II SA/Wr 65/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. D. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych T. D. i M. D. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SAB/Wr 1391/22 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE D. D. (zw. dalej: skarżącym, stroną skarżącą) reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych, wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 kwietnia 2023 r. o sygn. akt I SAB/Wr 1391/22 uwzględniającego skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda) w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. W treści uzasadnienia skargi pełnomocnik wskazał, że organ nie wykonał orzeczenia w zakresie przyznanej sumy pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podkreślając, że organ wykonał przelew na kwotę 2497 zł, tytułem zapłaty sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego, na rachunek bankowy należący do Kancelarii Radcy Prawnego A. S. Nadto, podkreślił, że w sytuacji, gdy strona przegrana odmówi dobrowolnego poddania się wykonalnemu orzeczeniu sądu, dotyczącego należności pieniężnych, wierzyciel może złożyć wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (po uzyskaniu tytułu wykonawczego, tj. wyroku z nadaną klauzulą wykonalności). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1), przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Z treści skargi wynika, że skarżący niewykonanie wyroku wiąże wyłącznie z zaniechaniem zapłaty na jego rzecz sumy pieniężnej, orzeczonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 kwietnia 2023 r., uwzględniającym skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Uwzględniając powyższe należało więc uznać, że niniejsza skarga, wobec podniesionego sposobu sformułowania jej treści, swym zakresem obejmuje wyłącznie pkt IV sentencji przywołanego wyroku. W tym miejscu należy wskazać, że norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08, publ. CBOSA). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18, publ. CBOSA). Odnosząc się zatem do żądania strony skarżącej, wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Inaczej jest jednak z tymi obowiązkami zawartymi w treści wyroku, które są wykonalne. Do orzeczeń wykonalnych w tym trybie należy zaliczyć orzeczenie o przyznaniu określonej sumy pieniężnej ponieważ wynika z niego konkretne zobowiązanie pieniężne. W tym zatem przypadku przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania a droga przed sądem administracyjnym jest wyłączona bowiem nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny, mogący stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 ze zm. - zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1136/17; a także postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 645/20). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona przez stronę skarżącą skarga na niewykonanie wyroku w zakresie odnoszącym się do przyznanej jej sumy pieniężnej jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego Sąd orzekł jak w pkt I w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.