II SA/Rz 1601/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 25 lipca 2023 r. nr I-III.7721.8.5.2023 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [....] z dnia 5 maja 2023 r. nr AB-AAB.6743.294.2023; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącej I. P. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 25 lipca 2023 r. nr I-III.7721.8.5.2023 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych. W podstawie prawnej decyzji Organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej: "P.b."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Decyzją z 5 maja 2023 r. nr AB-AAB.6743.294.2023 Starosta [...] sprzeciwił się wykonaniu robót budowlanych objętych zgłoszeniem złożonym w dniu 17 kwietnia 2023 r., opisanych jako budowa zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne o poj. V=10 m³ z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. gr. [...] w m. [...], obręb ewid. nr [...], identyfikator działki: [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta powołując się na ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa wskazał, że projektowany bezodpływowy zbiornik na ścieki sanitarne jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Od powyższej decyzji I. P. (dalej: "Skarżąca") wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie wadliwych i dowolnych ustaleń faktycznych skutkujących naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej mają stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmować wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy uwzględnieniu okoliczności: - nieuwzględnienie art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit b. i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2519; dalej: "u.c.p.g.") przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnie ścieków bytowych ... itd.; - nieprawidłową interpretacje zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2022 r poz. 1225 z późn. zm.) szczególnie § 34 ust. 1, stanowiący o tym, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Zgodnie z wydanymi warunkami przyłączenia działki nr [...] obręb [...] w [...] do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wydanymi przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] Sp. z o.o. przedmiotowa działka spełnia wymóg § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia. Brak możliwości podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Obszar ten też nie podlega szczególnej ochronie środowiska i nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi oraz nie są to tereny zalewowe; - wadliwą interpretację zapisu w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego [...] (MPZP) zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...], zwartego w § 4 pkt 12 podpunkt 2 o treści: odprowadzenie ścieków sanitarnych do kanalizacji komunalnej w ul. [...]. Brak zapisu nakazującego podłączenie budynku do sieci kanalizacyjnej, czyli słów (należy, musi się, jest obowiązek, nakazuje się); 2. art. 7 w zw. z art. 6 i art. 77 § 1 k.p.a., przez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieustalenie stanu faktycznego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, a to przez pominięcie w sprawie kwestii zapisów w warunkach przyłączenia działki nr [...] obręb [...] w [...] do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wydanych przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o., które to były dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę budynku na przedmiotowej działce. Projekt zagospodarowania złożony do tutejszego Organu zawierał określenie odprowadzenia ścieków bytowych do zbiornika bezodpływowego. Zapis w powyższych warunkach jest jednoznaczny i wskazuje, że w rejonie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr dz. [...] obręb [...], na której projektowany jest budynek jednorodzinny. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o. nie posiada sieci kanalizacyjnej do projektowanego budynku jednorodzinnego; 3. art. 30 ust. 41 P.b., poprzez nieprawidłowe sprawdzenie zgodności planu sytuacyjnego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu ww. odwołania, opisaną na wstępie decyzją z 25 lipca 2023 r. nr I-III.7721.8.5.2023 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa zbiornika bezodpływowego o pojemności V=10 m³ z przyłączem kanalizacji sanitarnej, służącego jako zbiornik na ścieki bytowe dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]. W ocenie Organu odwoławczego stanowisko inwestora o braku technicznych warunków przyłączenia budynku na działce nr [...] do sieci kanalizacji sanitarnej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż z przeprowadzonej analizy terenu znajdującego się w sąsiedztwie działki inwestora wynika, że na przedmiotowym obszarze istnieje sieć kanalizacji sanitarnej w ul. [...]. Planowana inwestycja położona jest na obszarze, na którym obowiązuje uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego pod nazwą "[...] (Dz.U. woj. Podkar. z 2003 r. nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami ww. MPZP, działka na której planowana jest budowa zbiornika bezodpływowego położona jest na obszarze oznaczanym symbolem "Mj" – z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług. Z kolei §4 ust. 14 pkt 2 MPZP stanowi, że odprowadzenie ścieków sanitarnych do kanalizacji komunalnej w ul. [...]. Wojewoda zaznaczył, że zgodność z planem oznacza możliwość realizacji (lokalizacji) tylko i wyłącznie takich inwestycji, które zostały wyraźnie przewidziane w zapisach planu, natomiast brak sprzeczności oznacza możliwość realizacji wszystkich inwestycji poza tymi, których realizację zapisy planu wykluczają. Pierwszy z tych warunków jest ostry i bardziej restrykcyjny od drugiego i nie pozwala na żadne odstępstwa. