II SA/Lu 457/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi E. P. i M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]. Starosta L. po rozpoznaniu wniosku [...] i M. P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości B. (obręb: [...] - [...]), gmina B., argumentując, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 29 03 r. (Dz. U. Woj. Lub. nr 22 poz. 599 z dnia 17 lutego 2004 r.), ze zmianami. Według planu działka znajduje się w terenie oznaczonym jako "MR + RP - zabudowa zagrodowa + uprawy polowe", przy czym projektowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie RP - uprawy polowe, gdzie 1) teren przeznaczony jest pod uprawy polowe, w tym sadownicze i ogrodnicze, jak również pod produkcję szklarniową, 2) wyklucza się, z zastrzeżeniem pkt 3, 4 i 5 lokalizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi; 3) zakazuje się lokalizacji obiektów chowu lub hodowli zwierząt tj. tzw. ferm hodowlanych oraz lokalizacji budowli rolniczych związanych z chowem lub hodowlą zwierząt, z zastrzeżeniem, iż zakaz nie dotyczy chowu lub hodowli ryb w stawach; 4) dopuszcza się rozbudowę siedlisk nie dalej niż w strefie 100 m poza linią wyznaczoną rysunkiem planu dla terenów budownictwa zagrodowego dla lokalizacji: a) budynków gospodarczych; b) budowli rolniczych, z wyłączeniem związanych z chowem lub hodowlą zwierząt oraz z dopuszczeniem chowu lub hodowli ryb w stawach; 5) dopuszcza się lokalizację budowli rolniczych innych niż związane z chowem lub hodowlą zwierząt z wyłączeniem: terenów łąk, obszarów z wysokim poziomem wód gruntowych oraz obszarów położonych w odległości mniejszej niż 50 m od cieków wodnych, naturalnych zbiorników wodnych i rowów melioracyjnych, z zastrzeżeniem dopuszczenia chowu lub hodowli ryb w stawach; 6) dopuszcza się odtwarzanie, rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk (według warunków jak dla terenów MR) z dopuszczeniem działalności agroturystycznej; 7) dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, 8) dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych w obszarze istniejącego siedliska; 9) dopuszcza się w granicach istniejącego siedliska realizację drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych, jednak bez wydzielenia działki; 10) dopuszcza się wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych, służących obsłudze gospodarki rolnej; 11) zakazuje się melioracji o jedynie odwadniającym charakterze; 12) dopuszcza się zalesienia według warunków jak dla terenów ZL, 13) dopuszcza się ponadto lokalizację: a) terenów zieleni, punktów widokowych i urządzeń ciągów spacerowych, zapewniających dostęp do zespołów zieleni wzdłuż istniejących cieków wodnych, b) urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, 14) obiekty lub urządzenia o których mowa w pkt 1-13 można lokalizować pod warunkiem: a) dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, b) nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu, c) dopuszcza się lokalizację – po uprzednich badaniach, analizach możliwości i uwarunkowań naturalnych - urządzeń i obiektów do wytwarzania energii elektrycznej (elektrownie wiatrowe w tym farmy, elektrownie słoneczne, turbiny wiatrowe, elektrownie wodne, elektrownie geotermalne). Powyższe zapisy nie przewidują, zdaniem organu, możliwości zrealizowania inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na obszarze o symbolu RP. Wyklucza się bowiem realizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi, z zastrzeżeniem punktu 3, 4 i 5. Zdaniem organu nie znajduje tutaj zastosowania treść pkt. 7, według którego dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych. Powołując się na potoczne rozumienie pojęcia enklawy zawartej w "Małym słowniku języka polskiego" pod red. Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej i Zofii Łempickiej (PWN, Warszawa 1969), przez co należy rozumieć mały obszar rolny lub leśny położony wśród obszarów należących do innego właściciela; teren otoczony obszarem o innym charakterze (str.164) organ uznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach oraz nie jest zlokalizowana wzdłuż utwardzonego i uzbrojonego ciągu komunikacyjnego. Wykluczył również możliwość zastosowania rozwiązania przewidzianego w pkt. 9 stosownie do którego dopuszcza się w granicach istniejącego siedliska realizację drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych, jednak bez wydzielenia działki. W jego mniemaniu powyższy zapis dotyczy siedlisk zlokalizowanych w terenie RP, a przedmiotowe siedlisko, na którego istnienie powołuje się Inwestor położone jest w całości w terenie oznaczonym symbolem MR- zabudowa zagrodowa. