I SA/Wr 879/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. i D.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.P. i D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr SKO 4121/150/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ustalającą skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne na 2023 r. w wysokości 9 661 zł, w tym 85 zł z tytułu podatku rolnego i 9 576 zł z tytułu podatku od nieruchomości. Jak wynika z treści skargi, wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu przed Sądem wynosi 9 576 zł. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących, wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować powstaniem po stronie skarżących istotnego uszczerbku majątkowego. Natomiast stwierdzenie prawidłowości stanowiska skarżących na późniejszym etapie postępowania będzie obligowało organy podatkowe do zwrotu nienależnie pobranych należności publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, może na wniosek strony lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Definiując przesłankę wyrządzenia znacznej szkody, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FSK 182/10). Sąd przyjął, że przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (zob. postanowienia NSA: z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, i z 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Innymi słowy, ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (zob. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., I GZ 339/16; z 19 lipca 2016 r., I GZ 418/16; z 14 sierpnia 2019 r., I GZ 240/19). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że wniosek strony skarżącej odwołuje się do mogącego nastąpić "istotnego uszczerbku majątkowego" po stronie skarżących, jednak nie zawiera przekonującej argumentacji mogącej skutkować jego uwzględnieniem. Sami skarżący wskazują, że ewentualna zapłata ustalonego zaskarżoną decyzją podatku nie ma charakteru działania nieodwracalnego. Ponadto skarżący nie udokumentowali, jakim majątkiem dysponują, w szczególności jakie mają zasoby pieniężne lub w postaci innego majątku ruchomego oraz nieruchomego, a także jakie osiągają przychody. Trudno zatem przyjąć za wiarygodne, iż ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji niesie dla skarżących ryzyko "istotnego uszczerbku majątkowego", ponieważ we wniosku nie podano żadnych danych pozwalających na weryfikację tego twierdzenia. Zauważyć przy tym należy, że każda decyzja podatkowa skutkująca w efekcie zobowiązaniem do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego, jednak, co do zasady, nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny, na co zwrócili uwagę sami skarżący. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała, ani też nie uprawdopodobniła w dostatecznym stopniu okoliczności, które mogłyby być podstawą uwzględnienia wniosku. W oparciu o rozpoznawany wniosek niemożliwe okazało się zatem stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.