III OSK 1355/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak–Kubiak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Joanna Drapczyńska-Sobiczewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 226/22 w sprawie ze skargi H.N. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku z dnia 25 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 lutego 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 226/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.N. (dalej także jako "skarżąca") na bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej jako "Wójt" albo "organ") w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku z dnia 25 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej: - zobowiązał Wójta do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; - zasądził od Wójta na rzecz skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U podstaw rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji legły następujące okoliczności oraz ocena prawna. W dniu 25 stycznia 2022 r. za pośrednictwem poczty e-mail skarżąca H. N., J. D. i K. W., działający - jak wskazali w treści wniosku - jako administratorzy strony "[...]", zwrócili się do Wójta o udzielenie informacji publicznej, w tym poprzez udostępnienie umów zawartych ze schroniskami na odławianie bezdomnych zwierząt oraz protokołów odłowu lub innych dokumentów na okoliczność odłowu zwierząt w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r. Powiadomieniem z dnia 7 lutego 2022 r. znak RGK.1431.5.2022 Wójt działając w trybie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p.", poinformował skarżącą, że udostępnienie informacji, o które skarżąca zwróciła się we wniosku wiąże się z dużymi nakładami pracy, co przekracza możliwości kadrowe Urzędu Gminy w [...]. W związku z tym Wójt wskazał, że z materiałem dowodowym można zapoznać się w siedzibie urzędu (w piśmie wskazano precyzyjnie dni i godziny urzędowania). Jednocześnie Wójt podniósł, że udostępnienie wnioskowanych informacji nastąpi po ponownym złożeniu przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego powiadomienia w sposób i w formie wskazanych w powiadomieniu. Niedotrzymanie wyżej wymienionego terminu, to jest 14 dni, będzie skutkowało umorzeniem postępowania o udostępnienie informacji należało umorzyć. W dniu 13 lutego 2022 r. skarżąca H. N., J. D. i K. W., działający - jak wskazali w treści przesłanej do organu wiadomości e-mail - jako administratorzy strony "[...]", wezwali organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Decyzją z dnia 22 lutego 2022 r. znak RGK.1431.5.2022 wydaną na podstawie art. 10, art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wójt umorzył postępowanie w sprawie udzielenia skarżącej, J. D. i K. W. informacji publicznej dotyczącej opieki nad zwierzętami bezdomnymi w formie elektronicznej. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Powołując się regulacje art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz zawarte w u.d.i.p. skarżąca wskazała, że Wójt wzbrania się od udostępnienia informacji pomimo istniejącego obowiązku. W ocenie skarżącej organ pozostaje w bezczynności, a skarga jest w pełni zasadna. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w ostatnim okresie Urząd Gminy [...] został wręcz "zalany" falą wniosków skarżącej w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wójt wskazał, że ma świadomość ciążących na nim obowiązków, jednak nie jest w stanie oddelegować jednego pracownika wyłącznie po to, aby zajmował się kserowaniem na rzecz skarżącej dokumentów i odpowiedzi na jej wielostronicowe i wielokrotne zapytania. Wyjaśnił, że Urząd Gminy w [...] jest małą strukturą organizacyjną, a ogrom obowiązków nakładanych przepisami powszechnie obowiązującymi zaczyna przekraczać zdolności organizacyjne i czasowe pracowników urzędu. Te informacje, które organ jest w stanie udostępnić przy racjonalnym nakładzie pracy są skarżącej każdorazowo przekazywane. Wójt podniósł, że w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. skarżąca została poinformowana, że ze stosownymi dokumentami można zapoznać się w Urzędzie Gminy [...]. Sytuacja taka podyktowana jest tym, że udzielenie odpowiedzi na pytania wymaga znacznego nakładu pracy a tego pracownicy urzędu nie są w stanie wykonać ze względu na braki kadrowe. W takim wariancie skarżąca będzie mogła dokumenty przeczytać, a pracownicy zająć się innymi, pilnymi obowiązkami. W związku z powyższym, organ uznając, że skarżąca w terminie 14 dni od powiadomienia o powyższym nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji należało umorzyć. Uwzględniając skargę na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako "P.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wójt jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. takimi podmiotami są organy władzy publicznej. W związku z tym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wniosek został skierowany do organu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Sąd meriti skonstatował nadto, że żądania zawarte we wniosku z dnia 25 stycznia 2022 r. dotyczą udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca wymienił z kolei rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje publiczne. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie zaś do brzmienia art. 10 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu na wniosek podlega każda informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych. W świetle powyższego Wójt, do którego skarżąca skierowała powyżej wskazany wniosek, winien go rozpoznać w terminie wynikającym z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że Wójt powołując się na przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. decyzją z dnia 22 lutego 2022 r. umorzył postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji Wójt uprawniony był do skorzystania z powołanego wyżej przepisu art. 14 ust.2 u.d.i.p., niemniej jednak korzystając z takiej możliwości winien wykazać okoliczności umożliwiające zastosowanie tego postanowienia. Kluczowe dla wyniku postępowania sądowego było natomiast przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że objęta wnioskiem informacja jest informacją publiczną, a tym samym organ rozpoznając wniosek skarżącej winien zareagować w jeden z opisanych powyżej, a wynikających z przepisów prawa, sposobów. Brak właściwego postępowania w sprawie wniosku skarżącej skutkował stwierdzeniem dopuszczenia się przez organ bezczynności w jego rozpoznaniu. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie można znać, że zarzucana organowi bezczynność miała charakter rażący. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Wójt, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 14 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec faktu, że pismem z dnia 7 lutego 2022 r. strona została powiadomiona o możliwości udostępnienia jej informacji publicznej w siedzibie Urzędu Gminy [...], ul. [...], [...] w pokoju nr [...] w godzinach pracy urzędu, a udostępnienie informacji publicznej w sposób lub formie opisanej we wniosku nie było możliwe z uwagi na duży nakład pracy i braki kadrowe po stronie organu, zaś strona nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanym w powiadomieniu z dnia 7 lutego 2022 r.; 2) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec faktu, że strona nie złożyła wniosku w trybie art. 14 ust. 2 ww. organ decyzją z dnia 22 lutego 2022 r., a skarżący był zobligowany umorzyć postępowanie o udostępnienie informacji publicznej (pisownia oryginalna – uwaga Naczelnego Sądu Administracyjnego). Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie Wójt wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi strony na bezczynność Wójta. Nadto skarżący kasacyjnie Wójt wniósł o zasądzenie od skarżącej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wskazał, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w treści art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki determinujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta zawiera usprawiedliwione podstawy niezależnie od tego, że zarzut odnoszący się w warstwie opisowej do niewłaściwego zastosowania art. 16 ust.1 u.d.i.p. (w następstwie powiadomienia wystosowanego do skarżącej w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) w warstwie słownej został skonstruowany w sposób, który utrudnia odczytanie rzeczywistych intencji autora skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 sierpnia 2013 r.; sygn. akt II GSK 717/12; 22 listopada 2019 r.; sygn. akt I OSK 1343/18 oraz z dnia 1 grudnia 2023 r.; sygn. akt III OSK 3186/21). Ponadto należy pamiętać, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty te należy ocenić jako bezskuteczne (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt I FSK 1092/12). W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z treści podniesionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu jak i jego uzasadnienia wynika wprost, że zdaniem skarżącego kasacyjnie organu Sąd pierwszej instancji uznał w sposób nieprawidłowy, że organ nie dopełnił obowiązków wynikających ze wskazanej regulacji. Tym samym Sąd pierwszej instancji niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał wprost, że "[...] Wójt uprawniony był do skorzystania z powołanego wyżej przepisu art. 14 ust.2 u.d.i.p., niemniej jednak korzystając z takiej możliwości winien wykazać okoliczności umożliwiające zastosowanie tego postanowienia" [...]. Podkreślenia wymaga, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot ten, będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej jest zasadniczo uwarunkowane upływem terminów, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od daty złożenia wniosku. Przesłanka ta ma w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej charakter materialnoprawny. Z kolei w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy zasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności podmiotu, w kontekście obowiązków wynikających z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z powyżej przytoczonych przepisów wynika m.in., że decyzja może być wydana wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z art. 14 ust. 1 analizowanej ustawy wynika zasada, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić w sposób i w formie określonej we wniosku. Od zasady tej można jedynie odstąpić w przypadku, gdy podmiot obowiązany do udostępnienia nie dysponuje właściwymi środkami technicznymi. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, co oznacza, że skarżący kasacyjnie organ mógł wykonać działania opisane dyspozycją art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Co istotne, w powiadomieniu, o którym mowa w powyżej określonym przepisie podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien wnioskodawcę wyłącznie poinformować, że nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi i czy w takiej sytuacji zaproponowany w powiadomieniu sposób i forma jej udzielenia satysfakcjonuje wnioskodawcę. Analiza akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy determinuje uznanie, że takie informacje - wbrew zapatrywaniu wyrażonemu przez Sąd pierwszej instancji - zostały zawarte w powiadomieniu z dnia 7 lutego 2022 r. zna RGK.1431.5.2022. Skoro zatem organ skorzystał z przewidzianego w u.d.i.p. trybu, a następnie w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności, bo ta obiektywnie nie zaistniała. Skarżący kasacyjnie organ wydając decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w dniu 22 lutego 2022 r. rozstrzygnął w zakresie wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2022 r. z zachowaniem terminu do rozpoznania sprawy z zakresu udostępnienia informacji publicznej. Decyzja ta została bowiem wydana w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wydając powyżej opisaną decyzję skarżący kasacyjnie organ nie pozostawał zatem w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, co nieprawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji. Co oczywiste, ocena prawidłowości decyzji skarżącego kasacyjnie organu z dnia 22 lutego 2022 r. znak RGK.1431.5.2022 wykracza poza ramy postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2023 r.; sygn. akt III OSK 3295/21). Przyjęcie w świetle przedstawionych rozważań konstatacji, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zastosowania w realiach sprawy art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., a w konsekwencji orzeczenia o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając w następstwie poczynionych rozważań skargę kasacyjną za uzasadnioną i działając na podstawie art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a., orzekł - jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku - o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości oraz o oddaleniu skargi. O odstąpieniu od zasądzenia od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (punkt drugi sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było w istocie wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak jest zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.