III FZ 434/24

SENTENCJA Dnia 15 listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.M.N. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 418/23 w przedmiocie odrzucenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 czerwca 2023 r., nr SKO-432/3/23 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r., I SA/Bd 418/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę T.M.N. w B. (dalej: "Towarzystwo", "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 9 czerwca 2023 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Zarządzeniem z 17 lipca 2024 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z 13 listopada 2023 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono w dniu 26 lipca 2024 r. Z racji tego, że wpis nie został uiszczony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie, towarzystwo złożyło zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Wskazało, że podstawę prawną niniejszego zażalenia stanowi art. 227 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zdaniem towarzystwa, Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę jego złej sytuacji majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone 26 lipca 2024 r., a więc ustawowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał 2 sierpnia 2024 r. W zakreślonym terminie towarzystwo nie uiściło wpisu od skargi. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zasadności tego rozstrzygnięcia nie może podważyć argument odnoszący się do " bardzo złej – wręcz tragicznej sytuacji majątkowej", bowiem art. 220 § 3 p.p.s.a. nakazuje odrzucić skargę, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, bez względu na przyczynę jego nieuiszczenia. Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że towarzystwo przy okazji każdego zażalenia składa również kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy o tej samej treści, uchylając się świadomie od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego celem rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Pomimo przesłania stronie skarżącej formularzu PPPr celem jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni, Towarzystwo w zakreślonym terminie nie złożyło wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co skutkowało pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (sygn. akt I SPP/Bd 107/23 oraz I SPP/Bd 189/23). Jednocześnie, bez wpływu na zasadność zaskarżonego orzeczenia pozostaje złożenie przez Towarzystwo (wraz z zażaleniem) kolejnego wniosku o prawo pomocy. Nie uchyla to skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w zakresie prawa pomocy i nie mogło mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Oznacza to, że złożenie kolejnego wniosku o prawo pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.