II OSK 669/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 577/21 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Lublinie na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 577/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w Lublinie (zwanej dalej "Spółdzielnią") na decyzję Wojewody Lubelskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] marca 2021 r., nr [...]. Drugą z wymienionych powyżej decyzji Prezydent odmówił Spółdzielni stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], [...] o udzieleniu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w upadłości pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w Lublinie (aktualnie działki nr [...] i [...]). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 9 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia przepisów K.p.a. w wyniku zaniechania przez organ zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie podczas, gdy organ dysponował informacją z rejestru gruntów o osobach, którym przysługuje prawo odrębnej własności i udział w gruncie w działkach nr [...] i [...], co wynika z akt sprawy, co spowodowało, że właściciele lokali, zainteresowani ostatecznym zakończeniem budowy na działce, do której przysługuje im udział w gruncie, zostali pozbawieni przymiotu strony; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 6 i 8 K.p.a. przez poprzez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia prawa w wyniku orzekania przez organ pierwszej instancji na podstawie niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii dowolnie zestawionych przez organ pierwszej instancji dokumentów z akt procesu inwestycyjnego budynku C-[...], będących w posiadaniu organu, zamiast z oryginałów całości dokumentów. To spowodowało, że nie było możliwości skontrolowania przez: stronę, organ drugiej instancji i sąd, czy wszystkie dokumenty istotne w sprawie zostały załączone; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 66a K.p.a. poprzez przyjęcie, iż nie nastąpiło uchybienie przepisom K.p.a. przez organy pierwszej i drugiej instancji w wyniku braku zaprowadzenia dla akt obowiązkowej metryki – w sytuacji, gdy te prowadziły szereg czynności, które obowiązkowo powinny być w niej umieszczone. Brak zaprowadzenia metryki spowodował utratę zaufania strony do rzetelności działania organu zgodnie z prawem; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w wyniku zaniechania przez organ zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy skutek nieuzasadnionych twierdzeń organu, iż strona zna stan faktyczny, bo jest właścicielem lokalu, a nadto jest w sporze sądowym z P. P., gdy tymczasem skarżąca nie wizytuje zasobów lokali w budowie posiadanych przez inne osoby, natomiast sprawy przed sądem powszechnym nie dotyczą kwestii administracyjnoprawnych (to spowodowało, że strona pozbawiona była możliwości zapoznania się ze zgromadzonym przez organ materiałem dowodowym); 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji prawidłowego zebrania materiału dowodowego na skutek braku oryginalnych dokumentów z całości procesu budowlanego dotyczącego obiektu C-[...] i zaniechania przeprowadzenia dowodów z dokumentów: dziennika budowy (który powinien znajdować się w organie, skoro organ twierdzi, że budowa została zakończona), zeznań świadków, a także oględzin w celu wyjaśnienia sprawy i ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co spowodowało nieodtworzenie pełnego stanu faktycznego na dzień wydania decyzji. Organ dokonał więc nieprawidłowej interpretacji prawa i wydał wadliwą decyzję; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w wyniku zaniechania przez organ rzetelnego odniesienia się do stanu faktycznego i prawnego, co spowodowało, iż decyzja administracyjna nie została należycie uzasadniona. Zdaniem Spółdzielni w motywach decyzji zabrakło wskazania, że do lokali usługowo-handlowych nie została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie (w 2001 r.) i w tym zakresie budowa nie została zakończona, a skutkiem tego jest brak stwierdzenia samodzielności w postaci zaświadczenia (w 2003 r. i 2007 r.), co wynika z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu, i co powoduje, że są to jedynie lokale w budowie o przewidywanej funkcji usługowo-handlowej. Używanie nazwy lokale użytkowe w potocznym brzmieniu przez organ wskazuje na brak profesjonalizmu w załatwieniu sprawy. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji istnieją jedynie lokale w budowie nie ma lokali usługowo-handlowych, co powoduje, że decyzja dotyczy przedmiotu, który nie istnieje w obrocie prawnym, a więc powinna być wyeliminowana jako wadliwa. Spółdzielnia podniosła, że organ zaniechał oceny dowodów złożonych przez P. P. o istnieniu trzech lokali i funkcjonowaniu w obrocie trzech ksiąg wieczystych w sytuacji, gdy z projektu budowlanego złożonego przez P. P. i wykonanych prac budowlanych wynika, że od 2006 r. nie ma trzech lokali tylko jest jeden lokal o powierzchni 228,45 m2 nazwany lokalem przedszkolnym; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 140, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez uznanie że Wojewoda prawidłowo skontrolował przeprowadzone postępowanie pierwszej instancji, które było w jego ocenie zgodne z wymogami K.p.a., pomimo braku ku temu podstaw i w sytuacji, gdy organ powielił wadliwą interpretację organu pierwszej instancji, nie dokonując własnych ustaleń w tym zakresie; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt. 1 K.p.a. w wyniku niezastosowania i braku zbadania bezprzedmiotowości decyzji w kontekście przepisów prawa, interesu społecznego, interesu strony, a w szczególności mając na uwadze, że nie powstał lokal w sensie prawnym, bo organ nie wydał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tych lokali, co powoduje, że decyzja o dotycząca zmiany sposobu użytkowania może być odczytana jedynie w kategoriach kontynuacji niezakończonej budowy lokali użytkowych po upływie ponad trzech lat. To uzasadnia jej wygaszenie, bowiem zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza prawo i skutkuje naruszeniem pewności obrotu prawnego. Spółdzielnia wskazała, że naruszenie powyższych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy: na skutek pominięcia istotnych okoliczności niekwestionowanego stanu faktycznego i wybiórczego jego ustalenia. Nie zostały wyjaśnione w sposób jasny i zrozumiały przesłanki jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, co zaaprobował sąd w wydanym wyroku. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółdzielni zaskarżonym wyrokiem naruszono także: 9. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b.") poprzez błędne ustalenie, że decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] objętych decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] marca 1999 r., [...] udzielającą Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr C/[...] została wykonana w sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane dotyczą etapu robót budowlanych na niezakończonej budowie lokali i zaistniała przerwa w realizacji budowy lokali trwająca dłużej niż 3 lata, co uzasadnia wygaszenie decyzji. Wskazując na powyższe Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej Spółdzielnia przedstawiła szereg zarzutów, w których – przez pryzmat uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. – wskazuje na naruszenie szeregu przepisów postępowania przez organ (co w domyśle oznacza, że Sąd pierwszej instancji dostrzegając te uchybienia powinien uwzględnić skargę i uchylić wydane decyzje). Wywiedzione zarzuty dotyczą różnych obszarów problemowych: od kwestii pominięcia zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu (patrz zarzut nr 1 z listy powyżej) orzekania przez organy na podstawie kopii dokumentów (zarzut nr 2.), zaniechania należytego prowadzenia metryki akt (zarzut nr 3.), zaniechania zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego (zarzut nr 4.), zaniechania przeprowadzenia dowodów na okoliczności zdaniem Spółdzielni istotne dla sprawy (zarzut nr 5.), niepełnego uzasadnienia decyzji (zarzut nr 6.), niewywiązania się przez organ odwoławczy ze swoich obowiązków kontrolnych (zarzut nr 7.), po zaniechanie zbadania kwestii bezprzedmiotowości objętej postępowaniem o wygaśnięcie w kontekście przepisów prawa, interesu społecznego, interesu strony (zarzut 8.). Odnotowując oczywiście powyższe zarzuty dotyczące aspektów proceduralnych postępowania przez organami administracji, które w ocenie skarżącej powinien zidentyfikować Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie należy w pierwszej kolejności wyłuszczyć zaistniałe w niej, węzłowe zagadnienie materialnoprawne. Uzgodnienie bowiem uwarunkowań materialnoprawnych postępowania unaoczni na ile i czy w ogóle poszczególne naruszenia przepisów postępowania