II SA/Wa 942/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy [...] Brygady Obrony Terytorialnej z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej na rzecz skarżącego K. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej, działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...] Brygady Obrony Terytorialnej z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] przyznającą K. P. od dnia [...] czerwca 2022 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 6% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, tj. 387,60 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że K.P. pełni zawodową służbę wojskową w [...] Brygadzie Obrony Terytorialnej od dnia [...] kwietnia 2019 r. Przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej pełnił natomiast służbę w Służbie Celnej (od [...].11.2008 r. do [...].02.2017 r.) oraz w Służbie Celno-Skarbowej (od [...].03.2017 r. do [...].03.2019 r.). Organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 815 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305), przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Z kolei zgodnie z art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, funkcjonariuszowi Policji, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przeniesionemu na własną prośbę do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej (za zgodą Ministra Obrony Narodowej oraz ministra nadzorującego daną służbę), następuje z zachowaniem ciągłości służby. Z uwagi na treść przytoczonych przepisów oficerowi zaliczono do okresu pełnienia służby wojskowej również okres pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, wymienionej w art. 137 ust. 1 ustawy. Nie zaliczono natomiast okresu pełnienia służby w Służbie Celnej (od 27.11.2008 r. do 28.02.2017 r.). W ocenie organu odwoławczego, katalog służb mundurowych zawarty w art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny ma charakter zamknięty, a organ nie jest uprawniony do dokonywania rozszerzającej jego interpretacji. Natomiast z treści art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny, który wprost wymienia (przy powoływaniu do zawodowej służby wojskowej z zachowaniem stopnia w służbach mundurowych) funkcjonariuszy nieistniejącego od 1 lutego 2018 r. Biura Ochrony Rządu, które zostało zastąpione przez Służbę Ochrony Państwa, wynika, że w sytuacji, gdy racjonalny ustawodawca chciał przyznać uprawnienie funkcjonariuszom istniejącej formacji mundurowej i funkcjonariuszom jej poprzednika - nieistniejącej formacji mundurowej, to w przepisie wymienił obie formacje. Z tych przyczyn organ uznał, że brak było podstaw, by na podstawie art. 815 w zw. z art. 137 ust. 2 i w zw. z art. 439 ust. 1 pkt 3, ust. 4, 6 i 7 ustawy o obronie Ojczyzny zaliczyć stronie okres służby w Służbie Celnej do okresu uprawniającego do nabycia i mającego wpływ na wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. K. P. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 815 w zw. z art. 137 ust. 1 i 2 w zw. z art. 439 ust. 1 pkt 3 i ust. 10 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że do stażu służby wojskowej - od którego uzależniony jest wzrost dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego w postaci dodatku za długoletnią służbę wojskową - nie zalicza się okresu służby w Służbie Celnej z uwagi na brak wskazania tej formacji w treści art. 137 ust. 1, pomimo iż ciągłość instytucjonalna między Służbą Celną i Służbą Celno-Skarbową oznacza dla funkcjonariuszy ciągłość ich służby w tych formacjach, a więc zaliczenia do stażu służby wojskowej podlega, a nie tylko okres służby w Służbie Celno-Skarbowej, ale i w Służbie Celnej, co w konsekwencji oznacza, iż wymienienie w katalogu nieistniejącej formacji Służby Celnej nie było konieczne; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a. wobec naruszenia zasady in dubio pro libertate nakazującą organowi, aby wszelkie wątpliwości interpretacyjne rozstrzygał na korzyść strony w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest ograniczenie lub odebranie jej uprawnienia, w tym przypadku dodatku do uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że ciągłość instytucjonalna między Służbą Celną i Służbą Celno-Skarbową oznacza dla funkcjonariuszy ciągłość służby w obu tych formacjach. Jakakolwiek inna wykładnia powołanego przepisu, w oderwaniu o jego ratio legis i innych przepisów prawa, jest niedopuszczalna i stanowi rażące naruszenie prawa. Powyższe przesądza o braku podstaw do nieuwzględnienia okresu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Celnej do stażu służby wojskowej, determinującego wysokość dodatku do uposażenia zasadniczego w postaci dodatku za długoletnią służbę wojskową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stan faktyczny niniejszej sprawy nie jest sporny. Nie budzi bowiem wątpliwości prawidłowość ustalenia przez organy okresów służby skarżącego zarówno w Służbie Celnej, jak i w Służbie Celno-Skarbowej. Organy obydwu instancji dokonały natomiast błędnej wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tak ustalonym stanie faktycznym, tj. art. 137 ust. 1 i 2 w zw. z art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny, a wskutek tego nieprawidłowo ustaliły wysokość przysługującego skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową. Otóż, jak wynika z art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny, przepis art. 137 ust. 2 tej ustawy, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny, a zatem - w związku z treścią przywołanego przepisu – w zakresie ciągłości służby stosuje się do niego odpowiednio art. 137 ust. 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się za zgodą Ministra Obrony Narodowej oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby. Z kolei w art. 137 ust. 1 ustawodawca wymienił służby mundurowe, których funkcjonariusze mogą zostać przeniesieni w omawianym trybie do pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej. Wśród służb wymienionych w art. 137 ust. 1 brak jest Służby Celnej, co wynika z faktu, że Służba Celna została zastąpiona przez Służbę Celno-Skarbową w dniu 1 marca 2017 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny. Po tym dniu nie było zatem możliwości, by funkcjonariusze Służby Celnej mogli zostać przeniesieni do zawodowej służby wojskowej w trybie uregulowanym w art. 137 ww. ustawy, bowiem Służba ta już wówczas nie istniała. Ustawodawca nie mógł z tej przyczyny wymienić funkcjonariuszy Służby Celnej w art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, że nie ma kompetencji do rozszerzania katalogu służb wymienionych w omawianym przepisie. Z tym stanowiskiem organu należy się zgodzić, jednak tego rodzaju rozszerzenie nie było wymagane dla zaliczenia skarżącemu okresu służby w Służbie Celnej do okresu zawodowej służby wojskowej, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Organ pominął bowiem, istotną z punktu widzenia prawidłowej wykładni art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny, treść art. 165 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stają się z dniem wejścia w życie ustawy o KAS funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość służby. Z kolei w myśl art. 169 ust. 1 i 2 ww. ustawy, funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego. Funkcjonariusz taki zachowuje ciągłość służby. Jak wynika z przytoczonych przepisów, funkcjonariusze nowoutworzonej Służby Celno-Skarbowej, którzy uprzednio byli funkcjonariuszami Służby Celnej (co jak wynika z niespornych ustaleń organu, dotyczy również skarżącego), zachowali ciągłość służby. W konsekwencji dotychczasowy okres służby w Służbie Celnej zalicza im się jako okres służby w Służbie Celno-Skarbowej. Innymi słowy, organ, ustalając okres służby skarżącego w Służbie Celno-Skarbowej, powinien uwzględnić również okres jego służby w Służbie Celnej, do czego był zobowiązany treścią art. 165 ust. 3 oraz art. 169 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, czego jednak w tej sprawie nie uczynił, czym naruszył wymienione przepisy, co doprowadziło również do błędnej wykładni art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny, a w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe naliczenie skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową. Ponownie rozpatrując sprawę, organ uwzględni powyższe rozważania Sądu, a w szczególności weźmie pod uwagę, że funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, którzy przed wejściem w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej byli funkcjonariuszami Służby Celnej zachowali ciągłość służby, a zatem okres służby w Służbie Celnej zalicza się im do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 tej ustawy. Zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę stanowi wynagrodzenie jego pełnomocnika procesowego (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).