III SAB/Wr 1476/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Skarżący P. O. (dalej: skarżący) w dniu 7 stycznia 2019 r. złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę do Wojewody Śląskiego. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącego, pismem z dnia 6 marca 2020 r. Wojewoda Śląski stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością, do Wojewody Dolnośląskiego. Pismem z dnia 15 marca 2021 r. skarżący wniósł ponaglenie. Następnie skarżący pismem z 14 maja 2021 r. złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 2077/21. Wyrokiem z 13 grudnia 2021 r. WSA we Wrocławiu stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną 1.200 złotych; zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 marca 2022 r. organ administracji otrzymał odpis prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. W dniu 28 listopada 2022 r. wpłynęła do Sądu kolejna skarga skarżącego (reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika) na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z 7 stycznia 2019 r. W wykonaniu zarządzenia z 10 lutego 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem kolejnej skargi na bezczynność strona skarżąca wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z bezczynnością Wojewody (wskazując, że w aktach administracyjnych znajduje się jedynie ponaglenie z 15 marca 2021 r.) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego wskazał, że strona skarżąca nie wniosła kolejnego ponaglenia przed wniesieniem skargi, ponieważ organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do wydania decyzji po prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu, zatem stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Celem złożenia ponaglenia jest wyczerpanie środków zaskarżenia i umożliwienie załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. - dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że bezczynność organu w tej samej sprawie, wszczętej wnioskiem strony z 7 stycznia 2019 r. (a więc tym samym, którego dotyczy niniejsza sprawa) była przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Wr 2077/21 WSA we Wrocławiu stwierdził m.in., że Wojewoda dopuścił się bezczynności z wniosku strony skarżącej. Jak wynika z akt i uzasadnienia ww. orzeczenia, dopuszczalność skargi była uwarunkowana złożonym przez stronę ponagleniem z 15 marca 2021 r., tym samym, na które strona powołuje się wnosząc obecnie badaną skargę. Tym samym stwierdzić trzeba, że wskazane ponaglenie z 15 marca 2021 r. (w aktach administracyjnych sprawy nie ma innego ponaglenia, a pełnomocnik wskazał, że strona nie wniosła kolejnego ponaglenia) dotyczyło postępowania zakończonego powołanym już wyrokiem z 13 grudnia 2021 r. Zatem zostało niejako skonsumowane w tamtym postępowaniu. Chcąc skarżyć bezczynność organu administracji zaistniałą po wydaniu ww. wyroku przez Sąd, konieczne było wyczerpanie drogi administracyjnej, czyli złożenie kolejnego ponaglenia. Posłużenie się kolejny raz tym samym dokumentem nie pozwala na uznanie, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał tok instancji (por. postanowienie WSA w Łodzi z 24 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Łd 11/07, postanowienie WSA we Wrocławiu z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 285/20, wyrok WSA w Gdańsku w z 28 kwietnia 2021 r, sygn. akt III SAB/Gd 10/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro w sprawie strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia, skarga podległa odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.