I GZ 7/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Sp. j. [...] w T. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 424/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." Sp. j. [...] w T. [...] na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu. z dnia 3 września 2024 r., nr 9001-2024-000389 przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 424/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił "A." Sp. j. [...] w T. [...] wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia 3 września 2024 r., w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na brak wskazania stosownych faktów lub twierdzeń, które uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej. W konsekwencji braki te uniemożliwiły dokonanie oceny pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie, z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi, więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji pozostaje jak najbardziej słuszne. Z akt sprawy wynika, że zawartego w złożonej skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniono w sposób umożliwiający dokonania oceny tego wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek pod kątem udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Zarówno do skargi, jak też do złożonego zażalenia nie załączono żadnych dokumentów, na podstawie których byłaby możliwość oceny aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej. Samo twierdzenia autora zażalenia, że kwota należności wynikająca z zaskarżonej decyzji w wysokości 426.663, 03 zł w stosunku do obrotu skarżącego w wysokości 723 922, 56 zł, to zdecydowanie za mało wystarczające, aby uznać to za przesłankę do udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że brak jest w aktach sprawy stosownego uzasadnienia, jak też dokumentów, które potwierdziłby zasadność stanowiska autora zażalenia. Końcowo należy wskazać, że postanowienie w sprawie ochrony tymczasowej sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Nie ma przeszkód, by ubiegać się o wstrzymanie wykonania decyzji ponownie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.