I GZ 354/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2024 r.; sygn. akt III SA/Gl 399/24 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi A na uchwałę Rady Miasta Chorzów z dnia 27 grudnia 2023 r., nr LXXII/1145/2023 w przedmiocie zmian w uchwale budżetowej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 8 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 399/24 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024.935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A na uchwałę Rada Miasta Chorzów w przedmiocie zmian w uchwale budżetowej. Przedstawiając stan faktyczny Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 maja 2024 r. wezwano podpisanego pod skargą pełnomocnika skarżącej Spółki - adwokata O.S. - do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (np. aktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa wydruk z systemu KRS bądź oryginał odpisu z KRS-u lub oryginał pełnego odpisu z KRS-u). Nadto wezwano do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2021.535). Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwania skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 12 czerwca 2024 r., do rąk upoważnionego pracownika. W dniu 24 czerwca 2024 r. do Sądu wpłynęło pismo nadane w placówce pocztowej 20 czerwca 2024 r., do którego dołączono pełnomocnictwo procesowe z 20 czerwca 2024 r. dla adwokata R.P., wydruk KRS aktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwania do uzupełninia braków formalnych skargi oraz uzupełnienia wpisu sądowego zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej - adwokatowi O.S. - 12 czerwca 2024 r. Oznacza to, że termin do uzupełninia braków formalnych skargi oraz uzupełnienia wpisu sądowego upłynął 19 czerwca 2024 r. Tymczasem strona częściowo uzupełniła brak formalny skargi oraz uiściła wpis sądowy 20 czerwca 2024 r., a zatem z uchybieniem wyznaczonego w sprawie terminu. Jednocześnie zdaniem Sądu pełnomocnik strony nie uzupełnił prawidłowo braków formalnych skargi w zakresie obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa, bowiem skarga została podpisana przez adwokata O.S. i to na niej spoczywał obowiązek wykazania umocowania do jej wniesienia poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Wniesienie skargi przez pełnomocnika jest czynnością procesową inicjującą postępowanie przed sądem administracyjnym, zatem aby było skuteczne, tenże pełnomocnik ma obowiązek dołączyć do niej pełnomocnictwo. W świetle precyzyjnie sformułowanych wymogów art. 46 p.p.s.a. udzielenie pełnomocnictwa innej osobie niż tej, która jest podpisana pod skargą, chociażby był nią profesjonalny pełnomocnik, nie sanuje braku formalnego złożonej skargi w postaci braku pełnomocnictwa. W konsekwencji Sąd uznał, że pomimo nadesłania pełnomocnictwa dla adwokata R.P. brak formalny skargi nie został uzupełniony Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a.- w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, bowiem strona nie uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wskazano, że z uwagi na rozbieżności posiadane przez Sąd i stronę co do daty odbioru przesyłki spółka złożyła reklamację, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości w opracowaniu przesyłki. Do zażalenia załączono również oświadczenie listonosza o omyłkowo wpisanej dacie dotyczącej doręczenia przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dlatego, nawet gdyby dokumenty, o przedłożenie których Sąd wzywał skarżącą znajdowały się już w aktach administracyjnych sprawy okoliczność ta nie miałaby dla rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu, niemniej jednak ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 37 § 1 ani w żadnym innym przepisie nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie pełnomocnika musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego ma wynikać, że pełnomocnik jest uprawniony do działania za mocodawcę, natomiast mocodawca będąc osobą prawną mógł – za pośrednictwem ściśle określonych osób – udzielić umocowania, a nie o dokument mający konkretną formę prawną. Jest to szczególnie istotne, gdy skarżącym jest podmiot zagraniczny, od którego sąd administracyjny powinien oczywiście także wymagać przedłożenia stosownego dokumentu potwierdzającego jego status prawny. Niezałączenie do skargi dokumentu pełnomocnictwa lub załączenie niepełnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu. Bezsprzecznie w realiach sprawy właściwe wezwanie do pełnomocnika strony skarżącej WSA wystosował i nie ulega wątpliwości, że nie zostało ono wykonane w zakreślonym terminie 7 dni. Skarga musiała więc zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie objęte zażaleniem jest zatem zgodne z prawem. Istotnym jest, że skarga do WSA została złożona przez adwokat O.S. Do tego pełnomocnika skierowano wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. W związku z tym, jak słusznie uznał Sąd I instancji pełnomocnictwo złożone przez adw. R.P z 20 czerwca 2024 r. nie obejmowało swoim zakresem pełnomocnika, który wniósł skargę w imieniu skarżącego 8 kwietnia 2024 r. Tym samym w związku z brakiem przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa do skargi – inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, odrębne od postępowania administracyjnego – zasadnie Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa. Skoro pełnomocnik w podanym terminie nie uzupełnił tego braku skarga podlegała odrzuceniu. Od profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać maksimum staranności w reprezentowaniu interesów strony skarżącej i pominięcie tak podstawowej czynności jak złożenie stosownego pełnomocnictwa przy składaniu skargi, przy założeniu opartym na analizie akt, że pełnomocnik został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych, stanowiła wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji