I GSK 517/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3016/21 w sprawie ze skargi S. S.A. w W. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 16 lutego 2021 r. nr DEL-WRR.026.2.2021.JF w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie wniosku o korektę kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od S. S.A. w W. na rzecz Ministra Klimatu i Środowiska 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 28 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3016/21, po rozpoznaniu skargi S. S.A. w W. (dalej zwany: skarżącym), uchylił postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska (dalej zwanego: Ministrem lub organem II stopnia) z 16 lutego 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w następującym stanie faktycznym: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538 i z 2019 r. poz. 412, 1210, 1495 i 1532; zwanej dalej: ustawą cenową) 31 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł o korektę otrzymanej kwoty różnicy ceny oraz rekompensaty finansowej. Łączna wartość środków, o które wnioskował skarżący na podstawie wniosku o korektę wyniosła 5 827 899,00 zł. W piśmie z 27 listopada 2020 r. Zarządca Rozliczeń S.A. (dalej zwany także: organem I instancji lub Zarządcą) poinformował skarżącego o odmowie zatwierdzenia wniosku o korektę. Pismem z 4 stycznia 2021 r. (otrzymanym przez Zarządcę 8 stycznia 2021 r.) skarżący wniósł do Ministra odwołanie od, jak wskazano, "decyzji" Zarządcy Rozliczeń S. A. z 27 listopada 2020 r. Postanowieniem z 16 lutego 2021 r. Minister stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności odwołania. Wskazał, że przepisy ustawy cenowej nie uprawniają Zarządcy do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o korektę. Zaznaczył także, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie został również upoważniony do działania na podstawie przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ nie ma zastosowania tryb odwoławczy wskazany w art. 10a ustawy cenowej. W związku z powyższym Minister uznał, że nie jest on organem odwoławczym. Skarżący nie zgadzając się z powyższym postanowieniem wniósł skargę do WSA w Warszawie. Sąd I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczy w sprawie spór sprowadza się do ustalenia czy w przedmiotowej sprawie organ II instancji dokonał prawidłowej oceny mocy prawnej i skutków prawnych pisma organu I instancji, a w konsekwencji czy zgodnie z prawem uznał odwołanie strony za niedopuszczalne. Sąd I instancji uznał, że nie budzi wątpliwości, że pismo organu I instancji jest wyrazem jednostronnego oświadczenia woli kompetentnego do załatwienia sprawy strony organu skierowanego na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec zindywidualizowanego adresata. W ocenie sądu, skoro mamy do czynienia z aktem administracyjnym, adresowanym do zewnętrznego podmiotu w zakresie jego praw i obowiązków, to jest to jego szczególna postać, która stanowi decyzję administracyjną w znaczeniu materialnym, niezależnie od nazwy czy formy, jaką nadał jej organ ją wydający. Zdaniem WSA rozstrzyga ono zatem indywidualną sprawę administracyjną co do jej istoty, stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i z 2021 r. poz. 54 i 187; zwanej dalej: k.p.a.). Sąd wskazał, że pismo wskazuje podstawę prawną, zawiera oznaczenie organu, adresata, rozstrzygnięcie a także uzasadnienie i podpis osoby uprawnionej, działającej jako organ. W związku z powyższym WSA uznał, że organ I instancji w imperatywny sposób orzekł o odmowie przyznania stronie prawa do otrzymania wsparcia zarówno w odniesieniu do kwoty różnicy jak i rekompensaty finansowej. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło sąd do bezpodstawnego uchylenia zaskarżonego postanowienia, z naruszeniem następujących przepisów: – art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 p.p.s.a. w oparciu o które należy uznać, że sąd I instancji przekroczył ramy kognicji i naruszył przepisy postępowania mające wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, orzekając w sprawie z zakresu prawa cywilnego należącej do właściwości sądów powszechnych, co w konsekwencji powinno skutkować odrzuceniem skargi wniesionej do sądu I instancji, jako niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 2 zw. z art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 28 grudnia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538, z późn. zm.; dalej zwanej: ustawą cenową) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odmowa zatwierdzenia wniosku o korektę otrzymanej kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 listopada 2019 r. następuje w formie decyzji administracyjnej, co skutkowało uznaniem za zasadną skargi na postanowienie organu II instancji o niedopuszczalności odwołania przy jednoczesnym pominięciu przez sąd I instancji oceny przepisów materialnoprawnych warunkujących wydanie decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę, że w sytuacji, gdy nie obowiązuje żaden przepis prawa materialnego uprawniający do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, czyli brak jest wyraźnego przyzwolenia ustawodawcy do ukształtowania stosunku prawnego w drodze decyzji administracyjnej (jak ma to miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy), nie można