I SA/Gl 1308/20

SENTENCJA 1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 września 2020 r. W. B., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A. O., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej, za podstawę zaskarżenia opisanego postanowienia organu odwoławczego przyjął art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej zwana p.p.s.a.), wskazując, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres tej właściwości reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario wnioskować należy, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu. Zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z ww. kategorii postanowień, tj. nie należy do postanowień kończących postępowanie oraz do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma charakter incydentalny, gdyż dotyczy kwestii wpadkowej, powstałej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Na zaskarżone postanowienie nie służy również zażalenie. Wprawdzie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Nadto za brakiem możliwości zaskarżenia omawianego rozstrzygnięcia przemawia treść art. 61 § 3 zdanie 2 p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, wyłącznie w przypadku zmiany okoliczności (art. 61 § 4 ustawy p.p.s.a.). Zdaniem Sądu z tych względów uzasadnione jest stanowisko, że na postanowienie organu podatkowego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia WSA w Łodzi z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 846/10, WSA w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 49/16; WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie. ----------------------- 4