II SA/Rz 1158/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 23 maja 2023 r.nr SKO.4120/179/2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 31 października 2022 r. nr KM-R.5410/K/1096/2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 1158/23 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi P.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 23 maja 2023 r. nr SKO.4120/179/2022 dotycząca nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z 31 października 2022 r. nr KM-R.5410/K/1096/2022 Prezydent Miasta [...] nałożył na P.K. karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu niewykonania obowiązku zawiadomienia w terminie 30 dni o zbyciu pojazdu marki [...] o nr VIN [...] i nr rejestracyjnym [...]. Prezydent wskazał, że P.K. złożył zawiadomienie o zbyciu przedmiotowego pojazdu 3 czerwca 2022 r. Do zawiadomienia została dołączona faktura z [...] marca 2021 r., z której wynikało dokonane w tym dniu zbycie. Zawiadomienia właściwego organu dokonano zatem z uchybieniem 30-dniowego terminu o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., dalej: u.P.r.d.). Wobec powyższego, zgodnie z art. 140mb pkt 2 u.P.r.d. przewidującego w takiej sytuacji karę pieniężną w wysokości od 200 do 1000 zł, zaistniały przesłanki zobowiązujące organ administracji do jej nałożenia na P. K. Orzekając o wysokości kary – stosownie do art. 140n ust. 4 u.P.r.d. - organ miał na uwadze zakres naruszenia (opóźnienie w dokonaniu zawiadomienia wynosiło 410 dni), powtarzalność naruszeń (naruszenie to było dwunastym, jakiego strona dopuściła się w badanym okresie) oraz korzyści finansowe uzyskane w wyniku naruszenia (jej wysokość nie jest organowi znana, niemniej strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się sprzedażą pojazdów). Jednocześnie Prezydent podniósł, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: k.p.a.). P.K. prowadzi bowiem działalność gospodarczą, jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu handlowego zajmującym się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, a zatem spoczywa na nim obowiązek znajomości przepisów prawa. Z decyzją organu I instancji nie zgodził się P.K., wnosząc za pośrednictwem pełnomocnika (radcy prawnego) odwołanie, w którym zarzucił m.in. naruszenie art. 15 zzzzzn² oraz art. 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID). W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO w Rzeszowie opisaną na wstępie decyzją z 23 maja 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. [...]. W uzasadnieniu podało, że dokonane 18 marca 2021 r. przez P.K. zbycie pojazdu aktualizowało po jego stronie obowiązek dokonania zgłoszenia o tym fakcie w terminie 180 dni, który to termin wynikał z art. 31i ust. 1 ustawy COVID, na podstawie którego 30-dniowy termin o jakim mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. został w okresie do 31 grudnia 2020 r. wydłużony do 180 dni. Nie przedstawił on żadnych dowodów wskazujących na brak po jego stronie możliwości dokonania zawiadomienia przez cały czas trwania w/w ustawowego terminu, z którego to obowiązku wywiązał się dopiero 3 czerwca 2022 r. W tej sytuacji zaistniały podstawy prawne do nałożenia na niego kary pieniężnej, której wysokość odpowiada przesłankom z art. 140n ust. 4 u.P.r.d., co prawidłowo wykazał organ I instancji. Ponadroczne opóźnienie w złożeniu zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie jest znikomym naruszeniem obowiązujących regulacji prawnych, w związku z czym nie zachodziły także warunki do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i odstąpienia od nałożenia kary. Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID Kolegium wskazało, że odwołujący dokonał zgłoszenia o zbyciu pojazdu 3 czerwca 2022 r., natomiast wszczęcie postępowania przez Prezydenta miało miejsce we wrześniu 2022 r. W tej sytuacji odpadła podstawa do zawiadamiania go o uchybieniu terminu i wyznaczania 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której już dokonał. Ponadto art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie stanowi samoistnej podstawy do przywrócenia terminów naruszonych przez stronę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z 23 maja 2023 r. P.K. (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego zastosowaniu i wydaniu przez SKO decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID wskutek niezawiadomienia skarżącego - przed nałożeniem kary przewidzianej w art. 140mb u.P.r.d. - o uchybieniu przez niego obowiązkowi przewidzianemu w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. oraz niewyznaczenia mu 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego zastosowaniu i wydaniu przez SKO decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., do którego doszło w następstwie uznania, że naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego zastosowaniu i wydaniu przez SKO decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 189d k.p.a., do którego doszło w następstwie nieuwzględnienia przez Prezydenta dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; 4. art. 15zzzzzn2 ustawy COVID w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d., do którego doszło w następstwie uznania, że wobec dokonania przez skarżącego zawiadomienia o zbyciu pojazdu przed wszczęciem przez Prezydenta postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, odpadła podstawa do zawiadomienia go o uchybieniu terminu i wyznaczenia 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, jak również w wyniku przyjęcia, że art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie stanowi samoistnej podstawy do przywrócenia terminów naruszonych przez stronę; 5. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że oceniając wagę naruszenia prawa należy brać pod uwagę przede wszystkim okres zwłoki w wykonaniu obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu, w sytuacji, gdy należy przede wszystkim weryfikować skutki naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa oraz odwołać się do sposobu weryfikacji stopnia naruszenia prawa wypracowanego w prawie karnym, co oznacza że wyznacznikiem dla dokonania oceny znikomego naruszenia prawa powinny być okoliczności wynikające z art. 115 § 2 k.k., uwzględniające: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia; 6. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że oceniając wagę naruszenia prawa zasadnym jest zweryfikowanie, w jakiej dacie doszło do ujawnienia zmiany osoby właściciela w CEPiK, w sytuacji, gdy od momentu ujawnienia w CEPiK zmiany osoby właściciela zbywanego pojazdu dane te są aktualne, w związku z czym nie ma zagrożenia interesów ogółu społeczeństwa, a nadto osiągnięty zostaje cel ustawodawcy; 7. art. 189d k.p.a. poprzez przyjęcie, że przy wymierzaniu kary pieniężnej jak również przy ocenie czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego" nie znajdują zastosowania przesłanki wymiaru kary wskazane w art. 189 k.p.a.; 8. art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania, zaufania i przekonywania w następstwie niewyznaczenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu, niewyjaśnienia jakie dobra prawnie chronione zostały naruszone wskutek uchybienia terminowi i nieuwzględnieniu przy ocenie zasadności nałożenia kary, że upłynęło ponad 18 miesięcy od zbycia pojazdu i 4 miesiące od otrzymania zawiadomienia o zbyciu do wszczęcia postępowania; 9. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym przesłanek do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej oraz nieprowadzenia ustaleń odnośnie innych niż wskazane wprost w dyrektywach art. 140n ust. 4 u.P.r.d. okoliczności przemawiających za dalej idącym miarkowaniem kary, w szczególności nieuwzględnienie przy ocenie, czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego", jak również przy wymierzaniu kary pieniężnej dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przewidzianych w art. 189d k.p.a.; 10. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez naruszenie bezwzględnego obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO w Rzeszowie z 23 maja 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z 31 października 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za niewykonanie w terminie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyżej opisanych Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę dla wydania powyższych decyzji stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1) nabyciu lub zbyciu pojazdu; 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Stosownie do art. 140mb pkt 2 u.P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W okolicznościach sprawy zwrócenia uwagi wymaga, że termin o jakim mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. z dniem 31 marca 2020 r. został czasowo zmieniony na podstawie art. 31i ustawy COVID (dodanym przez art. 1 pkt 17 ustawy zmieniającej z dnia 31 marca 2020 r., Dz.U z 2020 r., poz. 568); zgodnie z brzmieniem art. 31i ust. 1, "w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.: 1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Na mocy kolejnej ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającej ustawę o COVID dodany został do niej art. 31ia, zgodnie z którym "w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. poz. 1192/ do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1."; ogłoszenie ustawy zmieniającej nastąpiło 1 