domniemywać, że możliwe jest wydanie tego rodzaju aktu przez organ administracji publicznej; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 134 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonego postanowienia organu pomimo tego, że odwołanie jest niedopuszczalne gdyż pismo Zarządcy z 27 listopada 2020 r. nie jest decyzją administracyjną, ponieważ nie zawiera jednoznacznego rozstrzygnięcia (organ I instancji stwierdza w piśmie, że wniosek nie będzie rozpatrywany, a w kolejnym zdaniu wskazuje na odmowę zatwierdzenia wniosku, co jest oczywistą sprzecznością zawartą w dwóch następujących po sobie zdaniach pisma z 27 listopada 2020 r.), ani uzasadnienia faktycznego, ani prawnego, obrazującego szczegółowy tok rozumowania Zarządcy, który doprowadził do odmowy zatwierdzenia (czy raczej rozpatrzenia) wniosku o korektę otrzymanej kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej oraz wskazywałoby i wyjaśniało przesłanki faktyczne, jakimi kierował się Zarządca podejmując takie rozstrzygnięcie, co ma istotne znaczenie w kontekście zasady przekonywania, która odgrywa szczególną rolę w kontekście negatywnych dla strony rozstrzygnięć, które powinny być jasno i szczegółowo uzasadnione; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1, art. 104 w zw. z art. 134 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonego postanowienia organu pomimo tego, że pismo Zarządcy nie zawiera minimalnych elementów decyzji administracyjnej, gdyż brak jest powołania w nim podstawy prawnej, osnowy decyzji, a także jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego, a więc pismo to ma charakter czysto informacyjny i nie rozstrzyga indywidualnej sprawy, zgodnie z art. 104 k.p.a. i nie przysługiwało od niego odwołanie w administracyjnym toku instancji; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. przez uznanie, że organ stwierdzając niedopuszczalność odwołania skarżącego od pisma z 27 listopada 2020 r. naruszył przepis k.p.a.; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie zaskarżonego postanowienia, w związku z błędnym ustaleniem, że wydanie tego postanowienia było nieprawidłowe, w sytuacji w której organ po rozważeniu wszystkich okoliczności uznał, że pismo z 27 listopada 2020 r. nie jest decyzją, co uwzględnia również ocenę braku wszystkich wymaganych prawem elementów decyzji administracyjnej, w szczególności jednoznacznego rozstrzygnięcia, postanowienie z 16 lutego 2021 r. było więc prawidłowe nie tylko z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej przez Zarządcę, ale również ze względu na braki pisma z 27 listopada 2020 r., które nie zawierało minimum elementów decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a.; – art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, który z przepisów ustawy cenowej stanowi w ocenie sądu I instancji podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy zatwierdzenia wniosku oraz niewykazanie, że pismo z 27 listopada 2020 r. zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej, w szczególności jednoznacznie rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktycznie i prawne i wskazanie podstawy prawnej, w sytuacji w której w ocenie organu żaden przepis ustawy cenowej nie zawiera upoważnienia do wydania przez Zarządcę decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia wniosku o korektę otrzymanej kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej; II. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: – naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 i art. 104 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 7 ustawy cenowej przez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu przez sąd I instancji, że w rozpatrywanej materii istniał ustawowy obowiązek prowadzenia postępowania administracyjnego, które Zarządca winien był zakończyć decyzją administracyjną, podczas gdy analiza treści powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że zarówno zatwierdzenia, jak i odmowa zatwierdzenia wniosku jest czynnością materialno-techniczną, podejmowaną przez organ administracji publicznej wskutek samego tylko zaistnienia okoliczności określonych w przepisach ustawy cenowej, które nie kształtują w tym zakresie sprawy indywidualnej, zaś sam wniosek skarżącej nie inicjuje postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, a rodzi po stronie organu I instancji wyłącznie obowiązek poinformowania o odmowie zatwierdzenia wniosku, bez konieczności wskazywania uzasadnienia prawnego i faktycznego; – art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy cenowej przez jego błędną wykładnię i uznanie, że stanowią one podstawę do orzekania w formie decyzji administracyjnej w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku o korektę otrzymanej kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej, w sytuacji w której tylko te przepisy zostały przywołane w piśmie Zarządcy z 27 listopada 2020 r., które w ocenie sądu I instancji było decyzją administracyjną, a żaden z powołanych przepisów nie przyznaje Zarządcy uprawnienia do orzekania w formie władczej w drodze decyzji administracyjnej; – art. 9 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 7 ustawy cenowej przez błędną wykładnię i uznanie, że odmowa zatwierdzenia wniosku następuje w formie decyzji administracyjnej w sytuacji, w której z przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że Zarządca ma jedynie poinformować wnioskodawcę o przyczynie odmowy, a nie wydawać decyzję administracyjną spełniającą wymogi wynikające z k.p.a. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Minister wniósł – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – o przeprowadzenie rozprawy. Skarżący kasacyjnie organ wniósł ponadto: 1) na podstawie art. 189 p.p.s.a. w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga do WSA podlega odrzuceniu – o uchylenie zaskarżonego wyroku z 28 września 2021 r. w całości i odrzucenie skargi skarżącego na postanowienie Ministra z 16 lutego 2021 r.; 2) w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. na podstawie art. 188 p.p.s.a. w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku z 28 września 2021 r. w całości i oddalenie skargi skarżącego; 3) w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 188 i art. 189 p.p.s.a. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku z 28 września 2021 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; 4) w każdym przypadku na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. – o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W piśmie z 30 grudnia 2021 r. skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu, nieprzeprowadzanie rozprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Podlegająca rozpoznaniu skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 § 1 i 2 p.p.s.a. Najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania sprowadza się do uchybienia dyspozycji normy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd I instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10; treść tego jak i dalej przywołanych orzeczeń dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd ma także obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1985/09). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, jakie wskazuje ustawa. Nie daje to rękojmi, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje w sposób jednoznaczny podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie zawiera jej wyjaśnienia. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o właściwości organu i formie jego działania w indywidualnej sprawie rozstrzyga norma zrekonstruowana na podstawie przepisów prawa. Zatem stwierdzenie zawarte w art. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej (por. wyroki NSA z: 24 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1569/14, 20 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1254/14, 21 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 1534/12, 17 grudnia 1985 r. sygn. akt III SA 988/85 z glosą J. Borkowskiego, OSP 1987/5-6/116, 6 października 1999 r. sygn. akt IV SA 2546/98, 21 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 81/97). W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2006 r. sygn. akt II GPS 1/06 podkreślono, że podstawą władczego działania organu administracji publicznej może być tylko kompletna norma materialna, determinująca wszystkie elementy stosunku administracyjnoprawnego, w tym określające kompetencję (zdolność, możność) organu administracji publicznej do autorytatywnego zastosowania określonej normy prawa przedmiotowego. Natomiast ewentualne niejasności regulacji materialnoprawnej nie mogą być eliminowane przez odwołanie się do treści art. 104 k.p.a. jako zasady ogólnej rozstrzygania sprawy w formie decyzji. Decyzja administracyjna jest bowiem kwalifikowaną czynnością konwencjonalną, toteż kompetencja do jej wydania powinna być wyraźnie przewidziana. Zatem w sytuacji, gdy nie obowiązuje żaden przepis prawa materialnego uprawniający do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, czyli brak jest wyraźnego przyzwolenia ustawodawcy do ukształtowania stosunku prawnego w drodze decyzji administracyjnej, nie można domniemywać, że możliwe jest wydanie tego rodzaju aktu przez organ administracji publicznej. Po to, aby wydać decyzję administracyjną, trzeba dysponować wyraźną podstawą prawną, i to w niewątpliwy sposób wynikającą z ustawy, a nie wyinterpretowaną w drodze wykładni (por. glosa E. Łętowskiej do wyroku NSA z 20 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2869/2000, publ. OSP 2002/4/53). Tymczasem w analizowanej sprawie sąd I instancji rozpatrując skargę na postanowienie organu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, stwierdził, że pismo z 27 listopada 2020 r. było decyzją administracyjną. Pomimo takich stwierdzeń WSA w Warszawie nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy materialnoprawnej wydania decyzji w przedmiocie korekty otrzymanej kwoty różnicy ceny i rekompensaty finansowej. Wywody sądu I instancji odnoszące się do materii załatwienia sprawy w drodze decyzji są niekompletne. Odwołanie się jedynie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez jakiejkolwiek argumentacji mającej umocowanie w przepisach prawa materialnego tj. ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw sprawia, że z treści uzasadnienia wyroku sądu I instancji nie można odczytać jakimi w istocie przesłankami kierował się WSA w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie z 16 lutego 2021 r. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.