II SA/Sz 334/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 13 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 stycznia 2024 r., nr WUA.6740.217.2023.KK, Prezydent Miasta S. na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej: "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "skarżąca"), odmówił jej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę instalacji radiokomunikacyjnej - stacji bazowej sieci telefonii komórkowej BT41732 [...] - wieży kratowej, stalowej wraz z konstrukcjami wsporczymi, platformą masztu oraz urządzeniami i instalacjami z nim powiązanymi, na istniejącym budynku położonym na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w S.. Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy organ I instancji po dokonaniu weryfikacji projektu budowlanego pod względem zgodności zamierzenia z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. wezwał Spółkę do usunięcia nieprawidłowości, w terminie do dnia 31 stycznia 2024 r., w przedłożonej dokumentacji poprzez doprowadzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 25 maja 2023 r. (Dz.U. Woj. Zach. z dnia [...] czerwca 2023 r., poz. [...], dalej: "m.p.z.p."), w zakresie lokalizacji oraz wysokości zabudowy zgodnej z § 10 pkt 8 ppkt 8, § 12 ust. 7 pkt 2 lit. e i pkt 6 lit. c oraz załącznika graficznego m.p.z.p. W piśmie z dnia 14 grudnia 2023 r. Spółka podniosła, że projekt budowlany nie narusza postanowień m.p.z.p. Jak wskazała przedmiotowa inwestycja, nie wiąże się z budową wieży telekomunikacyjnej ani wolnostojącego masztu oraz nie spełnia definicji zabudowy, w związku z czym m.p.z.p. dopuszcza jej zlokalizowanie w granicach objętych planem, a zasady dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy nie odnoszą się do tej inwestycji. W związku z powyższym, w ocenie Spółki, nie zachodzi potrzeba poprawy projektu budowlanego. Organ I instancji, w motywach wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że rzeczona stacja bazowa jest obiektem budowlanym, zaś fakt że powierzchnia i wysokość zabudowy została w m.p.z.p. określona na przykładzie budynków nie oznacza, że nie odnosi się to do innych elementów, które mają kształtować ład przestrzenny. Organ I instancji stwierdził, że wysokość zamierzenia wraz z budynkiem wynosić będzie 22,5 m, natomiast wysokość wskazana w m.p.z.p. nie może przekroczyć 15 m. Zachodzi zatem kolizja z ustaleniem m.p.z.p. w zakresie wysokości zabudowy określonej w § 12 ust. 7. Ponadto organ I instancji stwierdził, że w granicach ustaleń m.p.z.p. za dopuszczalne przyjęto realizację wyłącznie jednej wieży telekomunikacyjnej w ściśle określonym miejscu. Plan miejscowy dopuszcza przebudowę lub pozostawienie istniejących masztów stacji przekaźnikowych zgodnie z przepisami odrębnymi. Zdaniem organu I instancji brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zapisy m.p.z.p., w szczególności dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy, uniemożliwiają rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej o charakterze publicznym. Odwołując się do § 10 ust. 8 pkt 3 organ I instancji wskazał, że m.p.z.p. nie zakazuje realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej montowanej na wieżach, z wyjątkiem wież wolnostojących. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm., dalej: "u.w.r.u.s.t.") nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Ponadto, organ I instancji nadmienił, że decyzją z dnia 14 sierpnia 2023 r., WUA.6733.1.2023.PG-2 stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji nr 2/CP/2022 o lokalizacji celu publicznego polegającego na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej T. Sp. z o.o. o nazwie BT 41732 [...] w [...] na terenie działki [...] w obrębie [...] w [...]", jako zawierającej inne ustalenia niż uchwalony m.p.z.p. Pismem z dnia 10 stycznia 2024 r., Spółka złożyła odwołanie, kwestionując stanowisko organu wyrażone w opisanej wyżej decyzji. Wnosząca odwołanie zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności błędne zdefiniowanie wysokości zabudowy z pominięciem przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r, poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.); - art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organ I instancji w niniejszym postępowaniu w granicach prawa i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzenie postępowania w taki sposób, aby budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; - art. 35 ust. 4 u.p.b. poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo faktu, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 u.p.b.; - art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez dokonanie interpretacji postanowień m.p.z.p., w szczególności § 12 ust. 7 pkt 2 lit. b m.p.z.p., z pominięciem regulacji prawnych rangi ustawowej. W uzasadnieniu odwołania Spółka podała, że główną przyczyną odmowy wydania pozwolenia na budowę było wskazanie, że inwestycja jest sprzeczna z przepisem m.p.z.p., który ustala maksymalną wysokość zabudowy na poziomie 15 m. Wobec tego Spółka podniosła, że m.p.z.p. nie zwiera definicji "wysokości zabudowy", a zatem należało przyjąć, że w m.p.z.p. przyjęto definicję znajdującą się w akcie nadrzędnym, tj. u.p.z.p. Wskazując, że organ I instancji słusznie zakwalifikował przedsięwzięcie jako budowlę stosowną według Spółki metodą wyliczenia wysokości jest art. 2 ust. 30 pkt b u.p.z.p. Tak więc skoro najniżej położony punkt masztu znajduje się ok 12 m n.p.t., a jego szczyt na wysokości ok 24 m n.p.t. to maszt ma ok 12 m wysokości. Tymczasem m.p.z.p. dopuszcza zabudowę o wysokości 15 m. Spółka podniosła również, że m.p.z.p. nie ustala zakazu lokalizowania dwóch masztów antenowych w jednym obszarze, w związku z czym nie można przyznać racji stwierdzeniu organu I instancji, iż w granicach ustaleń planu za dopuszczalne uznaje się realizację wyłącznie jednej wieży w ściśle określonym miejscu. Brak jest takiego przepisu, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie podaje, który przepis m.p.z.p. taki zakaz ustanawia. M.p.z.p. określa, że istniejąca stacja innego operatora może pozostać i można ją przebudować – w żadnym jednak wypadku nie da się tego przepisu traktować jako zakazu lokalizowania innych stacji bazowych w obrębie tego samego terenu oznaczonego jako 7UT. Również przepis § 10 ust. 8 m.p.z.p. nie mówi o braku możliwości umieszczenia drugiego masztu telekomunikacyjnego (niebędącego wolno stojącą wieżą) na terenie, na którym znajduje się już inny podobny obiekt. Podsumowując Spółka podniosła, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi budowlę o wysokości ok 12 m, nie jest masztem wolno stojącym, a w związku z tym inwestycja nie narusza przepisów m.p.z.p., Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 13 marca 2024 r., nr AP-2.7840.14.2024.MB(3), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i powołał przepisy art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 u.p.b. Wojewoda ustalił, że przedmiotem wniosku Spółki jest budowa instalacji radiokomunikacyjnej zlokalizowanej na dachu budynku restauracyjnego w S. przy ul. [...], położonego na działce nr [...] obręb [...] m. S.. Instalacja radiokomunikacyjna składać się będzie z następujących elementów: masztu, konstrukcji wsporczych, do których mocowane są anteny oraz RRU, urządzeń sterujących, instalacji kablowych łączącej poszczególne elementy oraz zasilania. Maszt antenowy o wysokości głównej konstrukcji h=12,0 m, z odgromnikiem o wysokości h=1,0 m, planuje się do umieszczenia na platformie stalowej. Działka inwestycyjna, na której ma być zlokalizowany projektowany obiekt budowlany położona jest na terenie, na którym obowiązuje plan miejscowy. Organ odwoławczy kontrolując zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu stwierdził, że ustalenia ogólne obowiązują na całym obszarze objętym planem, ustalenia szczegółowe obowiązują zaś na obszarze terenu elementarnego (§ 2 pkt 3 m.p.z.p.). Zgodnie ustaleniami ogólnymi dotyczącymi telekomunikacji w § 10 ust. 8 pkt 4 m.p.z.p. dopuszcza się pozostawienie i przebudowę istniejących masztów stacji przekaźnikowych telefonii zgodnie z przepisami odrębnymi. Przepis § 10 ust. 8 pkt 13 m.p.z.p. stanowi, iż na obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację urządzeń i prowadzenie sieci łączności publicznej, wynikającą z przepisów odrębnych, z wyjątkiem urządzeń kolidujących z zasadami określonymi dla strefy ochrony uzdrowiskowej. Następnie organ II instancji wskazał na brzmienie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm., dalej: "u.g.n."), gdzie ustawodawca określił katalog celów publicznych. Zgodnie z pkt 1 powyższego przepisu celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie obiektów i urządzeń łączności publicznej. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie "łączności publicznej" należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2024, poz. 34), w art. 2 pkt 8, stanowi, że "infrastruktura telekomunikacyjna" to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Zdaniem Wojewody przepis § 10 ust. 13 m.p.z.p. jasno wskazuje, iż dopuszcza się lokalizację takich urządzeń na terenie objętym miejscowym planem. Niemniej jednak zgodnie z ustaleniami szczegółowymi działka nr [...] znajduje się w granicach terenu elementarnego o symbolu 7 UT - teren zabudowy usług turystyczno- wypoczynkowych. Zgodnie z § 12 ust. 7 pkt 6 lit. c m.p.z.p. istniejąca stacja przekaźnikowa telefonii jest do pozostawienia, dopuszcza się jej przebudowę zgodnie z przepisami odrębnymi. W części graficznej m.p.z.p. (Załącznik nr 1 do m.p.z.p.) na budynku, na którym planowana jest inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, oznaczono symbolem lokalizację wieży telekomunikacyjnej, przy czym wskazana lokalizacja pokrywa się z już istniejącym masztem telefonii komórkowej. W związku z tym organ odwoławczy uznał, iż miejscowy plan w ogólności nie wprowadza zakazów na obszarze jego obowiązywania w zakresie lokalizowania stacji bazowych, ale w ustaleniach szczegółowych dla terenu elementarnego 7 UT doprecyzowuje, że istniejąca na tym terenie wieża telekomunikacyjna, podlegać może jedynie przebudowie ("zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej"). Zdaniem Wojewody proponowana przez Spółkę lokalizacja instalacji radiokomunikcyjnej jest niezgodna z ustaleniami szczegółowymi m.p.z.p. dla terenu elementarnego 7 UT. Następnie uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez dokonanie interpretacji postanowień m.p.z.p., w szczególności § 12 ust. 7 pkt 2 lit. b m.p.z.p., z pominięciem regulacji prawnych rangi ustawowej, organ II instancji wskazał na motyw uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji, który to powołał się także na sprzeczność projektowanej inwestycji z § 12 ust. 7 pkt 2 lit. e tiret pierwsze m.p.z.p., odnośnie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Stanowi on, iż na powierzchni do 15% powierzchni terenu, na części terenu wzdłuż ul. 03b KDD - wysokość ta wynosić może maksymalnie do 15 m. W ocenie organu I instancji projektowany maszt, którego wysokość wynosi 12 m, nie stoi w sprzeczności z powyższym zapisem. Organ II instancji zauważył, że definicja "wysokości zabudowy" do niedawna nie była ustalona w żadnym ogólnokrajowym akcie prawnym. Z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, która wprowadziła szereg nowych definicji, w tym m.in. definicję "wysokości zabudowy". Jednak zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy nowelizującej do zachowanych w mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się definicji, o których mowa w art. 2 pkt 27-35 ustawy zmienianej w art. 1. Obowiązujący plan miejscowy wszedł w życie 22 czerwca 2023 r., a więc przed nowelizacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nowych definicji nie można zatem zastosować do zapisów zawartych w obowiązującym na terenie działki inwestycyjnej m.p.z.p., wbrew twierdzeniom odwołującej się. Niemniej jednak organ odwoławczy uznał, że skoro sam m.p.z.p. nie zawiera definicji "wysokości zabudowy", a ustalone dla rozpatrywanego terenu "zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kształtowania krajobrazu" (wysokość zabudowy, kształt dachu, wielkość powierzchni zabudowy i inne) dotyczą budynków (obiektów kubaturowych) o określonej funkcji - usługi turystyczno-wypoczynkowe lub/i usługowej nieuciążliwej, w rozumieniu zapisów planu (§ 12 ust. 7 pkt 1) i nie odnoszą się do infrastruktury, to posadowienie masztu o wysokości 12 m, nie stałoby w sprzeczności z zapisami tego planu odnośnie wysokości zabudowy. Zdaniem organu II instancji przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej nie można również uznać za wieżę wolno stojącą. W u.p.b. brak jest definicji odnośnie wieży wolnostojącej. Zgodnie z definicjami zawartymi w § 2 pkt 18 i pkt 19 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040) wolno stojąca wieża antenowa to antenowa konstrukcja wsporcza, bez odciągów, posadowiona na gruncie, a wolno stojący maszt antenowy to antenowa konstrukcja wsporcza, z odciągami, posadowiona na gruncie. Z powyższego wynika, że aby uznać obiekt za wolno stojący musi on być posadowiony na gruncie. W niniejszej sprawie instalacja radiokomunikacyjna ma zostać posadowiona na dachu, a więc nie wypełnia definicji wolno stojącej wieży czy też masztu. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu w części (rys. SWIz-1), nie spełnia wymagań art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b., § 33 rozporządzenia Ministra rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1670) oraz art. 12b ust. 5a, 5b i 5c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.). Spółka, działając przez radcę prawnego, złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji odmawiająca skarżącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości; 2. przepisów prawa materialnego: - art. 46 ust. 1, ust. 1a oraz ust. 2 u.w.r.u.s.t. poprzez niezastosowanie tych przepisów, skutkujące uznaniem planowanej przez skarżącą inwestycji za naruszającą ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji odmową udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. u.p.b. - art. 35 ust. 4 u.p.b. poprzez akceptację błędnej interpretacji i niezastosowanie tego przepisu, skutkujące odmową wydania pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 33 i nast. u.p.b. W motywach uzasadnienia skargi, nie zgadzając się z argumentacją zaskarżonej decyzji co do niezgodności inwestycji z ustaleniami szczegółowymi m.p.z.p., a zwłaszcza z § 12 ust. 7 pkt 6 lit. c, skarżąca przytoczyła obszerny pogląd piśmiennictwa dotyczący wykładni art. 46 u.w.r.u.s.t., z którego wynika m.in., że komentowany przepis przesądza, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie musi być wprost umieszczona w planie miejscowym, by mogła być lokalizowana na obszarze objętym planem. Jej lokalizacja jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych ani też nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, które zgodnie z ust. 1 mogą być ustanawiane jedynie wyjątkowo. Ustawodawca przesądził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. (...) Takie przeznaczenie terenu nie może być podstawą do stwierdzenia sprzeczności z planem lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a tym samym źródłem tej sprzeczności może być wyłącznie przepis odrębny lub ustanowiony w planie zakaz lub ograniczenie. Według skarżącej nie jest tak, że dla terenu elementarnego 7 UT dopuszczono jedynie przebudowę istniejącej stacji. Ów przepis wskazuje, że przebudowa istniejącej stacji jest możliwa, jednakże nie wskazuje, że nie jest możliwa budowa innych stacji przekaźnikowych. Nawet gdyby uznać, że interpretacja dokonana przez Wojewodę jest prawidłowa, to w takim przypadku powinien znaleźć zastosowanie art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. o wyłączeniu stosowania przepisów planu. Zdaniem skarżącej niestwierdzenie niezgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami odrębnymi powinna skutkować usunięciem z obrotu prawnego odmowy wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest opisana powyżej decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą Spółce zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji - budowy instalacji radiokomunikacyjnej - stacji bazowej sieci telefonii komórkowej na istniejącym budynku położonym na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w S.. Przedmiotem sporu na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji uznały, choć z odmienną argumentacją, uznały, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z postanowieniami m.p.z.p. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Z przepisu tego wynika, że powinnością organu architektoniczno-budowlanego w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest m.in. sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. "Zgodność" projektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi aktami prawnymi i dokumentami oznacza faktycznie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność, polegającą na powieleniu postanowień planu (por. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, art. 35, teza 3). W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.), zaś w przypadku niewykonania tego postanowienia wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b.). Bezsporne jest że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze przepis art. 46 u.w.r.u.s.t. Zgodnie z tymże przepisem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). W takim przypadku takich ustaleń planu nie stosuje się (ust. 1a). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). W pierwszej kolejności należy zatem wskazać na ogólne przepisy m.p.z.p., w szczególności § 10 ust. 8 pkt 3, według którego "dopuszcza się realizację usług publicznych w zakresie dostępu do infrastruktury szerokopasmowej, z wyjątkiem wolnostojących wież" oraz § 10 ust. 13, zgodnie z którym "na obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację urządzeń i prowadzenie sieci łączności publicznej, wynikającą z przepisów odrębnych, z wyjątkiem urządzeń kolidujących z zasadami określonymi dla stref ochrony uzdrowiskowej". W sprawie bezsporne jest, że m.p.z.p. nie wprowadza generalnego zakazu lokalizowania na terenie objętym planem stacji bazowej telefonii komórkowej. Regulacji wykluczających tego rodzaju nie zawierają również postanowienia odnoszące się szczegółowo do terenu elementarnego 7 UT, w granicach którego położona jest działka inwestycyjna. W szczególności zakazu takiego nie można wywieść – wbrew stanowisku Wojewody – z przepisu § 12 ust. 7 pkt 6 lit. c, który stanowi o pozostawieniu istniejącej stacji przekaźnikowej oraz dopuszcza jej przebudowę zgodnie z przepisami odrębnymi. Słusznie zatem podnosi skarżąca błędną interpretację tego przepisu przez Wojewodę, który przyjął że dla terenu elementarnego 7 UT dopuszczalna jest jedynie przebudowa istniejącej stacji przekaźnikowej, a w konsekwencji lokalizacja nowej jest niezgodna z ustaleniami szczegółowymi m.p.z.p. dla terenu elementarnego 7 UT. Trafnie skarżąca wskazuje, że powyższy przepis stanowi, że możliwa jest przebudowa istniejącej stacji, jednakże nie stanowi, że nie jest możliwa budowa innych stacji przekaźnikowych. Jednakże powyższa błędna wykładnia Wojewody § 12 ust. 7 pkt 6 lit. c m.p.z.p. w ocenie Sądu nie miała wpływu na wynik sprawy ze względu na inny zapis m.p.z.p. dla miejsca lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. § 12 ust. 7 pkt 2 lit. e tiret pierwsze m.p.z.p., a więc ustalenia dopuszczalnej wysokości zabudowy do 15 m. W tym kontekście w pierwszej kolejności należy wskazać, że m.p.z.p. nie zawiera definicji "wysokości zabudowy". W ocenie Sądu jeżeli plan nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu maszt, wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez organ I instancji, że to iż powierzchnia i wysokość zabudowy została w m.p.z.p. określona na przykładzie budynków nie oznacza, że nie odnosi się to do innych elementów zagospodarowania terenu, które mają kształtować ład przestrzenny. W innym wypadku doszłoby bowiem do zaprzepaszczenia podstawowego celu jakiemu ma służyć uchwalenie miejscowego planu, a mianowicie gwarancji spełnienia wymagań ładu przestrzennego. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż w § 12 ust. 7 pkt 2 lit. e określono "wysokość zabudowy" a nie "wysokość budynku". Zabudową są wszystkie obiekty budowlane. W świetle przepisów u.p.b. obiektami budowlanymi są m.in. budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 u.p.b.). Skarżąca sama zaś przyznaje, że rzeczoną inwestycję należy zakwalifikować jako "budowlę" w rozumieniu u.p.b. Jednocześnie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że cała instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej ma być posadowiona na istniejącym budynku, zaś z rysunków projektu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wynika, że wysokość przedmiotowego masztu antenowego (o wysokości głównej konstrukcji 12 m) wynosiłaby 22,5 m (poziom anten sektorowych) i 24 m (poziom anten radioliniowych) mierzonych od poziomu terenu. Nie ma przy tym znaczenia argumentacja skarżącej zawarta w odwołaniu dotycząca przyjęcia definicji "wysokości zabudowy" art. 2 pkt 30 u.p.z.p. do interpretacji m.p.z.p. Po pierwsze przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. Jednak zgodnie z art. 67 ust. 2 tej ustawy do zachowanych w mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się definicji, o których mowa w art. 2 pkt 27-35 ustawy zmienianej w art. 1. Zaś m.p.z.p. wszedł w życie 22 czerwca 2023 r., a więc przed nowelizacją u.p.z.p. Po drugie, nawet gdyby pomocniczo przyjąć definicję "wysokości zabudowy" z u.p.z.p. Sąd nie znajduje racjonalnych powodów aby maksymalną wysokość zabudowy odnosić osobno do samej konstrukcji nośnej stacji bazowej, która w badanym przypadku nie ma charakteru samoistnego, lecz miałaby zostać umieszczona na dachu i być związana integralnie z konkretnym budynkiem o określonej wysokości. Konkludując, organ I instancji słusznie stwierdzając, że wysokość zamierzenia inwestycyjnego liczona wraz z budynkiem przekracza wysokość zabudowy określoną w m.p.z.p. zastosował art. 35 ust. 3 a następnie art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. Uznając, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w istocie odpowiada prawu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.