III SAB/Kr 135/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 4 listopada 2024 r. K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 15 sierpnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Organ wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2019 r. przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Z kolei postanowieniem z dnia 2 września 2019 r., nr 40/2019/ZSK Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Na postawie akt sprawy Sąd ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem z dnia 22 sierpnia 2019 r., znak AH.1290.76.2019.KP, przekazał wniosek skarżącego z dnia 15 sierpnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia zgodnie z właściwością, tj. do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie (k. 1 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III OZ 94/21, CBOSA). Podobnie w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), stwierdził, że: "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Jakkolwiek przywołane uchwały traktują bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowane w nich poglądy dotyczą także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. Sformułowana w nich zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności przekazanie podania do organu właściwego w trybie art. 65 § 1 k.p.a. "Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a." (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2020 r., II SAB/Wr 63/19, postanowienie WSA w Krakowie z 13 czerwca 2023, sygn. akt III SAB/Kr 16/23, CBOSA). Ponieważ skarga została wniesiona po wykonaniu przez organ czynności z art. 65 § 1 k.p.a., Sąd uznał tę skargę za niedopuszczalną. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji postanowienia.