VII SA/Wa 385/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu Gminnej Biblioteki Publicznej w J. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 stycznia 2023 r. nr 3/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Gminnej Biblioteki Publicznej w J. kwotę 100 zł (sto złotych) - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżoną decyzją z 3 stycznia 2023 r., nr 3/OPON/2023, znak: WI-II.7840.19.54.2022.MKP, Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000); dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351); dalej: "p.b.", po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej: "wnioskodawczyni") od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z [...] września 2022 r., nr [...], znak: [...], uchylającej decyzję ww. Starosty z [...] lutego 2020 r., nr [...], znak: [...] i orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminnej Bibliotece Publicznej w J. (dalej: "strona skarżąca", "inwestor") pozwolenia na budowę budynku filii Gminnej Biblioteki Publicznej w J. wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ew. [...] w miejscowości W., gm. J. – uchylił w całości ww. decyzję z [...] września 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania. Podniósł, że Starosta [...] decyzją z [...] maja 2021 r., znak: [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] lutego 2020 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla wskazanej powyżej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły I. B. oraz M. B. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 17 września 2021 r., nr 698/OPON/2021, znak: WI-II.7840.19.21.2021.MKP, uchylił w całości ww. decyzję Starosty z [...] maja 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., znak: [...], (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Następnie postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., znak: [...], nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości, tj.: zweryfikować informację o obszarze oddziaływania inwestycji - zgodnie z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z uwzględnieniem § 13, 57, 60, 271 i 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"). Kolejno, decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...], znak: [...], uchylił własną decyzję z [...] lutego 2020 r., nr [...] i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji. Od ww. decyzji, odwołanie wniosły I. B. oraz M. B. Wojewoda decyzją z 26 maja 2022 r., nr 471/OPON/2022, znak: WI-I.7840.19.15.2022.KG, po raz kolejny uchylił w całości decyzję Starosty z [...] marca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta postanowieniem z [...] września 2022r., wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Następnie (po rozpatrzeniu wniosku I. B.), decyzją z [...] września 2022 r., znak: [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] lutego 2020 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji. Kolejno (po rozpatrzeniu wniosku M. B.), decyzją z [...] września 2022 r., nr 2/2022, uchylił własną decyzję z [...] lutego 2020 r., nr [...] i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku filii Gminnej Biblioteki Publicznej w J. wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., gm. J. M. B. wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy (wydając zaskarżone do tut. Sądu rozstrzygnięcie) przytoczył i opisał przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, określone w art. 145 k.p.a. Stwierdził, że przeprowadzana procedura przez organ I instancji, celem wydania decyzji z [...] września 2022 r. (uchylającej własną decyzję z [...] lutego 2020 r. i orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji) - została przeprowadzona nieprawidłowo. Uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (dla M. B.), podana jako podstawa do wznowienia, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wyjaśnił, że kluczową kwestią w rozpatrzeniu sprawy jest ustalenie, czy wnioskującej przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty. Wnioskująca zażądała wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją twierdząc, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, mimo, że przysługiwał jej status strony. Starosta postanowieniem z [...] września 2022 r., ponownie wznowił w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne. Następnie decyzją z [...] września 2022 r., uchylił własną decyzję z [...] lutego 2020 r., i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla kwestionowanej inwestycji. Zdaniem Wojewody, Starosta słusznie uznał M. B. za stronę przedmiotowego postępowania, bowiem jest właścicielką działki nr ewid. [...] (księga wieczysta Nr [...]), działka ta bezpośrednio graniczy z działką inwestycyjną, więc wnioskodawczyni powinna być stroną postępowania o pozwoleniu na budowę. Po rozpatrzeniu jej wniosku o wznowienie postępowania, organ I instancji mógł: wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 k.p.a., który stanowi, że: "Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (§ 1 pkt 1), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (§ 1 pkt 2), w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, 4 z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2)". Wojewoda wyjaśnił, że Starosta wydał swoją decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W decyzji, którą organ wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., należy zawrzeć rozstrzygnięcie usuwające z obrotu prawnego decyzję opartą o wadliwe ustalenie faktyczne, a następnie wydać nowe rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie. Podjęcie na podstawie wskazanego przepisu decyzji, w której uchyla się dotychczasowej decyzji, ale nie orzeka co do istoty sprawy stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Starosta decyzją z [...] września 2022 r., uchylił własną decyzję z [...] lutego 2020 r. i orzekał o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu przedmiotowego pozwolenia na budowę. Natomiast jak wskazuje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., organ I instancji powinien był wydać nowe rozstrzygnięcie tj. drugą decyzję administracyjną rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ odwoławczy uznał za niedopuszczalne zatwierdzenie (w niniejszym postępowaniu wznowieniowym), projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Powołując się na orzecznictwa sądu administracyjnego dodał m.in., że celem postępowania wznowieniowego jest weryfikacja prawidłowości decyzji pod kątem przesłanki wznowieniowej, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania w pełnym zakresie. Postępowanie wznowieniowe ma na celu naprawę konkretnych wad postępowania ujętych w formie podstaw wznowienia. Rolą organu prowadzącego postępowanie wznowieniowe jest zatem ustalenie, czy zgłoszona przesłanka wznowienia mieści się w katalogu ujętym w art. 145 § 1 Kpa, a następnie ocena czy przesłanka ta faktycznie zaistniała oraz czy miała wpływ na treść ostatecznej decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym. Innymi słowy wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone w postępowaniu wznowieniowym uchybienia. Wojewoda podkreślił, że Starosta ponownie rozstrzygając sprawę powinien zakończyć sprawę wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. Zaznaczył, że na etapie postępowania wznowieniowego nie można żądać przeprowadzenia nowych okoliczności lub dowodów, ani ponownego prowadzenia postępowania dowodowego w celu dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu zwykłym. Ocena legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym jej wydaniem. Ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy powinna być prowadzona w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania pierwotnej decyzji. W jego ocenie, usunięcie ww. naruszeń wykracza poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Dokonanie przedstawionej powyżej analizy na etapie postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a ponadto wykraczałoby poza zakres kompetencji organu odwoławczego. Zdaniem organu, doszło do istotnych dla wyniku postępowania uchybień przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym art. 7 i 77 k.p.a. W konsekwencji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z 3 stycznia 2023 r., nr 3/OPON/2023, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. 2. Gminna Biblioteka Publiczna w J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody z 3 stycznia 2023 r., zaskarżając ją w całości. Ww. rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, albowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami dostrzeżonymi przez organ odwoławczy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Podniosła, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 3 stycznia 2023 r., uznał, że decyzja Starosty z [...] września 2022 r., została sformułowana nieprawidłowo, bowiem organ I instancji, po uchyleniu własnej decyzji z [...] lutego 2020 r., powinien był wydać nowe rozstrzygnięcie tj. drugą decyzję administracyjną rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednocześnie Wojewoda za niedopuszczalne uznał zatwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji. Strona skarżąca ponownie podkreśliła, że Wojewoda wadliwie wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami dostrzeżonymi przez organ odwoławczy. Wskazała, że po rozpatrzeniu wnioski M. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...] lutego 2020 r., organ I instancji stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie przepisu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2022 r., stwierdził, że obszar oddziaływania projektowanego budynku biblioteki może obejmować swoim zasięgiem działkę o nr ewid. [...] należącą do M. B. Wobec powyższego, organ I instancji zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., i uchylił decyzję z [...] lutego 2020 r., jednocześnie orzekając co do istoty sprawy tj. zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę dla Gminnej Biblioteki Publicznej w J. Strona za niezrozumiałe uznała stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji powinien był wydać nowe rozstrzygnięcie tj. drugą decyzję administracyjną rozstrzygającą o istocie sprawy, w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w treści decyzji z [...] września 2022 r. Z tych przyczyn, brak było podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżonej decyzji kasatoryjnej. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie stwierdziwszy istnienie przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 pkt 4 k.p.a., wyeliminował z obrotu prawnego decyzję z [...] lutego 2020 r., i rozstrzygnął co do istoty sprawy, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. 3. W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw podlega uwzględnieniu. 1. Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). 2. Odnosząc się do zgodności z prawem wydania przez Wojewodę decyzji kasacyjnej z 3 stycznia 2023 r. w granicach wyznaczonych przepisem art. 64e p.p.s.a., Sąd jest zobowiązany przypomnieć, że powołany jako podstawa prawna decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej, stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle powyższej regulacji prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1961/17; wyrok NSA z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1684/16; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15). Ta ocena w żaden sposób nie jest kwestionowana w piśmiennictwie, w którym zauważa się, że zastosowanie omawianego rodzaju decyzji organu odwoławczego, stanowiącego wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie powinno podlegać wykładni rozszerzającej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2019, s. 786-787; A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, s. 970-971). Kontrola sądowa poddająca weryfikacji działanie organu odwoławczego powinna mieć na uwadze w tych warunkach obowiązek przeciwdziałania nieuzasadnionemu odstąpieniu na etapie odwoławczym przez organ od ostatecznego załatwienia sprawy, gdy zachodzą warunki do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1-3 k.p.a. 3. Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpatrywanej sprawy, zdaniem Sądu, Wojewoda błędnie zastosował w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Ma zatem rację skarżący, wskazując w złożonym sprzeciwie, że ustalenia poczynione przez organ I instancji nie czyniły sprawy niewyjaśnioną w stopniu nakazującym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Organ I instancji wydając decyzję nie naruszył również art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 6803/21). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Wojewoda prawidłowo wskazał przepisy k.p.a. mające w sprawie zastosowanie, jednak błędnie je zinterpretował. Wskazać należy na następujące okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia organu I instancji: - po rozpatrzeniu wniosku M. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] lutego 2020 r. organ I instancji stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 4 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu); - w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2022 r. nr [...] organ I instancji stwierdził, iż obszar oddziaływania projektowanego budynku biblioteki może obejmować swoim zasięgiem dz. nr ewid. [...] należącą do M. B.; - organ I instancji zastosował zatem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił decyzję nr [...] z [...] lutego 2020 r. jednocześnie orzekając co do istoty sprawy (tj. zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę dla Gminnej Biblioteki Publicznej w J.). Wojewoda w sposób prawidłowy zacytował brzmienie art. 151 k.p.a. wskazując, że Starosta [...] powinien zakończyć sprawę wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję: 1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo 2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo, co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo 3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.). Rozstrzygnięcie organu I instancji oparte było na art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. We wznowionym postępowaniu, decyzja kończąca to postępowanie wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., powinna zawierać rozstrzygnięcie składające się z dwóch elementów, z których jeden - eliminuje z obrotu prawnego dotychczasową decyzję (uchyla), drugi zaś - ponownie rozstrzyga sprawę co do jej istoty (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 697/22; wyrok WSA w Szczecinie z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 719/18). Te dwa elementy zawiera decyzja organu I instancji z 12 września 2022 r., gdyż: a) uchyla decyzję Starosty z [...] lutego 2020 r.; b) rozstrzyga sprawę co do istoty – zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę wskazanej w niej inwestycji. Zdaniem Sądu, rację ma skarżący twierdząc, że niezrozumiałym jest stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji winien był wydać nowe rozstrzygnięcie tj. drugą decyzję administracyjną rozstrzygającą o istocie sprawy, w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie zostało już zawarte w treści decyzji z [...] września 2022 r. nr [...]. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w sytuacji stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyeliminował z obrotu prawnego decyzję z [...] lutego 2020 r. nr [...] i rozstrzygnął co do istoty sprawy, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę budynku filii Gminnej Biblioteki Publicznej w J. wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe na dz. nr ewid. [...] w miejscowości W., gm. J. 4. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O należnym stronie skarżącej zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.