I OSK 740/23

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: sekretarz sądowy Monika Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 645/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr SKO.404.GG.527.10.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 645/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr SKO.404.GG.527.10.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 15 lutego 2022 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z 30 czerwca 1994 r. nr G.-6011/11/3/94 o rozgraniczeniu działek nr [...], [...], [...] stanowiących współwłasność [...] i [...] z działkami nr [...], [...], [...] stanowiących własność [...] z działką nr [...] stanowiącą własność [...] w użytkowaniu [...] i z działkami nr [...], [...] stanowiącymi własność [...] oraz z działkami nr [...], [...] we władaniu [...] i [...] położonych w Żołyni. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO, po przeanalizowaniu art. 29 ust. 1 i art. 31 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.g.i.k. oraz zasad postępowania administracyjnego stwierdziło, iż decyzja ostateczna Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z 30 czerwca 1994 r. o rozgraniczeniu działek nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję wniosła [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, z uwagi na to, że od dnia doręczenia decyzji z dnia 30 czerwca 1994r., upłynęło już ponad 10 lat, SKO w Tarnobrzegu nie mogło stwierdzić jej nieważności, czyli wyeliminować z obrotu prawnego. Nadto, postępowanie nadzwyczajne w tym przedmiocie było już uprzednio przedmiotem kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008r., II SA/Rz 157/08 oddalił skargę na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu działek. Skarga kasacyjna od ww. orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2009r., I OSK 1498/08. Zatem na ocenie zasadności sprzeciwu Prokuratora w zasadniczej mierze zaważyła zasada związania prawomocnymi orzeczeniami, wyrażona w art. 170 P.p.s.a. Sąd w wyroku podkreślił, że z kserokopii znajdującego się w aktach sprawy protokołu granicznego wynika, że wskazaną przez geodetę granicę zaakceptowała obecna przy czynnościach [...]. W takiej sytuacji trudno jest przyjąć, że przy wydaniu przedmiotowej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów. Podsumowując Sąd wojewódzki rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że podniesione w sprzeciwie Prokuratora zarzuty, jak również argumentacja samej Skarżącej nie dostarczyły podstaw do stwierdzenia, że decyzja rozgraniczeniowa z dnia 30 czerwca 1994r. jest obarczona wadą stwierdzenia nieważności, która stanowiłaby podstawę do stwierdzenia naruszenia prawa na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. Ponadto oceniając sprzeciw Prokuratora, jak również argumenty Skarżącej Sąd był związany na podstawie art. 170 P.p.s.a. treścią zapadłych wcześniej prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, jak również Naczelnego Sadu Administracyjnego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj,: a) art. 6 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych, niezebraniem i nierozważeniem w sposób wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co z kolei jest przejawem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zasad postępowania z uwzględnieniem interesu społecznego oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, skutkujące przyjęciem, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30.06.1994 r., nr G.-6011/11/3/94; b) art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka rażącego naruszenia prawa uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30.06.1994 r., c) art. 29 ust 1, art. 31 ust. 2, art 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie przy rozgraniczeniu wszystkich dokumentów dotyczących rozgraniczanych nieruchomości oraz zaniechanie oceny prawidłowości rozgraniczenia przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, z daleko idącej ostrożności procesowej, wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30.06.1994 r. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie przepisów postępowania mogących mieć w ocenie skargi kasacyjnej istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W ramach wykonywanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywanego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024r. sygn. I OSK 2652/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669). Wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy, przychylając się do stanowiska, że nie każde nieprawidłowe przedstawienie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. dyskwalifikuje skargę kasacyjną (zob. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poczynienie powyższych uwag było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. W zarzucie oznaczonym jako "a", pomimo braku przywołania naruszonego przez kwestionowany wyrok jakiekolwiek przepisu (normy) p.p.s.a., wskazuje się m. in. na naruszenie art. 7 k.p.a., nie jest to zarzut precyzyjny, bowiem art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt. I OSK 414/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w zarzucie oznaczonym jako "c" jest podnoszone m. in. naruszenie "(...), art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (...)", pomimo, że ten akt normatywny (Prawo geodezyjne i kartograficzne) – w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 czerwca 1994 r. nr G.-6011/11/3/94 o rozgraniczeniu działek – nie zawierał takiej jednostki redakcyjnej. Z kolei w zarzucie oznaczonym jako "b", pomimo braku przywołania w środku odwoławczym naruszonego przez kwestionowany wyrok jakiekolwiek przepisu (normy) p.p.s.a., wskazuje się ogólnie na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis – wbrew stanowisku zajętemu w środku odwoławczym – nie jest przepisem proceduralnym. Choć bowiem umieszczony został w kodeksie postępowania administracyjnego, ma jednak charakter materialnoprawny. Z tego powodu, wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało – co do zasady – powiązać ten przepis z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego). Poza tym wyjaśnić też należy, że zarzutowi naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. winno towarzyszyć obligatoryjne dokładne określenie przepisów prawa, które, zdaniem autora skargi kasacyjnej, rażąco naruszała kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja, a tym samym zaskarżony wyrok Sądu wojewódzkiego. Wypadało zatem bezwzględnie powiązać przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z odpowiednim konkretnym przepisem (przepisami) prawa rażąco – w ocenie skarżącego – naruszonego. Podkreślić przy tym niniejszym trzeba, co szerzej przedstawiono wyżej, że skarga kasacyjna jest mocno sformalizowanym środkiem odwoławczym (stąd, wymóg przymusu adwokackiego przy jej sporządzaniu, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do poprawiania ani uzupełniania tego rodzaju skargi kasacyjnej. Tym samym zarzut ten jest nieusprawiedliwiony i nie mógł odnieść zamierzonego skutku (zob. wyroki NSA z dnia: 16 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1627/14, 15 października 2024 r. sygn. akt I OSK 1218/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl, por. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 1067–1076). Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. Przykładowo przywołane niedociągnięcia (nieprawidłowości) są niewątpliwymi mankamentami środka odwoławczego. Skarga kasacyjna jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. Przechodząc do ulokowanego w środku odwoławczym rozpoznania zarzutu oznaczonego jako "c", pomimo braku przywołania w środku odwoławczym naruszonego przez kwestionowany wyrok jakiekolwiek przepisu (normy) p.p.s.a., za ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, należy przypomnieć, że związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (zob. wyroki NSA z dnia: 24 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1014/19; 25 sierpnia 2022 r. III FSK sygn. akt 1531/21, 1 października 2024 r. sygn. akt I OSK 1102/2, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ratio legis związania prawomocnym wyrokiem stosownie do art. 170 p.p.s.a., a zatem jego odniesienia do innych postępowań w zakresie, w jakim dana kwestia prawna została już rozstrzygnięta, a ma znaczenie w innej sprawie. W wyroku tego Sądu z dnia 9 stycznia 2024r., sygn. akt II OSK 1409/21, zasadnie zatem uznano, odwołując się do orzecznictwa NSA, iż "Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (zob. wyroki NSA: z 21 sierpnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1227/16; z 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, zob. A. Skoczylas, Glosa do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt I FPS 1/08, Orzecznictwo Sądów Polskich 2009, nr 1 poz. 4, s. 26–27; B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 573–580; por. W. Broniewicz, A. Marciniak, I. Kunicki, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 2023, s. 332–337). Przenosząc powyższe w okoliczności rozpoznawanej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej, należy podzielić słuszne stanowisko Sądu wojewódzkiego, że zrealizowane ponownie nadzwyczajne postępowanie administracyjnie (postępowanie nieważnościowe) – w wyniku wniesionego sprzeciwu Prokuratora od ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 czerwca 1994 r. nr G.-6011/11/3/94 o rozgraniczeniu działek – zasadnie urzeczywistniło treści jurydyczne wynikające z art. 170 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018, s. 540–542). Przed wniesieniem sprzeciwu przez Prokuratora, Skarżąca kasacyjnie osobiście składała wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 czerwca 1994 r. nr G.-6011/11/3/94 o rozgraniczeniu działek (dalej też decyzja o rozgraniczeniu działek, decyzja rozgraniczeniowa, decyzja z dnia 30 czerwca 1994 r.). Postępowanie nadzwyczajne w tym przedmiocie było już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie (dalej też WSA). WSA prawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Rz 779/06 uchylił decyzje uwzględniające wniosek [...] i stwierdzające nieważność decyzji rozgraniczeniowej. Po ponownym rozpoznaniu ww. wniosku skarżącej przez organy, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Rz 157/08 oddalił skargę na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu działek. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia Sądu wojewódzkiego z dnia 20 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Rz 157/08 została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2009r. sygn. akt I OSK 1498/08. W wyniku powyższego trafnie przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 14 grudnia 2022r. sygn. akt II SA/Rz 645/22, że niniejszej sprawie zachodzi związanie wynikające z art. 170 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z dnia: 22 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2202/20; 4 lipca 2024 r. sygn. akt III FSK 888/23 i powoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl; por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 827–828). Dlatego też zawarty w środku odwoławczym zarzut oznaczony jako "c" – wskazujący na naruszenie "(...) przepisu art. 29 ust. 1, art. 31 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 1) ustawy z dania 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (...)" – jest nieusprawiedliwiony. Jak bowiem wynika z przywoływanych wyżej prawomocnych orzeczeń sądowych było to już przedmiotem ulokowanych w nich treści jurysdykcyjnych, co szczegółowo przedstawia i uzasadnia zaskarżony wyrok Sądu wojewódzkiego, nie zachodzi więc potrzeba ponownego ich przywoływania. Jak ustalił Naczelny Sąd Administracyjny – w okolicznościach niniejszej sprawy – w wskazywanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2009r. sygn. akt I OSK 1498/08: "(...). Wyrokiem tym WSA w Rzeszowie, uchylając poprzednie decyzje nadzorcze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, wyraził pogląd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności Kierownika Urzędu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 czerwca 1994 r. o rozgraniczeniu nieruchomości, gdyż decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art.156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Powyższa ocena prawna przy ponownym rozpatrzeniu sprawy była wiążąca zarówno dla organu administracji publicznej jak i WSA w Rzeszowie. Jednoznacznie wynika to z unormowania zawartego w art. 153 P.p.s.a., a czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Jeżeli [...] nie zgadzała się ze stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku, to mogła wnieść od niego skargę kasacyjna i poddać go kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżąca nie skorzystała z tego trybu, to oznacza że uznała wówczas stanowisko Sądu wyrażone w tym orzeczeniu za zasadne. Obecnie wszelka polemika z tym wyrokiem jest niedopuszczalna. (...)". Niezależnie od wadliwego skonstruowania zarzutu oznaczonego jako "a", co wyżej wskazano, nieuprawnione jest zarzucanie wyrokowi Sądu wojewódzkiego przywoływanych tam norm (przepisów) k.p.a., na gruncie przeprowadzonego przez organy, wskutek wniesionego sprzeciwu Prokuratora, nadzwyczajnego postępowania administracyjnego – postępowania nieważnościowego. Należy bowiem zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd wojewódzki nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie dotyczącej zrealizowanej przez Sąd wojewódzki kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr SKO.404.GG.527.10.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Sąd I instancji zasadnie bowiem podzielił stanowiska organu i uznał, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a wszystkie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zastosowane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 sierpnia 2021r. sygn. akt I OSK 414/21; 10 kwietnia 2024 sygn. akt I OSK 712/23, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.