II SA/Rz 213/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o. o. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] stycznia 2007r. [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 8 stycznia 2007r. Okręgowy Inspektor Pracy wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Nadinspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] nakładające na A Sp. z o. o. grzywnę w kwocie 5 000 zł i wzywające do jej uiszczenia w terminie do 12 stycznia 2007r. oraz wzywające do natychmiastowego wykonania obowiązku wskazanego w Tytule wykonawczym z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...]. Skargę na wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] stycznia 2007r. złożył podmiot: A Sp. z o. o. Ze względu na fakt, iż skarga dotknięta była brakiem fiskalnym, pismem z dnia 7 marca 2007r. spółka wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono adresatowi w dniu 12 marca 2007r. a siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 19 marca 2007r. Niezbędnym wymogiem skuteczności skargi wnoszonej do sądu administracyjnego jest jej prawidłowe opłacenie. Obowiązek powyższy wynika z przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna oplata. Skutkiem prawnym nieuiszczenia należnego wpisu, pomimo wezwania w tym przedmiocie, jest odrzucenie skargi przez sąd - art. 220 § 3 P.p.s.a.. Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje na fakt nieopłacenia skargi, wniesionej przez spółkę A we wskazanym jej w tym celu terminie, pomimo pouczenia o konsekwencjach prawnych takiego zachowania. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, po myśli powołanych wyżej przepisów.