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrując zgłoszenie budowy sprawdza jego zgodność z MPZP, a nie brak sprzeczności. Wobec powyższego, zdaniem Organu odwoławczego, Starosta wniósł swój sprzeciw zasadnie. Wojewoda zaznaczył również, że w jego ocenie zapisy analizowanego MPZP są na tyle jasne i precyzyjne, że nie powodują żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto skoro w MPZP określono obowiązek odprowadzenia ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej w ul. [...], tzn., że organ samorządowy uznał, że jest możliwe przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Tym samym w ocenie Organu II instancji budzi wątpliwość zgodność projektowanego zbiornika bezodpływowego o pojemności V= 10 m³ z zapisami MPZP, w którym ustalono odprowadzenie ścieków sanitarnych do kanalizacji w ul. [...], a także z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. i § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda podkreślił również, że jego wątpliwości budzi również bezpieczeństwo prowadzenia robót budowlanych, polegających na budowie zbiornika ze względu na występujące zbliżenie względem istniejących sieci gazowej i elektroenergetycznej, co niezależnie od podstaw wniesionego sprzeciwu, mogłoby uzasadniać również zastosowanie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła I. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata zaskarżając ww. decyzję Wojewody w całości. W swojej skardze, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji przez Organ Il instancji, a to w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z pisma Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o. z 12 lipca 2021 r.; decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...]; zatwierdzonego przez Starostę [...] projektu budowlanego dla ww. decyzji, a z których to dokumentów jednoznacznie wynikało, że nieruchomość Skarżącej nie posiada dostępu do sieci kanalizacyjnej, do której istniałaby możliwość bezpośredniego podłączenia przyłącza kanalizacyjnego, w związku z czym do czasu uzbrojenia terenu w sieć kanalizacyjną Starosta [...] tymczasowo zezwolił na budowę na nieruchomości zbiornika bezodpływowego, bowiem zostało to wprost określone w zatwierdzonym przez niego projekcie budowlanym, w sposób tożsamy warunki odbioru ścieków z nieruchomości określił PWiK w [...]; 2. art. 9 i 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji, w której z przywołanego przez Skarżącą w odwołaniu postępowania o pozwolenie na budowę i zalegających w aktach tego postępowania dokumentów (tj. projektu budowlanego) wynika, że Starosta [...] wyraził zgodę na tymczasowe, tj. do czasu dozbrojenia przedmiotowego terenu w sieć kanalizacyjną, posadowienie zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych; 3. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty, w sytuacji, w której na przedmiotowej nieruchomości zachodzi uzasadniony przypadek uprawniający do wyposażenia jej w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych, a sytuacja ta została już przewidziana na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i zaakceptowana przez Starostę; 4. art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez Organy obu instancji, że w sprawie zachodzi przypadek, gdzie budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wobec czego wystarczającym i zasadnym jest by Skarżąca wyposażyła nieruchomość w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych - na co wskazało w piśmie z 12 lipca 2021 r. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o. i co zatwierdził Starosta [...] w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] grudnia 2021 r. nr [...], bowiem zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym Starosta wyraził zgodę na tymczasowe, tj. do czasu dozbrojenia przedmiotowego terenu w sieć kanalizacyjną, posadowienie zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych na nieruchomości Skarżącej; 5. § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnie i utrzymanie w mocy sprzeciwu Organu I instancji, w sytuacji, w której działka budowlana Skarżącej zalicza się do kategorii niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, co potwierdziło w swoim piśmie PWiK w [...] z 12 lipca 2021 r.; 6. art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której budowa lub wykonywanie robót objętych zgłoszeniem nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy lub innych aktów prawa o miejscowego względnie innych przepisów, a co więcej - budowa ta jest w pełni zgodna z wydanym Skarżącej pozwoleniem na budowę określonym w decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...], co powinno skutkować brakiem sprzeciwu Starosty, a w konsekwencji stanowi o braku podstaw do prowadzenia postępowania; 7. art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, że "wątpliwości tut Organu budzi bezpieczeństwo prowadzenia robót budowlanych (...) ze względu na występujące zbliżenie względem istniejących sieci gazowej i elektroenergetycznej", w sytuacji, gdzie występujące zbliżenie wymaga wyłącznie prawidłowego i zgodnego ze sztuką budowlaną wybudowania zbiornika bezodpływowego i w sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa we wskazanym przepisie; 8. § 4 ust. 14 pkt 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzonego Uchwałą nr Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że MPZP wyłącza możliwość zastosowania wyjątku przewidzianego przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. tj., że w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, w sytuacji w której taka wykładnia przepisów prawa miejscowego jest niedopuszczalna. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z wymienionych w skardze dokumentów; o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym; o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie przez Sąd podstaw do uchylenia decyzji Organu I instancji; o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na wypadek stwierdzenia przez Sąd podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według przedłożonego spisu kosztów, a w przypadku jego braku - według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie zgłoszenia sprzeciwu do robót budowlanych polegających na budowie zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne o pojemności V = 10m³ z przyłączeniem kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. [...] w m. [...]