II OZ 721/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 991/24 o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2024 r., nr 68/24 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. oddalił skargę M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2024 r., nr 68/24 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok zapadł na rozprawie. Skarżący w piśmie z dnia 24 lipca 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazując, że nie miał świadomości o "terminowości ww. uzasadnienia". Pismem z dnia 26 lipca 2024 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu - w terminie 7 od dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - poprzez złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 87 P.p.s.a. Skarżący przy piśmie z dnia 7 sierpnia 2024 r. nadesłał wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, natomiast nie wskazał kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2024 r. wydanym na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. Sąd zarządził pozostawić wniosek o przywrócenie terminu bez rozpoznania bowiem, pomimo stosownego wezwania, nie został on uzupełniony przez skarżącego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wskazał, że wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, ponieważ w czasie terminu do złożenia wniosku był na zwolnieniu lekarskim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności, w przedmiotowej sprawie do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, musi zawierać elementy, bez których jego merytoryczne rozpatrzenie staje się niemożliwe. Sąd w przypadku stwierdzenia braków formalnych takiego wniosku wzywa wnioskującego o uzupełnienie dostrzeżonych braków w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. i określa termin na ich uzupełnienie oraz rygor. W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł braki formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w postaci braku podania daty kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz braku wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 od dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 7 sierpnia 2024 r. skarżący wysłał wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, natomiast nie wskazał daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Wobec tego Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że brak w postaci wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminowi nie został uzupełniony. Skoro wezwanie z art. 49 § 1 P.p.s.a. nie zostało wykonane i nie można było nadać wnioskowi dalszego biegu należało go pozostawić bez rozpoznania, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.