II GSK 2773/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 435/24 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lutego 2024 r. nr BP.500.187.2023.2308.RZ9.527020 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 435/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. U. (dalej zwanego: "skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego: "GITD") z 12 lutego 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uargumentowany m.in. obawami co do możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, narażeniem przedsiębiorcy na dodatkowe koszty, a także związanym z tym pogorszeniem wizerunku przedsiębiorcy w stosunku do kontrahentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwana dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję P. WITD, nakładającą na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2022 r. poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.), w zw. z lp. 6.3.17, 6.3.18, lp. 5.11.3, 5.11.2, 6.3.8, 6.3.16, 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną – w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu. Z akt sprawy wynika, że GITD postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał wykonanie tej decyzji. Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a., który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przywołany przepis stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wprawdzie sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję GITD, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne. Reasumując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z 4 kwietnia 2024 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.