III OSK 3311/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X" sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/19 w sprawie ze skargi "X" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/19, oddalił skargę "X" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia 29 maja 2019 r., nr [...], Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska – dalej: "Zachodniopomorski WIOŚ" wymierzył Spółce "X" – dalej: "Spółka", administracyjną karę pieniężną w wysokości 54.719 zł za przekroczenie w porze dnia, w okresie od dnia 31 marca do dnia 27 listopada 2016 r. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r., nr [...] oraz administracyjną karę pieniężną w wysokości 148.289 zł za przekroczenie w porze nocy w tym samym okresie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego tą samą decyzją Starosty. W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że decyzją Starosta P. z dnia 18 listopada 2015 r. ustalono, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przylegających do zakładu Spółki dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład do środowiska nie może być większy jak: - 50 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym, to jest od godziny 6.00 do godziny 22.00; - 40 dB w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy, to jest od godziny 22.00 do godziny 6.00. Powyższą decyzją Starosta P. zobowiązał Spółkę do podjęcia działań, mających na celu ograniczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska, a następnie do przedstawienia wyników pomiarów hałasu, wykonanych przez akredytowane laboratorium. W piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., skierowanym do Starosty P. i przekazanym do wiadomości Zachodniopomorskiemu WIOŚ, Spółka poinformowała, że podjęła działania mające na celu ograniczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jednakże nie przyniosły one oczekiwanych rezultatów. Załączone do powyższego pisma wyniki pomiarów hałasu, przedstawione w sprawozdaniu z badań nr [...], przeprowadzonych w dniu 31 marca 2016 r. przez akredytowane Laboratorium Badawcze Y Spółka z o.o. z siedzibą we W. - dalej: "Laboratorium Y", wykazały zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego decyzją Starosty P. Po analizie sprawozdania, Zachodniopomorski WIOŚ poinformował Spółkę, na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.) - dalej "ustawa Poś", o stwierdzeniu od dnia 31 marca 2016 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r. – o 12,4 dB w porze dnia oraz o 22,9 dB w porze nocy. Ustalenia dotyczące wielkości stwierdzonego w porze nocy na podstawie wyników pomiarów hałasu, przedstawionych w sprawozdaniu z badań nr [...], przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r., zostały zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego WIOŚ w dniach od 3 listopada do 2 grudnia 2016 r. W ramach tej kontroli akredytowane Laboratorium [...] w S. wykonało w porze dnia i w porze nocy pomiary hałasu emitowanego do środowiska z zakładu w P. W porze dnia nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. Natomiast stwierdzone w porze nocy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu o 9,7 dB było podstawą do wydania przez Zachodniopomorskiego WIOŚ decyzji z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], ustalającej wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł, za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, emitowanego do środowiska przez instalacje i urządzenia znajdujące się na terenie zakładu położonego przy ul. [...] w P. oraz ustalającej termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, tj. od 28 listopada 2016 r. Spółka wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 156 1 pkt 3 K.p.a. W opinii Spółki, decyzją z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], Zachodniopomorski WIOŚ zdecydował zarówno w sposób pozytywny, że termin naliczania kary biegnie od dnia 28 listopada 2016 r., ale także w sposób negatywny, poprzez niepodjęcie decyzji o wymiarze kary za okres wcześniejszy, który był znany organowi w dniu wydania decyzji, która stała się decyzją ostateczną. Dlatego też wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za okres od 31 marca do 27 listopada 2016 r. zostało już rozstrzygnięte we wspomnianej decyzji z dnia 8 marca 2017 r., poprzez brak wymierzenia kary za okres sprzed 28 listopada 2016 r. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów, stanowiących podstawę do jej wydania. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że decyzja Zachodniopomorskiego WIOŚ z dnia 8 marca 2017 r. o ustaleniu kary biegnącej nie obejmuje okresu, którego dotyczy aktualna decyzja z dnia 29 maja 2019 r. Sama wysokość aktualnej kary została ustalona prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu Sąd ten podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie Spółce administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze dnia i w porze nocy w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r., dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r., co zostało stwierdzone na podstawie pomiarów hałasu, do których Spółka została zobowiązana tą decyzją. Sąd meriti wskazał, że Spółka wywiązała się z obowiązku wykonania pomiarów, do których została zobowiązana, a ponadto zarówno pomiary przeprowadzone w dniu 31 marca 2016 r. w porze dnia i w porze nocy, jak i pomiary przeprowadzone w dniu 20 lipca 2016 r. w porze nocy, wykonane zostały przez Laboratorium Y, posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego nr [...], wydany przez Polskie Centrum Akredytacji na wykonywanie pomiarów hałasu, zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542 ze zm.). Ze sprawozdania z badań nr [...] jednoznacznie wynika, że poziom hałasu stwierdzony w dniu 31 marca 2016 r. w porze dnia, podczas pracy urządzeń w zakładzie przy ul. [...] w P., w tym filtra cyklonowego "[...]", w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 62,4 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 12,4 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 53,1 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 3,1 dB. Poziom hałasu stwierdzony w dniu 31 marca 2016 r. w porze nocy w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 62,9 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 22,9 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 53,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 13,3 dB. Jak wynika z dokumentów sprawy Zachodniopomorski WIOŚ poinformował Spółkę, na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Poś, o stwierdzeniu od dnia 31 marca 2016 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r. o 12,4 dB w porze dnia oraz o 22,9 dB w porze nocy. Ze sprawozdania z badań przekazanego Zachodniopomorskiemu WIOŚ przez Spółkę jednoznacznie wynika, że poziom hałasu stwierdzony w dniu 20 lipca 2016 r. w porze nocy, podczas pracy urządzeń w zakładzie przy ul. [...] w P., ale bez filtra cyklonowego "[...]" – w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 49,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom o 9,3 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 39,8 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego powyższa decyzją Starosty P. O ocenie powyższych pomiarów hałasu oraz o wielkości stwierdzonego na ich podstawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, Spółka została poinformowana w ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego WIOŚ w dniach od 3 listopada do 2 grudnia 2016 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...]. Pomiary kontrolne hałasu wykonane w ramach powyższej kontroli potwierdziły, że w porze dnia nie występuje już przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, natomiast w porze nocy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wynosiło 9,7 dB, co zostało potwierdzone ostateczną decyzją Zachodniopomorskiego WIOŚ, z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], ustalającą Spółce wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, emitowanego do środowiska przez instalacje i urządzenia znajdujące się na terenie zakładu położonego przy ul. [...] w P. Za błędne Sąd pierwszej instancji uznał twierdzenie Spółki, że sprawa wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu została rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji z dnia 8 marca 2017 r., poprzez brak wymierzenia kary za okres sprzed 28 listopada 2016 r. Decyzja Zachodniopomorskiego WIOŚ z dnia 8 marca 2017 r. określa Spółce wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku oraz termin, od którego jest naliczana, tj. od 28 listopada 2016 r. Podstawą do jej wydania było przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w trybie art. 299 ust 1 ustawy Poś, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych. W tym przypadku były to wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych w ramach kontroli dokonanej przez organ w dniach od 3 listopada do 2 grudnia 2016 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...]. Sąd meriti w całości podzielił stanowisko organu o bezpodstawności twierdzenia Spółki, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Zachodniopomorskiego WIOŚ z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], wydane zostały na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego. Jak wyjaśniono, podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 299 ust. 1 pkt 2 oraz art. 305 ust. 1 i 4 ustawy Poś i dotyczy ona ustalenia kary za okres trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, stwierdzonego na podstawie wyników pomiarów hałasu, do których Spółka została zobowiązana decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r. Natomiast decyzja z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej na podstawie pomiarów hałasu wykonanych w ramach kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego WIOŚ w dniach od 3 listopada r. do 2 grudnia 2016 r., a podstawą do jej wydania był art. 300 ust. 1, 2 i 4 ustawy Poś w związku ze stwierdzeniem, na podstawie art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. W ocenie Sądu Wojewódzkiego organy słusznie przyjęły, że w sprawie nie mógł być uwzględniony wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania, bowiem pomiędzy decyzjami organu I instancji z dnia 8 marca 2017 r. i z dnia 29 maja 2019 r. nie ma tożsamości przedmiotowej, tj. nie dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej, niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej. Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "X" sp. z o.o. z siedzibą w P. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj.: a) art. 299 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy Poś i przyjęcie, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, stwierdzając przekroczenie lub naruszenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu, zawsze wydaje dwie niezależne od siebie decyzje w przypadku zarówno dokonania kontroli przez organ, jak i pomiarów dokonanych przez podmiot korzystających ze środowiska, gdy w przedmiotowej sprawie możliwe było przeprowadzenie postępowania i wydania decyzji tylko w oparciu o art. 299 ust. 1 pkt 1; b) art. 311 ust. 2 i 3 ustawy Poś w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu (Dz. U. Nr 120, poz. 1285) w treści uwzględniającej obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M.P. z 2015 r. poz. 904) i przyjęcie, że obliczanie wysokości kary biegnącej powinno następować na podstawie progresji globalnej zamiast kaskadowego sposobu obliczania kary. 2. przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. w zw. z 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z 105 § 1 poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje już decyzja ostateczna wydana na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego, tj. decyzja nr [...] z dnia 8 marca 2017 r., co skutkowało nieważnością postępowania pierwszoinstancyjnego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy b) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 81 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzje w sytuacji gdy przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono złożonych wniosków, pominięto przy wydawaniu decyzji całokształt materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji, jak również poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o chylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dnia 29 sierpnia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 29 maja 2019 r. nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Pismem z dnia 24 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wniósł w jej imieniu o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przechodząc w pierwszej kolejności do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów natury procesowej, wskazać należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego postanowienia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianych unormowań, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów oraz zasady praworządności. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 81 K.p.a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo wykonał obowiązki wynikające z treści powołanych wyżej przepisów K.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Przechodząc do rozpoznania wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wyjaśnić należy, że Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, kary pieniężne wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane) – poziomów hałasu. Ponadto, w myśl art. 299 ust. 1 ustawy Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie: 1) kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych; 2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Zaznaczyć trzeba, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu została wprowadzona nowelą ustawy - Prawo ochrony środowiska z 18 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 113, poz. 954 z późn. zm.). Zastąpiła ona instytucję pozwolenia na emisję hałasu. Według art. 115a ust. 1 ustawy Poś, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Jak wynika z dokumentów sprawy Zachodniopomorski WIOŚ poinformował Spółkę, na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Poś, o stwierdzeniu od dnia 31 marca 2016 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r. o 12,4 dB w porze dnia oraz o 22,9 dB w porze nocy. Spółka zarzuca, że organy błędnie rozdzielają obie administracyjne kary pieniężne, ze względu na ich podstawę i tryb orzekania. Stoi na stanowisku, że wyniki pomiarów, o których mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś, były znane organowi I instancji w momencie podejmowania decyzji z dnia 8 marca 2017 r. Po drugie, zdaniem Spółki, przepis art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś wskazuje, że stwierdza się przekroczenie lub naruszenie na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych. Innymi środkami dowodowymi, w opinii skarżącej, są niewątpliwie także pomiary prowadzone przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów, a więc pomiary, o których mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś. Wykładając językowo i funkcjonalnie normy zawarte w przepisie art. 299 ust. 1 ustawy Poś należy przyjąć, że w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zanieczyszczanie środowiska powinny być brane pod uwagę zarówno wyniki pomiarów przeprowadzonych przez organy ochrony środowiska, jak i podmiot kontrolowany. Prowadzi to do rezultatu, że rozstrzygnięcie zapadłe w trybie art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, obejmuje swoim zakresem także normę z art. 299 ust 1 pkt 2 ustawy Poś. Ponadto przy dokonywaniu wykładni postanowień art. 299 ust. 1 pkt 1 powinny być uwzględnione również ogólne dyrektywy odnoszące się do przeprowadzenia postępowania dowodowego zawarte między innymi w art. 7 K.p.a., zobowiązującym organy administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (por. K. Gruszecki, Glosa do wyroku NSA z 1.03.2006 r., II OSK 574/0, OSP 2006/10, poz. 120). Obydwa wskazane wyżej warunki zostały spełnione, gdyż Spółka wywiązała się z obowiązku wykonania pomiarów, do których została zobowiązana, a ponadto zarówno pomiary przeprowadzone w dniu 31 marca 2016 r. w porze dnia i w porze nocy, jak i pomiary przeprowadzone w dniu 20 lipca 2016 r. w porze nocy, wykonane zostały przez Laboratorium posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego. Nieuprawnione jest stanowisko skarżącej Spółki, że decyzja, która została wydana w dniu 8 marca 2017 r., powinna objąć swoim zakresem także okres od dnia 31 marca 2016 r. do dnia 27 listopada 2016 r. Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów, stanowiących podstawę do jej wydania. Decyzja z dnia 8 marca 2017 r. o ustaleniu kary biegnącej nie obejmuje okresu, którego dotyczy aktualna decyzja z dnia 29 maja 2019 r. Trafnie przy tym zauważył, że wprawdzie Zachodniopomorski WIOŚ wszczął przedmiotowe postępowanie dopiero po przeszło dwóch latach, od kiedy stwierdził przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, a także, że oparł się na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu prowadzonym z wniosku Spółki o zaprzestanie naliczania kary biegnącej, to jednak nie może to powodować odstąpienia od ustalenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenia norm hałasu za wcześniejszy okres. Sama wysokość aktualnej kary została ustalona prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Zachodniopomorskiego WIOŚ z dnia 8 marca 2017 r., wydane zostały na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego. Jak wyjaśniono wyżej, podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś i dotyczy ona ustalenia kary za okres trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, stwierdzonego na podstawie wyników pomiarów hałasu, do których Spółka została zobowiązana decyzją Starosty P. z dnia 18 listopada 2015 r. Natomiast decyzja z dnia 8 marca 2017 r., dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej na podstawie pomiarów hałasu wykonanych w ramach kontroli przeprowadzonej przez Zachodniopomorskiego WIOŚ w dniach od 3 listopada r. do 2 grudnia 2016 r., a podstawą do jej wydania był art. 300 ust. 1, 2 i 4 ustawy Poś w związku ze stwierdzeniem, na podstawie art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty P. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie zaskarżonym wyrokiem naruszono art. 311 ust. 2 i 3 ustawy Poś w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu (Dz. U. Nr 120, poz. 1285) w treści uwzględniającej obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M.P. z 2015 r. poz. 904), poprzez przyjęcie, że obliczanie wysokości kary biegnącej powinno następować na podstawie progresji globalnej zamiast kaskadowego sposobu obliczania kary. Uwzględniając treść art. 311 ust. 1 ustawy Poś. oraz wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 311 ust. 2 ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzić należy, że w postępowaniu, przedmiotem którego jest wydanie decyzji ustalającej wymiar kary pieniężnej organ winien ustalić dopuszczalny poziom hałasu dla danego terenu wynikający, czy to z obowiązujących przepisów prawnych, czy też z ostatecznej decyzji ustalającej dla danego podmiotu prowadzącego na danym terenie określoną działalność gospodarczą, dokonać ustaleń czy poziom ten został przez dany podmiot przekroczony, a jeżeli tak, to o ile i następnie ustalić wymiar kary biegnącej, obliczonej w oparciu o wyżej wskazane przepisy z jednoczesnym określeniem terminu, od którego kara biegnąca będzie naliczana. Zarzut błędnego sposobu naliczania administracyjnej kary pieniężnej jest chybiony W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że tabela zawarta w załączniku nr 5 do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016, jednoznacznie określa ile wynosi jednostkowa stawka kary za każdy dB przekroczenia, w podziale na porę dnia i porę nocy, dla danego przedziału przekroczenia. W związku z powyższym należy jedynie ustalić właściwy przedział wielkości przekroczenia, dla danego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i zastosować przypisaną mu stawkę kary. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do ww. obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r., jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia w przedziale "powyżej 10 dB do 15 dB" wynosiła 28,47 zł za każdy dB przekroczenia. Biorąc pod uwagę liczbę dni trwania przekroczenia (155 dni) w porze dnia w powyższym okresie, podaną przez Spółkę w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r., organy prawidłowo ustaliły przedmiotową karę w wysokości 54.719 zł. Również kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnego poziom hałasu w porze nocy, w tym samym w okresie, została prawidłowo ustalona, a szczegóły jej wyliczenia, uwzględniają sytuację pracy urządzeń w zakładzie. W świetle powyższego trzeba uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego tj. ustawy Poś, a nadto uwzględnił wszystkie te okoliczności, które stanowiły podstawę dla prawidłowego zastosowania ww. norm prawnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.