I OZ 340/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 247/23 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłocznie zajęcie części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE J.K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłocznie zajęcie części nieruchomości. Jednocześnie skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Argumentował, że zajęcie części ww. nieruchomości uniemożliwi podjęcie koniecznych zabiegów agrokulturowych na nieruchomości, co spowoduje znaczne szkody w plonowaniu siewów skarżącego. Postanowieniem z 18 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niewykazania, że zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że zajęciu podlega grunt, który zgodnie z wyceną zawartą w operacie szacunkowym wynosi 771 453,54 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22). Zauważyć przy tym należy, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności korzysta z ograniczonego, ustawowego katalogu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, na który składa się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie jako okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazuje wartość gruntu zajętego na podstawie zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy wskazać, że okoliczność wartości prawa, którego dotyczy akt lub czynność, nie ma znaczenia z punktu widzenia możliwości wstrzymania wykonania decyzji, o ile nie mieści się ona w którejkolwiek ze wskazanych powyżej przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy, że powołanie się przez skarżącego na wartość zajętego gruntu nie zostało powiązane z którąkolwiek z wymienionych przesłanek. W rozpoznawanej sprawie wartość gruntu nie przemawia za stwierdzeniem, że zaszło niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, skoro, jak wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zajęcie terenu ma charakter czasowy, a po jego zakończeniu inwestor ma obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego albo wypłacenia stosownego odszkodowania za pogorszenie jakości zajętego gruntu i utratę jego wartości. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem brak jest podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w postanowieniu.