I GZ 350/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2176/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr KOA/4480/Eg/23 w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 31 lipca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2176/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA), działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), odrzucił skargę B. W. (dalej zwanego: skarżącym) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 28 sierpnia 2023 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Zarządzeniem z 3 czerwca 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. WSA wskazał, że odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu 6 czerwca 2024 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi minął 13 czerwca 2024 r. Sąd I instancji wskazał także, że w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłat do niniejszej sprawy. Sąd I instancji w związku z nieuzupełnieniem w terminie przez skarżącego braku fiskalnego odrzucił skargę. Skarżący wniósł zażaleniem na powyższe postanowienie, w którym domagał się stwierdzenia jego nieważności, a to z uwagi na to, że pojęcie Prezydent Rzeczpospolitej nie obejmuje kandydata na to stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie, sąd I instancji odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w wyznaczonym przez sąd terminie. WSA w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu 6 czerwca 2024 r. Podkreślić należy, że data ta została błędnie wyliczona. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia doręczono skarżącemu na wskazany adres ePUAP na zasadzie fikcji doręczenia 18 czerwca 2024 r. (UPD – k. 71 akt sądowych), a nie jak wskazał WSA 6 czerwca 2024 r. Dzień 6 czerwca 2024 r. jest terminem utworzenia pierwszego UPD. Zgodnie zaś z art. 46 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej zwanej: k.p.a.) w związku z art. 158 ust. 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych dokument uznaje się za doręczony jeżeli nie zostanie odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Zatem termin do wykonania wezwania upływał 25 czerwca 2024 r., a nie jak wskazał WSA 13 czerwca 2024 r. Mimo, że sąd I instancji błędnie wskazał w uzasadnieniu postanowienia termin doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do dnia wydania postanowienia, tj. do 31 lipca 2024 r., skarżący ww. wpisu nie uiścił, co zresztą nie jest kwestionowane w zażaleniu. Tym samym uznać należy, skoro termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał 25 czerwca 2024 r., że skarżący nie wykonał w określonym siedmiodniowym terminie wezwania do usunięcia braku fiskalnego skargi w postaci uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Zatem z uwagi na fakt, że skarżący wystąpił ze skargą na postanowienie organu, wobec nieuiszczenia przezeń wpisu (co jak wyżej wskazano pozostaje okolicznością bezsporną w sprawie), zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty. Podkreślić przy tym należy, że kwota wskazana w zarządzeniu odpowiadała co do wysokości wpisowi od skargi inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie. W tej sytuacji WSA prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., jako pisma, od którego mimo wezwania, nie uiszczono należnego wpisu w terminie. W treści zażalenia nie podniesiono argumentów, które podważałyby prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia, zaś argumentację w nim przedstawioną Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jako gołosłowną polemikę, nie znajdującą oparcia w okolicznościach sprawy. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.