III SAB/Wr 332/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE O. S. (dalej: skarżąca) złożyła do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony. Zarządzeniem z 5 lutego 2024 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał stronę skarżącą do uiszczenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Wezwanie to – wysłane na adres do korespondencji wskazany w skardze – zostało doręczone w dniu 9 lutego 2024 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie 16 lutego 2024 r. (piątek). W dniu 19 lutego 2024 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej, w którym oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro w sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braku skargi w wyznaczonym terminie, nie uiściła należnej opłaty do dnia dzisiejszego, skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że skarżąca oświadczyła, że cofa wniesioną skargę należy na marginesie stwierdzić, że jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP z 1990 r. Nr 4, poz. 207). Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.