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania inwestorów decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, podzielając stanowisko o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Również organ odwoławczy wskazał, ze działka [...] położona jest częściowo w terenie planistycznym MR, przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe, a częściowo w obszarze RP z podstawowym przeznaczeniem pod uprawy polowe. Na części działki zlokalizowanej w obszarze MR jest zlokalizowane siedlisko rolnicze w formie budynku mieszkalnego wraz z zespołem budynków gospodarczych i składowych. Planowana inwestycja, w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym, służącym do produkcji rolnej, zlokalizowana jest w części działki znajdującej się w obszarach MR i RP w taki sposób, że budynek gospodarczy znajduje się częściowo w obszarze MR, a częściowo w RP, natomiast budynek mieszkalny znajduje się w całości w obszarze RP. Zgodnie z § 3 ust. 14 pkt 1 planu miejscowego, teren upraw polowych to teren przeznaczony pod uprawy polowe, w tym sadownicze i ogrodnicze, jak również pod produkcję szklarniową. Na terenie RP nie ma istniejącego siedliska rolnego. Możliwość lokalizacji nowych budynków zgodnie z § 3 ust. 14 pkt. 2 została ograniczona do dopuszczeń wymienionych w § 3 ust. 14 pkt 3, 4 i 5; dopuszcza się lokalizacje ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych (§ 3 ust. 14 pkt 3), dopuszcza się w terenach rolnych rozbudowę siedlisk nie dalej niż w strefie 100 m poza linią wyznaczoną rysunkiem planu dla terenów budownictwa zagrodowego dla lokalizacji budynków gospodarczych, inwentarskich i budowli rolniczych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych (§ 3 ust. 14 pkt 4); dopuszcza się lokalizowanie budowli rolniczych w terenach upraw polowych, z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych, z wykluczeniem w szczególności lokalizacji na terenach łąk, na terenach z wysokim poziomem wód gruntowych, a także w odległości mniejszej niż 50 m od cieków wodnych, zbiorników wodnych i rowów melioracyjnych (§ 3 ust. 14 pkt 5). W myśl § 3 ust. 14 pkt 7 omawianego planu, dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach dla danej inwestycji. Wojewoda zaznaczył, że w świetle ustaleń planu możliwa jest budowa budynku gospodarczego, związanego z produkcją rolną, w lokalizacji wskazanej w projekcie, jednakże oba budynki mieszkalny i gospodarczy zostały objęte jednym wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, co uniemożliwia odrębne procedowanie budynku gospodarczego, a co za tym idzie, wydania odrębnego pozwolenia na budowę. Wojewoda za prawidłową uznał także interpretację wolnych enklaw na terenie upraw polowych o jakich mowa w § 3 ust. 14 pkt 7, w których dopuszcza się uzupełnienie rozproszonej zabudowy zagrodowej tą samą funkcją użytkową. Jego zdaniem brak jest podstaw do odnoszenia warunku ich "istnienia" do pojedyńczych działek, położonych w obrębie tej jednostki. Skoro enklawa to wyodrębniony teren o innym charakterze, rozważania dotyczące możliwości dopuszczalnego zagospodarowania działki inwestorów winny być odnoszone do owej istniejącej enklawy - tj. wyraźnie wyodrębnionego terenu o odmiennym przeznaczeniu w jednostce planistycznej RP. Plan zakazując budowy na terenie o symbolu RP, jednocześnie wskazuje na konieczność ochrony przed niekontrolowanym rozwojem osadnictwa. Akceptacja przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sposobu projektowanego zagospodarowania nieruchomości nr ew. [...] stanowiłaby naruszenie zapisu planu miejscowego dotyczącego ochrony przed niekontrolowanym rozwojem osadnictwa. Organ podniósł ponadto, że odmiennej oceny nie sposób wywieść z faktu wydanych pozwoleń na budowę w tej samej miejscowości z dnia [...]. i dnia [...]. oraz położonej w sąsiedniej miejscowości - [...] nr [...] z dnia [...]. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, jako decyzja administracyjna, jest bowiem co do swojej istoty aktem indywidualnym i dotyczy tylko konkretnych działek i inwestorów na rzecz których została wydana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. i M. P. zarzucili decyzji Wojewody niewłaściwą wykładnię § 3 ust 14 pkt 7 i pkt 9 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. i błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach o tą samą funkcją użytkową i nie stanowi realizacji drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych, pomimo, że nie przewiduje wydzielenia działki, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 3 w zw z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżący zaznaczyli, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazanych w przepisach. Skarżący potwierdzili, że