przez organy mogły mieć wpływ na wynik sprawy i czy ze względu na nie mogła zachodzić podstawa uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Główną kwestią sporną w sprawie jest zaistnienie przesłanek wygaśnięcia decyzji Prezydenta z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], [...] o udzieleniu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w upadłości pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działkach nr [...] (dziś [...]) i [...] przy ul. [...] w Lublinie. Przesłanki te określone zostały w art. 37 ust. 1 P.b. Naruszenie tego przepisu Spółdzielnia wskazuje w odrębnym zarzucie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 P.b.: "Decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata". Skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia koncentruje się na drugim członie tej regulacji i wywodzi, że wprawdzie dla budynku C-[...] objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] marca 1999 r., [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie decyzją z dnia [...] maja 2001 r., to nie objęło ono lokali usługowych. Pomimo to dnia [...] marca 2006 r. wydano decyzję nr [...], której dotyczy niniejsza sprawa, udzielającą Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w upadłości pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne. Spółdzielnia wywodziła w skardze kasacyjnej, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r. jest bezprzedmiotowa, gdyż dotyczy zmiany sposobu użytkowania lokali, których budowa nie została zakończona i które pierwotnie nie były objęte pozwoleniem na użytkowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego podejścia. Należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że nie ma podstaw, aby twierdzić, iż zachodzą podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Pomijając sygnalizowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie okoliczność, że art. 37 ust. 1 P.b. dotyczy przerwania "budowy", a nie jakichkolwiek robót budowlanych, a decyzja z dnia [...] marca 2006 r. dotyczyła właśnie "tylko" robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali, należy zwrócić uwagę, że w sprawie nie zaistniały również inne okoliczności odpowiadające przesłankom z tego przepisu. Nie miała miejsca trzyletnia przerwa w realizacji jakiejkolwiek budowy, ani nawet robót budowlanych. Jak wynika z zebranej w aktach dokumentacji roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Lublinie zostały zakończone najpóźniej w maju 2006 r. Dokumentacja ta pochodzi od Państwowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie (pismo z dnia [...] maja 2006 r., gdzie wzmiankuje się, iż dotyczy ono zakończenia robót prowadzonych na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2006 r. – k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji), protokołu kominiarskiego (z dnia [...] kwietnia 2006 r. – k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji), Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie (pismo z dnia [...] maja 2006 r. – k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a także Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (pismo z dnia [...] maja 2006 r. o zwrocie zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych, jako nie wymaganego – k. [...]akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Wobec powyższego z całą pewnością art. 37 ust. 1 P.b. nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Jak trafnie wywodził Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, także ewentualna wadliwość pozwolenia na budowę lub wykonywanych robót budowlanych nie ma wpływu na ocenę bezprzedmiotowości pozwolenia na budowę, jak i nie uzasadnia stwierdzenia interesu społecznego lub interesu strony w wygaszeniu decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Tymczasem w tym między innymi zasadza się rozumowanie skarżącej kasacyjnie Spółdzielni. Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście przyjmuje do wiadomości przedstawione przez skarżącą wątpliwości, iż z jednej strony dla lokali usługowych w budynku C-10 ([...]) pierwotnie nie udzielono pozwolenia na użytkowanie, natomiast późniejsza decyzja z dnia [...] marca 2006 r. dotyczyła "zmiany sposobu użytkowania" tych samych lokali i jeszcze dozwalała na przeprowadzenie robót budowlanych w tym celu. Skarżąca kasacyjnie w istocie rzeczy stara się więc wykazać, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r. była decyzją wadliwą. Spółdzielnia musi jednak pamiętać, że objęte kontrolą w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nadzwyczajne nie służy weryfikacji ewentualnych wad decyzji, ale dotyczy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Postępowanie o wygaśnięcie zasadniczo dotyczy decyzji, które stają się bezprzedmiotowe, a stwierdzenia wygaśnięcia takich decyzji nakazuje przepis prawa, lub leży to w interesie społecznym lub interesie strony (Sąd pomija tu kwestię wygaśnięcia decyzji z zastrzeżeniem warunku, gdyż rozważana decyzja nie zawiera takiego elementu). Decyzja z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] o udzieleniu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w upadłości pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne z całą pewnością nie stała się bezprzedmiotowa. Uprawniała ona inwestorkę na przyszłość do wykonania robót budowlanych i została zresztą skonsumowana, gdyż roboty te zostały wykonane. O rozważanej decyzji nie można więc twierdzić, że stała się bezprzedmiotowa. Niewłaściwa jest także argumentacja prezentowana w skardze kasacyjnej, zakładająca odwrotne rozumowanie, to jest że bezprzedmiotowość decyzji z dnia [...] marca 2006 r. miałaby wynikać z tego, że dotyczyła zmiany sposobu użytkowania lokalu, który pierwotnie nie był oddany do użytku. W tym miejscu należy podkreślić, że pozwolenie na budowę ma za przedmiot uprawnienie inwestora do podjęcia robót budowlanych na przyszłość i ten przedmiot nie przestał istnieć. Natomiast ocena tego, czy w danych okolicznościach pozwolenie określonej treści mogło być wydane, to ocena prawidłowości decyzji. Nie są zasadne również zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszące się do zaniechań lub wadliwych działań organu, które w ocenie Spółdzielni powinien zidentyfikować Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i z tego powodu uchylić obie wydane decyzje (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a.). Nieskuteczny jest zarzut niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że na etapie postępowania administracyjnego miało dojść do naruszenia art. 9 i art. 28 K.p.a. poprzez niezawiadomienie wszystkich stron o czynnościach organu w sprawie. Zarzut, który sprowadza się do zwrócenia uwagi na pominięcie udziału stron w postępowaniu administracyjnym, należy postrzegać w kategoriach próby wykazania przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Taka okoliczność nie może być podniesiona za inne podmioty, ale wymaga zgłoszenia przez zainteresowaną osobę, to jest osobę, której udziału w postępowaniu pozbawiono (art. 147 zd. 2 K.p.a.). Wskazywane przez Spółdzielnię uchybienia dotyczące sposobu prowadzenia metryki akt i postępowania dowodowego nie mają wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do kwestii dowodowych Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje, że zebrane w aktach dokumenty archiwalne w znacznej mierze mają postać kserokopii, niemniej zasadnicze okoliczności postępowania, eksponowane na poprzednich stronach niniejszego uzasadnienia nie były przez nikogo kwestionowane. Jeszcze raz podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości jaki jest przedmiot decyzji z dnia [...] marca 2006 r., udokumentowany został wiarygodnie fakt, że została ona wykonana jeszcze w tym samym roku. Stan faktyczny sprawy jest więc klarowny, a ustalone okoliczności pozwalają wyprowadzić wnioski, takie jak przyjęły organy administracji i zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Spółdzielnia nie wykazała także jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć zawiadomienie jej o możliwości zapoznania się z aktami i zapewnienie na etapie postępowania administracyjnego dodatkowej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Skarżąca kasacyjnie swobodnie wyrażała stanowisko w odwołaniu, jak też miała możliwość podnoszenia wszelkich zarzutów na etapie postępowania sądowego. Pomimo to nie wskazała na okoliczności i dowody, które mogłyby przemawiać za uznaniem zaistnienia przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w punktach 1-7 (według listy na stronie 1-4 niniejszego uzasadnienia) jako nie mające wpływu na wynik sprawy i nieskuteczne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając przedstawione przez Spółdzielnie zarzuty za nieusprawiedliwione, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.