III OZ 432/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 774/24 odmawiające wstrzymania wykonania pkt 2 zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 marca 2024 r. nr DKN.5131.59.2022 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie pkt 2 zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 marca 2024 r. nr DKN.5131.59.2022. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 774/24, odmówił S. S.A. z siedzibą w W. (skarżący) wstrzymania wykonania pkt 2 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 marca 2024 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych z uwagi na brak wykazania zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący Bank, wnosząc zażalenie i domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania punktu 2 decyzji na podstawie art. 61 § 2 ust. 1 p.p.s.a. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", polegające na braku uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania nakazu zawartego w punkcie 2 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 marca 2024 r., wydanej w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt DKN.5131.59.2022 pomimo istnienia podstaw dla wstrzymania wykonania tego nakazu oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania nakazu ujętego w pkt 2 decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd pominął to, że w niniejszym stanie rzeczy poinformowanie osób o naruszeniu ich danych osobowych nie wywoła oczekiwanego skutku. Podmioty zostaną powiadomione o zdarzeniu oraz o ryzykach z nim związanych. Ostatni element zawiadomienia, tj. możliwość podjęcia działań ochronnych, po upływie ponad 5 lat od wystąpienia naruszenia, będzie prawie niemożliwe. Dlatego, w ocenie Banku, zawiadomienie, o którym mowa w art. 34 ust. 1 RODO, nie spełni swojej roli, będzie dla adresatów źródłem nieuzasadnionej obawy, w kontekście ich danych osobowych. Skarżący Bank zwrócił nadto uwagę, iż poinformowanie podmiotów jest czynnością jednorazową o charakterze nieodwracalnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu została powołana do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie taki akt mógłby dla strony wywołać, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi – wzruszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki ochrony tymczasowej wystąpiły. Strona skarżąca dostatecznie uprawdopodobniła, że na skutek wykonania pkt 2 zaskarżonej decyzji wystąpią skutki niemożliwe do odwrócenia, co stanowi przesłankę określoną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zgodzić się co do tego, że ewentualne zrealizowanie kwestionowanego pkt 2 decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego spowoduje niemożność przywrócenia stanu poprzedniego, a tego rodzaju działanie powinno być postrzegane jako spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku bowiem realizacji nakazu wynikającego z pkt 2 zaskarżonej decyzji, a następnie ewentualnego uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, przywrócenie poprzedniego stanu nie będzie możliwe, ponieważ informacja o której mowa w tym punkcie 2 zostanie już udostępniona. Tymczasem kwestią sporną, wymagającą rozstrzygnięcia, jest prawidłowość decyzji Prezesa UODO. Błędnie zatem Sąd pierwszej instancji orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.