III OZ 532/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 652/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K.A. na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 czerwca 2024 r., nr DW 15/2024 w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie zakazu używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 652/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu, Sąd I. instancji), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.A. (dalej: skarżący) na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 18 czerwca 2024 r., nr DW 15/2024 w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie zakazu używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę z powodu uchybienia terminu jej wniesienia. Pismem z 7 października 2024 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł zażalenie na postanowienie z 19 września 2024 r. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżący wniósł skargę zgodnie z terminem. Skarżący zwrócił uwagę, że struktura działania parafii wygląda inaczej niż w świeckich urzędach. Proboszcz, po odebraniu korespondencji zobowiązany jest do dostarczenia jej kurii, celem zapoznania z jej treścią. Kolejno następuje przyjęcie korespondencji i od tej daty liczony jest termin. Zdaniem skarżącego zarządzenie pokontrolne zostało odebrane przez niego w dniu 27 czerwca 2024 r., a nie w dniu 21 czerwca 2024 r., jak twierdzi organ. O powyższym świadczy prezentata kurii z 27 czerwca 2024 r. Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 2 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w powyższym przepisie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy zaskarżone zarządzenie pokontrolne (zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 czerwca 2024 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W związku z powyższym termin do złożenia skargi upłynął – jak zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji – z dniem 22 lipca 2024 r. Zatem nadanie skargi w placówce operatora pocztowego w dniu 26 lipca 2024 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu. To zaś oznacza, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi należało uznać za zgodne z prawem, a wniesione na to postanowienie zażalenie za niezasadne. Odnosząc się do stanowiska składającego zażalenie podkreślić należy, że doręczenie następuje w dacie potwierdzenia odbioru pisma przez adresata bądź upoważnioną osobę. W tym zakresie wewnętrzna organizacja działalności adresata korespondencji pozostaje bez znaczenia. Doręczenia i terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.