działka [...] położona jest częściowo w obszarze planistycznym MR- przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe, a częściowo w obszarze RP - z podstawowym przeznaczeniem pod uprawy polowe. Na części działki zlokalizowanej w obszarze MR jest zlokalizowane siedlisko rolnicze w formie budynku mieszkalnego wraz z zespołem budynków gospodarczych i składowych. Planowana inwestycja, w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczym, służącym do produkcji rolnej, zlokalizowana jest w części działki znajdującej się w obszarach MR i RP w taki sposób, że budynek gospodarczy znajduje się częściowo w obszarze NR, a częściowo w RP, natomiast budynek mieszkalny znajduje się w całości w obszarze RP. Zgodnie z § 3 ust. 14 pkt 1 planu miejscowego, teren upraw polowych to teren przeznaczony pod uprawy polowe, w tym sadownicze i ogrodnicze jak również pod produkcje szklarniową. Zdaniem skarżących ich inwestycja wypełnia dyspozycję § 3 ust. 14 pkt. 9 planu jako budowa drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych. Budowa ma bowiem być zrealizowana bez wydzielenia działki i w granicach istniejącego siedliska. Rozumienie działki jako część działki ewidencyjnej, która różni się przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uznali za nieuzasadnione i sprzeczne z pojęciem "działki", jakim posługuje się plan. Skarżący przekonywali, że zasadność zastosowania pkt. 7 i 9 wynika z projektu budowlanego - Opisu do Projektu Zagospodarowania Działki - Terenu pkt. 1, według którego realizacja projektowanej inwestycji doinwestowuje istniejąca zabudowę specjalistycznego siedliska rolniczego celem polepszenia warunków mieszkaniowych członkom rodziny Inwestora z nim prowadzącym gospodarstwo rolne jak i jemu samemu oraz zapewnienia zaplecza magazynowo - składowego /zespołu budynków i budowli rolniczych w istniejącym siedlisku wraz z infrastrukturą niezbędną do ich prawidłowego funkcjonowania. Zwrócili uwagę, że działka [...] położona jest w enklawie jaka jest wytworzona pomiędzy istniejącym siedliskiem - zabudową zagrodową na działce nr ewid. [...], a zabudową zagrodową istniejącą, usytuowaną wzdłuż w/w dróg gminnych i znajdującą się na działce nr ewid. [...], [...], [...] wraz z działką nr ewid.[...], [...], [...]. Położona jest również w enklawie, jaka jest wytworzona pomiędzy istniejącym siedliskiem - zabudową zagrodową usytuowaną w części na terenie zabudowy zagrodowej - MR i w części na terenie upraw polowych - RP na działce nr ewid. [...], a końcem pasa terenu przeznaczonego pod zabudową zagrodową - MR na działce nr ewid. [...] i [...], w enklawie wytworzonej pomiędzy istniejącym siedliskiem - zabudową zagrodową usytuowaną w części na terenie zabudowy zagrodowej - MR i w części na terenie upraw polowych - RP na działce nr ewid. [...], a istniejącym siedliskiem rolniczym urządzonym na terenie upraw polowych RP na działce nr ewid.[...] i [...] i w enklawie wytworzonej pomiędzy istniejącym siedliskiem - zabudową zagrodową usytuowaną w części na terenie zabudowy zagrodowej - MR i w części na terenie upraw polowych - RP na działce nr ewid. [...], a istniejącymi siedliskami rolniczymi urządzonymi na terenie upraw polowych - RP na działce nr ewid.[...], [...] i [...] / wszystkie położone w miejscowości W.. Zdaniem skarżących nieprawdziwe jest twierdzenie organu I instancji, że inwestycja zlokalizowana jest w terenie RP - uprawy polowe, o ile budynek mieszkalny zlokalizowany jest w całości swego obrysu w terenie RP, o tyle budynek gospodarczy objęty tym samym wnioskiem znajduje się swym obrysem w części na terenie MR, a w części na terenie RP. Nie sposób doszukać się analizy zgodności realizacji budynku gospodarczego z obowiązującymi zapisami planu tj. czy realizacja budynku gospodarczego objętego wnioskiem pozwolenia na budowę jest zgodna bądź niezgodna z planem miejscowym. Zaznaczyli, że w części działki gdzie mogą dokonać rozbudowy doinwestowania swojego siedliska znajdują się sieci uzbrojenia doziemnego w postaci : sieci gazowej, sieci teletechnicznej - telefonicznej, jak i sieci elektroenergetycznej NN - napowietrznej, a tym samym projektowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego uzbrojenia doziemnego. Ponadto lokalizacja projektowanego zainwestowania stanowi rozbudowę siedliska wypełniając zapisy obowiązującego planu miejscowego z uwagi na fakt, że nie ma prawnej możliwości zlokalizowania inwestycji od strony drogi gminnej ponieważ od tej strony działka jest już zabudowana. Dodatkowo próba usytuowania budynku mieszkalnego pomiędzy istniejącym budynkiem mieszkalnym a istniejącą siecią gazową kolidować będzie z istniejącą linią energetyczną NN-napowietrzną, istniejącym przyłączem teletechnicznym i gazowym do budynku mieszkalnego istniejącego jak i istniejącym zbiornikiem ścieków - szambem. Skarżący podkreślili, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wynika zaś z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrócili także uwagę, że ich sytuacja jest tożsama z sytuacją innych wnioskodawców, będących adresatami trzech pozytywnych decyzji wydanych przez procedujące w niniejszej sprawie organy, a mianowicie decyzji nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej miejscowości W. nr [...], decyzji nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej miejscowości W. nr [...], oraz decyzji nr [...] z dnia [...]. dotyczącej miejscowości P. D. nr [...] wydanych na tle takich samych stanów faktycznych. Odmowę zatem udzielenia pozwolenia na budowę domu mieszkalnego i budynku gospodarczego skarżący uznali za naruszenie art. 8 kpa , tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Bez wątpienia zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym jest podstawowym warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane jasno stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Treść skargi nie pozostawia wątpliwości, że także dla skarżących jest to oczywiste, jednak wbrew ich ocenie nie można zgodzić się z poglądem, jakoby powyższy przepis został przez organy naruszony poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż budowa budynków mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] ewid. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta w B. z dnia [...]., zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. Lub. nr 22 poz. 599 z dnia 17 lutego 2004 r.,), uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 13 grudnia 2006 r., uchwałą Nr [...] z dnia 31 stycznia 2011 r. (Dz. U. Woj. Lub. Nr 42 poz. 967 z dnia 24 marca 2011 r.) uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. Trzeba przy tym zaznaczyć, że mimo podniesienia w skardze tak sformułowanego zarzutu w istocie ogranicza się on jedynie do planowanej budowy budynku mieszkalnego, organy nie kwestionowały bowiem możliwości realizacji budynku gospodarczego, co skarżący również przyznali. Bezspornym jest, że we wspomnianym planie miejscowym nieruchomość skarżących o nr [...] na której miała być realizowana inwestycja położona jest częściowo w obszarze planistycznym MR przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe, a częściowo w obszarze RP - z podstawowym przeznaczeniem pod uprawy polowe, z tym że na części działki zlokalizowanej w obszarze MR jest zlokalizowane siedlisko rolnicze w formie budynku mieszkalnego wraz z zespołem budynków gospodarczych i składowych. Zgodnie z projektem zabudowy działki budynek gospodarczy miał zostać wybudowany w obszarze MR, a częściowo w RP, natomiast budynek mieszkalny znajduje się w całości w obszarze RP opisanym w palnie jako teren upraw polowych przeznaczonych pod uprawy polowe w tym sadownicze i ogrodnicze, również pod produkcję szklarniową. Prawdą jest, że według zapisów planu wprowadzonych §10 Uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...]. nr [...]/2006 (Dz. Urzędowy Woj. Lubelskiego z 15 marca 2007r. Nr [...] poz. 1062 ) dotyczącego korekty ustaleń ogólnych zawartych w § 3 ust. 14 planu obowiązujących dla obszaru RP - upraw polowych w pkt. 7 tego przepisu dopuszczono uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania dziatki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, natomiast w pkt. 9 zezwolono w granicach istniejącego siedliska realizacje drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych jednak bez wydzielenia działki. W ocenie sądu żaden jednak z tych zapisów nie może mieć w sprawie zastosowania, jeśli chodzi o możliwość budowy budynku mieszkalnego. Uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkowa oznacza, tak jak przyjął organ, możliwość zabudowy w ten sposób wolnych działek, położonych wśród już istniejącej zabudowy zagrodowej. Wobec braku definicji ustawowej, skarżący nie wskazali także, aby stosowna definicja została zawarta w powołanej uchwale, organ słusznie odwołał się do potocznego rozumienia enklawy zawartego w słownika Języka Polskiego, rozumianego jako określony obszar odróżniający się pewną cechą od otaczającego go obszaru. W tym przypadku chodzi o brak zabudowy zagrodowej, której uzupełnienie ma umożliwić wspomniany przepis. Jasne jest, że działka skarżących, będąca już przecież zabudowana zgodnie z przeznaczeniem w części zabudowy zagrodowej nie może zostać uznana za enklawę w powyższym rozumieniu. Odnosząc się natomiast do zapisu pkt. 9 należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że według zapisu § 3 ust. 14 pkt.2 wyklucza się z zastrzeżeniem pkt.3, 4 i 5 lokalizacji nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi. Pkt 3 dotyczy lokalizacji ferm hodowlanych, pkt.4 budynków gospodarczych, inwentarskich i budowli rolniczych, pkt.5 budowli rolniczych. Ścisłe wskazanie, kiedy jest możliwe odstępstwo od tej zasady nakazuje także interpretację pkt. 9 z uwzględnieniem wspomnianego zakazu. Trzeba zaznaczyć, że zarówno pkt. 2 jak i pkt. 9 odnoszą się do siedliska, a nie ogólnie pojętej zabudowy zagrodowej. W orzecznictwie wielokrotnie wprawdzie pojęcia te utożsamiano, podkreślając, że zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, zdefiniowane jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza (wyroki NSA z 4 grudnia 2008 r. II OSK 1536/07, 29 czerwca 2012 r., II OSK 609/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Taki też wniosek płynie z opisu symbolu MR – zabudowy zagrodowej jako terenu przeznaczonego właśnie pod siedliska rolnicze. Jest oczywiste, że powołane zapisy wykluczają takie rozumienie działki siedliskowej, które pozwoliłoby na możliwość tworzenia kolejnych zabudowań gospodarczych i mieszkalnych poza już istniejącym podwórzem i w świetle opisu symbolu MR poza tym wydzielonym obszarem, którego granice wyraźnie zaznaczono na projekcie zagospodarowania działki [...] Za takim rozumowaniem przemawia także treść § 3 ust. 14 pkt. 4 planu według którego dopuszcza się w terenach rolnych rozbudowę siedlisk w strefie 100m poza linią wyznaczona rysunkiem planu dla terenów budownictwa zagrodowego, ale jedynie dla lokalizacji budynków gospodarczych, inwentarskich i budowli rolniczych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych. Przepis ten został znowelizowany przez § 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...]. ( Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 26 stycznia 2018r. poz. 423 ) dopuszczając rozbudowę siedlisk nie dalej, niż w strefie100m poza linią wyznaczona rysunkiem planu dla terenów zabudowy zagrodowej dla lokalizacji budynków gospodarczych i budowli rolniczych z wyłączeniem związanych z chowem lub hodowlą zwierząt oraz z dopuszczeniem chowu lub hodowli ryb w stawach. Nadal zatem Rada uznała co do zasady budowę budynków mieszkalnych za dopuszczalną jedynie w granicy siedliska, utożsamianego z obszarem zabudowy zagrodowej MR. W tym wypadku wspomniany projekt nie pozostawia żadnych wątpliwości, że zamiarem skarżących jest utworzenie na obszarze upraw polowych nowego siedliska z projektowanym zjazdem, ogrodzeniem, ogrodem przydomowym, zielenią i budynkiem gospodarczym, opisanym na mapie jako wydzielone miejsce do parkowania o wymiarach 2,5 x 5m. Wprawdzie w wyroku z dnia 5 lutego 2019 r. ( II OSK 15/18 opubl. w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia językowa pojęcia "zabudowa zagrodowa" uwzględniać musi cały kontekst regulacji, a nie ograniczać się jedynie do ustalenia znaczenia poszczególnych pojęć, to w niczym nie uchybia to rozumieniu siedliska. Warto także zaznaczyć, że w tym wyroku przedmiotem rozważania sądu było ustalenie związania gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową, którą uznano rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej, obejmującej grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego - art. 55ł kodeksu cywilnego. Ponieważ wniosek o pozwolenie na budowę oraz projekt budowlany dotyczył zarówno budynku mieszkalnego jak i budynku gospodarczego, którego zgodność z planem nie budziła żadnych kontrowersji, organ trafnie zastosował art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i wezwał skarżących do usunięcia nieprawidłowości w projekcie. Trzeba przy tym jednak zauważyć, że nie wskazano na czym właściwie ma polegać poprawa projektu. Ograniczono się jedynie do wskazania niezgodności budowy budynku mieszkalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie miało to natomiast znaczenia, skoro w piśmie z dnia 15 kwietnia 2019r. skarżący podjęli polemikę z treścią postanowienia, ostatecznie wnosząc o udzielenie pozwolenia również na budowę domu mieszkalnego. Tak sformułowany wniosek uzasadniał natomiast odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na całość inwestycji. Art. 33 ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej, niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1 dla całego zamierzenia budowlanego. Wprawdzie skarżący taki projekt przedstawili, nie wskazali jednak, że pozwolenie na budowę ma dotyczyć wyłącznie budynku gospodarczego. W tej sytuacji organ słusznie odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę całego zamierzenia. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) skargę należało oddalić.