IV SAB/Wr 1152/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi O. D. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji uchylającej prawo do świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 7 listopada 2024 r. O. D. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpatrzeniu odwołania od decyzji uchylającej prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko (M. D.). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi w siedzibie Sądu lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi oraz podanie do akt sprawy adresu zamieszkania lub adresu do doręczeń strony skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wraz ze stosownym pouczeniem zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 16 grudnia 2024 r. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała pismo, w którym wskazała miejsca swojego zamieszkania oraz cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 ppsa. Jednym z takich wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Stąd nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Brak podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa. Powyższe na podstawie art. 49 § 1 ppsa uzasadnia wezwanie do jego usunięcia. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie o uzupełnienie skargi o podpis i wskazanie adresu zamieszkania strony skarżącej została doręczona skarżącej w dniu 16 grudnia 2024 r. W zakreślonym terminie skarżąca wskazała adres zamieszkania, jednakże nie podpisała skargi. Przy tym złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 17 grudnia 2024 r. skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.