II GZ 568/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. P. Sp. z o.o. w B.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1613/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu o skargi w sprawie ze skargi T. P. Sp. z o.o. w B. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 lutego 2024 r., nr DPP-TPZ.0272.23.2024(33) w przedmiocie odmowy wykreślenia z listy osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. P. Sp. z o.o. w B. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 lutego 2024 r., w przedmiocie odmowy wykreślenia z listy osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Sąd zwrócił również spółce uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł. Sąd I instancji wskazał, że w związku ze skargą spółka wezwana została do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, lub jego uwierzytelnionego odpisu. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 maja 2024 r. Sąd stwierdził, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 22 maja 2024 r. Pełnomocnik spółki nie odpowiedział na wezwanie i nie uzupełnił braku formalnego skargi - nie nadesłał pełnomocnictwa procesowego. W takim stanie sprawy Sąd I instancji, na podstawie 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną skargę oraz zwrócił stronie uiszczony od niej wpis. T. P. Sp. z o.o. w B. P. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości, zarzucając mu mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a i art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem skarżąca przedłożyła do wniosku datowanego na dzień 29 grudnia 2023 r. o wykreślenie skarżącej z listy sankcyjnej (stanowiącego następnie podstawę do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 13 lutego 2024 r. nr DPP-TPZ.0272.23.2024(33)) pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania spółki T. P. m.in. przed sądami administracyjnymi, które obejmowało swoim zakresem również umocowanie do wniesienia przedmiotowej skargi z dnia 11 marca 2024 r., a które bez winy skarżącej nie zostało przekazane przez organ administracyjny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz skargą skarżącej i aktami przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego. Według skarżącej nie zachodziła więc podstawa do wzywania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w trybie art. 49 p.p.s.a., a brak wykonania zobowiązania w powyższym zakresie nie mógł skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż skarga ta nie zawierała od dnia jej złożenia żadnych uchybień w zakresie przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa i została wniesiona przez pełnomocnika należycie umocowanego do reprezentacji Skarżącej. Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji. Mając na uwadze podstawy prawne, na których oparto zaskarżone postanowienie oraz argumentację jaką podniesiono w zażaleniu wskazania wymaga w pierwszej kolejności, że przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. nakłada jednoznaczny i wyraźny obowiązek dołączenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu w przypadku, gdy pismo, w tym skarga, zostało wniesione przez pełnomocnika strony, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Obowiązek ten wynika również z treści art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., który wprost stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Utrwalone w orzecznictwie NSA jest stanowisko, że to, iż pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą, nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku dołączenia stosownego pełnomocnictwa na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2203/17). Niezasadne jest zatem stanowisko strony, że brak było podstaw do odrzucenia przez Sąd I instancji skargi z powodu niezłożenia na wezwanie Sądu pełnomocnictwa do reprezentowaniu spółki, skoro pełnomocnictwo obejmujące swoim zakresem reprezentowanie strony przed organami jak i sądami administracyjnymi złożone zostało już w postępowaniu administracyjnym wraz z wnioskiem o wykreślenie T. P. Sp. z o.o. w B. P. z listy osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Jak wynika z akt niniejszej spraw - czego nie kwestionuje strona - wraz z wywiedzioną od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 lutego 2024 r. skargą nie przedłożono pełnomocnictwa ani jego uwierzytelnionego odpisu udzielonego przez spółkę adw. P. T.. Wobec tego braku formalnego skargi zasadnie wezwano wymienionego pełnomocnika do uzupełnienia tego braku skargi (k: 48 akt sprawy). Wezwanie w tym przedmiocie, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, doręczone zostało skutecznie pełnomocnikowi spółki w dniu 15 maja 2024 r. (k: 59 akt sprawy), wobec czego termin do uzupełnienia stwierdzonego braku upływał z dniem 22 maja 2024 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że w otwartym terminie do uzupełnia braku skargi pełnomocnik spółki nie przedłożył wymaganego pełnomocnictwa ani jego uwierzytelnionego odpisu. Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnictwo zostało przedłożone dopiero w dniu 25 lipca 2024 r. (k: 68 akt sprawy) w związku z poinformowaniem strony o przekazaniu sprawy do Wydziału V WSA w Warszawie (wcześniej sprawa prowadzona była w Wydziale I WSA w Warszawie pod sygnaturą I SA/Wa 946/24). W takim stanie sprawy Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia wniesionej skargi z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braku formalnego. Mając powyższe na uwadze, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził niezgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji, postanowił o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.