. Podstawę materialnoprawną stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., zgodnie z którym: organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Organy obu instancji stanęły na zgodnym stanowisku, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi w uchwale Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2003 r., Nr [...] ( Dz.Urz. Woj. Pod. Z 2003 r., Nr [...], poz. [...]) w związku z czym na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. Organ I instancji zgłosił sprzeciw do realizacji, a Organ II instancji utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy. Ustalono bowiem, że działka nr ewid. [...], na której planowana jest inwestycja została zaliczona do terenów określonych w § 4 uchwały jako: "Mj", a więc na cele budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nie zaliczanych do mogących pogorszyć stan środowiska. Jednocześnie w ust. 4 pkt 2 tego przepisu wskazano, że odprowadzanie ścieków sanitarnych odbywać się ma do kanalizacji komunalnej w ul. [...]. W świetle powyższego Organy stwierdziły, że projektowany sposób odprowadzania ścieków z budynku mieszkalnego jednorodzinnego do bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne jest niezgodny z zapisami tego planu. Powołując § 34 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazano, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Organy stwierdziły, że skoro istnieje możliwość podłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej przy ul. [...] to nie ma podstaw do wyrażenia zgody na realizację zbiornika bezodpływowego na ścieki. W opozycji Strona skarżąca w odwołaniu, następnie w skardze podniosła, że aktualnie w rejonie nieruchomości [...] nie ma sieci kanalizacyjnej, do której istniałaby możliwość bezpośredniego podłączenia przyłącza kanalizacyjnego. Odprowadzanie ścieków z planowanej zabudowy wiąże się z koniecznością uzbrojenia przedmiotowego terenu w sieć kanalizacyjną. Powołała się na pismo MPWiK z 12 lipca 2021 r., w którym wskazano, że na podstawie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków na terenie miasta realizowana jest w oparciu o wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych budowa uzbrojenia w sieci wod. kan, nie mniej jednak w planie na 2018 - 2021 nie ujęto uzbrojenia przedmiotowego terenu w sieć kanalizacyjną. Jednocześnie wskazano, że przedsiębiorstwo zapewnia przyjęcie ścieków sanitarnych ze zbiornika bezodpływowego na miejską oczyszczalnię ścieków. Podkreśliła również, że decyzją z [...] grudnia 2021 r. Starosta [...] zatwierdził Skarżącej projekt budowlany dla przedmiotowej działki na zamierzenie polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną oraz zewnętrzną instalację kanalizacji sanitarnej i doziemną instalację elektryczną i gazową. Organ II instancji nie odniósł się do tych zarzutów ograniczając się do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Organu. Nie można mówić o sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy inwestor zamierza realizować zabudowę zgodną z funkcją przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z tym, że ze względu na brak możliwości technicznych nie jest w stanie zapewnić dostępu do kanalizacji komunalnej w ul. [...]. Zapisy aktu prawa miejscowego w §4 ust. 4 pkt 2 uchwały nie przewidują rozwiązań w sytuacji braku możliwości technicznych zapewnienia dostępu do tej kanalizacji. Sytuację taką przewidują natomiast przepisy prawa, w tym powoływany przez Stronę skarżącą art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.c.g. Zgodnie z tym przepisem: właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez: przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Słusznie podnosi Strona skarżąca, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przewidują obowiązek przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, od którego przewidują jednak wyjątek w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. W takiej sytuacji właściciel nieruchomości ma obowiązek wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Wówczas przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe - art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.c.g. W światle powyższego obowiązek przewidziany w MPZP powinien być odczytywany łącznie z treścią powyższego przepisu. W przeciwnym bowiem razie na skutek bezpośredniego stosowania zapisów MPZP doszłoby od nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności i prawa zabudowy przewidzianej również, co należy podkreślić w MPZP. Nie może być bowiem tak, że nieruchomość, która znajduje się w obszarze przewidzianym w MPZP pod zabudowę jednorodzinną nie może zostać zrealizowana tylko i wyłącznie dlatego, że brak jest technicznych możliwości przyłączenia jej do kanalizacji o jakiej mowa w MPZP. W świetle powyższego zdaniem Organu II instancji będzie odniesienie się do postawionych zarzutów i och ocena w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a także uzupełniony o informacje aktualne na dzień złożenia zgłoszenia. Z informacji MPWiK wynika, że realizacja kanalizacji przez MPWiK nie była przewidziana w planie na lata 2018 - 2021 r. Zgłoszenia dokonano [...] kwietnia 2023 r., w związku z powyższym kwestia ta powinna zostać zbadana i oceniona. Całkowicie nieuzasadnione jest powołanie przez Organ II instancji nowej podstawy prawnej zgłoszenia sprzeciwu - art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b, tj. zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, którą Organ II instancji upatruje w zbliżeniu zbiornika do istniejących sieci gazowej i elektroenergetycznej. Kwestia ta nie była w ogóle przedmiotem rozważania przez Organ I instancji, w związku z czym dokonanie zmiany podstawy prawnej zgłoszonego sprzeciwu przez Organ II instancji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 16 k.p.a. Ponadto stwierdzić należy, że poza lakonicznym stwierdzeniem Organu II instancji nie poszły żadne ustalenia, do których mogłaby się odnieść Strona skarżąca, a które mogłyby być podstawą ewentualnych rozważań Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( D.zU. z 2023 r., poz. 1964 ).