II GZ 552/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 216/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi O. w O. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2023 r. nr 339/06/2023/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 216/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") odrzucił skargę O. w. O. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2023 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania, tj. oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji skarżącego. Sąd wyjaśnił, że powyższe wezwanie po dwukrotnej awizacji (dnia 14 lutego 2024 r. i 22 lutego 2024 r.) zostało uznane za doręczone 28 lutego 2024 r. w trybie art. 73 p.p.s.a., więc siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie 6 marca 2024 r., a do dnia wydania postanowienia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. III W odpowiedzi na zażalenie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jego oddalenie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. II GZ 293/23). Przechodząc zatem do zbadania zasadności zażalenia, wskazać należy na treść art. 34 p.p.s.a., zgodnie z którym strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący wnosząc skargę na decyzję z dnia 13 listopada 2023 r. wymogowi temu uchybił, w związku z czym został wezwany do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania. Przesyłka zawierająca stosowne wezwanie była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 14 i 22 lutego 2024 r., a następnie z powodu niepodjęcia w terminie została zwrócona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie doręczenie tej przesyłki nastąpiło w przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. trybie zastępczym. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. W świetle powyższych okoliczności przyjąć należy, że w sprawie niniejszej z powodu nieodebrania przesyłki sądowej w wyznaczonym terminie, nastąpiło jej doręczenie zastępcze w dniu 28 lutego 2024 r. i od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uzupełnił wskazanego braku. Odnosząc się zaś do motywów zażalenia, gdzie skarżący co do istoty nie neguje uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, stwierdzić należy, że argumentacja zażalenia oraz jej wnioski mogą stać się podstawą wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, nie zaś przyczyną do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.