lipca 2021 r.). Do sytuacji skarżącego nie miała zastosowania żadna z powyższych regulacji wydłużających termin do złożenia zawiadomienia o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d., gdyż z uwagi na datę zbycia pojazdu (18 marca 2021 r.), art. 31i ustawy COVID już jej nie obejmował, zaś jej art. 31ia jeszcze nie obowiązywał. Uwaga ta ma znaczenie o tyle, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium błędnie uznało, iż do skarżącego zastosowanie miał wydłużony do 180 dni - na podstawie art. 31i ust. 1 ustawy COVID – termin do dokonania zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Skarżącego obowiązywał więc wynikający wprost z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. 30-dniowy termin do dokonania przedmiotowego zawiadomienia, któremu niewątpliwie uchybił składając go dopiero 3 czerwca 2022 r., podczas gdy powinien to uczynić (uwzględniając regulację art. 57 § 4 k.p.a.) do 19 kwietnia 2021 r. Zdaniem Sądu, niezależnie od powyższego, w przypadku skarżącego zasadniczą kwestią w odniesieniu do opisanego wyżej terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu jest sposób wykładni i stosowania przepisu art. 15zzzzzn² ust. 1 i 2 ustawy COVID. W myśl bowiem art. 15zzzzzn² ust. 1 ustawy COVID, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy COVID, w zawiadomieniu o którym mowa w ust. 1 organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższa regulacja ustawy COVID obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, czyli od dnia 20 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz.U. z 2020 r., poz. 491) do 16 maja 2022 r. (§ 1 – 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz.U. z 2022 r., poz. 1027), a więc znajduje także zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że uchybienie terminu miało miejsce w czasie jego obowiązywania. W tym względzie bez znaczenia pozostaje fakt, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu zostało dokonane po odwołaniu stanu epidemii. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii, ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów u.P.r.d. Intencją ustawodawcy było bowiem objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Od przewidzianego w tym przepisie obowiązku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu oraz wyznaczenia stronie 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie nie przewidziano żadnych wyjątków. Wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.P.r.d. termin do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w świetle u.P.r.d. wywołuje dla strony negatywny skutek wynikający z obowiązku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o nabyciu pojazdu (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2023 r. II GSK 1158/22 - LEX nr 3587259 i z 20 stycznia 2023 r. II GSK 907/22 - LEX nr 3508198). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że Prezydent M. [...] zobowiązany był zawiadomić skarżącego o uchybieniu terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu i wyznaczyć mu jednocześnie termin 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie. Zaniechanie wykonania powyższego obowiązku spowodowało naruszenie art. 15zzzzzn² ustawy COVID, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7 (zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 § 1 (zasada zaufania do władzy publicznej) i art. 9 (zasada informowania stron). W sytuacji bowiem gdyby Prezydent zadecydował o przywróceniu naruszonego terminu, nie zostałby wypełniony warunek do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 140mb pkt 2 u.P.r.d. W tym względzie za błędne należy również uznać wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko SKO, że z uwagi na dopełnienie przez skarżącego obowiązku dokonania zgłoszenia zbycia pojazdu (3 czerwca 2022 r.) przed wszczęciem postępowania przez organ I instancji (26 września 2022 r.), odpadła podstawa do zawiadamiania go o uchybieniu terminu i wyznaczania 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności której już dokonał. Zdaniem Sądu, w związku z powyższym przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi zmierzających do zakwestionowania wymiaru nałożonej kary oraz potrzeby odstąpienia od jej wymierzenia. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy administracji powinny zatem w pierwszej kolejności umożliwić skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie naruszonego terminu, gdyż od ewentualnego złożenia takiego wniosku i wyniku jego rozpatrzenia zależeć będzie sposób dalszego procedowania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) obejmujących opłacony od skargi wpis (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.