I SA/Wr 632/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Marta Semiczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego T. G. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 789/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości: 200 zł. (dwieście złotych); II. stwierdza, że przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wykonania ww. wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony skarżącej kwotę 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego T. G. (dalej: strona skarżąca, strona) jest przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 789/21. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w dniu 15 czerwca 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wniosek ten nie został rozpatrzony w obowiązującym terminie, dlatego złożono skargę na przewlekłość postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 789/21 stwierdzono, że organ prowadził postępowanie z wniosku Skarżącego przewlekle, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Sąd zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 600 złotych i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten stał się prawomocny i został doręczony organowi w dniu 2 lutego 2022 r. Pismem z 15 lipca 2022 r. Skarżący wezwał organ do wykonania tego wyroku. Pismem z 8 sierpnia 2022 r. (wpływ do organu 11-08-2022 r.) strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku z 26 sierpnia 2021 r. o sygn. I SA/Wr 632/22. W skardze wniesiono o stwierdzenie, że ww. wyrok nie został wykonany, stwierdzenie, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej kwoty 3.000,00 zł. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie została w dn. 2 września 2022 r. wydana decyzja zgodna z wnioskiem Strony. Jednocześnie podnosząc, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników organu, ale jest skutkiem napływu dużej liczby wniosków, koniecznością procedowania w wielu różnych sprawach, odpływu pracowników merytorycznych i braku możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy mimo wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Zdaniem Sądu nie może być wątpliwości, że w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin wykonania takiego orzeczenia poprzez wydanie aktu/dokonanie czynności jest jednoznacznie oznaczany przez sąd stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tak wyznaczony przez sąd termin jest terminem dodatkowym wobec terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2020 r., o sygn. akt III SA/Wr 571/19). Równocześnie w przypadku uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku sąd ma obowiązek stosownie do art. 154 § 2 p.p.s.a. zbadać, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 2269/19 – LEX nr 3056273) – "O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Ocena, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, musi być zatem zawsze dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, jako rozpatrywanej indywidualnie." Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie jest sporne wydanie w dn. 26 sierpnia 2021 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku o sygn. akt. I SAB/Wr 789/21, w którym Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, a przewlekłość ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wymienionym wyrokiem zobowiązał również Organ do wydania aktu w sprawie, w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także przyznał od Wojewody na rzecz Skarżącej sumę pieniężną w kwocie 600 zł i zasądził od Wojewody na rzecz Skarżącej koszty postępowania. Z akt administracyjnych wynika również, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy Sąd doręczył Organowi 2 lutego 2022r. (data na etykiecie). W sprawie decyzja uwzględniająca wniosek została wydana dopiero 2 września 2022 r. Skoro zatem Wojewoda, w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu sprawy nie załatwił, to wynikający ze skargi wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Zdaniem Sądu stan po doręczeniu prawomocnego wyroku, aż do daty złożenia skargi nie da się określić inaczej jak przewlekłość Organu w wykonaniu wyroku. Organ co prawda załatwił pozytywnie wniosek strony i wydał decyzję jednak nastąpiło to dopiero 2 września 2022 r. a zatem po upływie ponad 6 miesięcy od terminu zakreślonego przez Sąd. Mając na uwadze okres owej przewlekłości liczony na moment wniesienia skargi na niewykonanie wyroku (11 sierpnia 2022 r.) Sąd orzekł o grzywnie w wysokości 200 zł, która to kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt. I sentencji wyroku. Sąd uznał również, że przewlekłość związana z wykonaniem wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, gdyż ostatecznie, po wezwaniu do wykonania wyroku, decyzja została wydana i to zgodnie z wnioskiem Skarżącej. Przepis art. 154 § 7 p.p.s.a. - w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na niewykonanie wyroku - przydaje sądowi kompetencję przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Brzmienie przepisu wskazuje na fakultatywność działania sądu uzależnioną od każdorazowej oceny danego przypadku. Jak podkreśla się w orzecznictwie komentowana norma prawna ma za zadanie kompensować doznaną przez stronę postępowania niedogodność z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Na obecnym etapie postępowania zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności po stronie Skarżącej, które wymagałyby zasądzenia na Jej rzecz sumy pieniężnej. Natomiast sama okoliczność, że organ nie wykonał wyroku nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej. Wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję z tytułu niewykonania wyroku pełni wymierzona Organowi grzywna w wysokości 200 złotych. Z tego względu w tej części Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt IV sentencji. Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów.