I SA/Bk 425/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 7 września 2023 r., nr 2001-IEE.7192.64.2023 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości dokonanego wezwaniem z 12.06.2023 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sokółce prowadzi wobec majątku spółki "O." Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne m. in. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z 7 września 2018 r., wystawionego przez Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży, obejmującego nienależnie pobraną kwotę środków pochodzących z funduszy UE w wysokości 548 175,76 zł (k. 1-3). Zaległość została zabezpieczona wpisem hipoteki przymusowej na nieruchomości należącej do ww. spółki, położonej w O., gmina S., składającej się z działek: nr [...] o pow. 0,9676 ha, nr [...] o pow. 0,4615 ha i nr [...] o pow. 0,6609ha - objętej księgą wieczystą nr [...]. Wpis hipoteki uzyskano 4 października 2018 r. W dniu 6 października 2022 r. działkę nr [...] o pow. 0,4615 ha nabyła spółka E. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", spółka" bądź "strona") na podstawie umowy przeniesienia własności w celu zwolnienia z długu dokonanej aktem notarialnym Rep. A nr [...] (k. 42-46). Po wydzieleniu działki nr [...] z księgi wieczystej nr [...], została założona dla niej nowa księga wieczysta nr [...] (k. 7-12). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sokółce zawiadomieniem z 12 czerwca 2023 r., na podstawie kolejnego tytułu wykonawczego o numerze [...] wystawionego przez ARiMR, dokonał zajęcia prawa własności nieruchomości należącej do E. Sp. z o.o. (dłużnik rzeczowy, podmiot odpowiedzialny z tytułu hipoteki) obejmującej ww. działkę nr [...] o pow. 0,4615 ha (k. 5-6). Pismem z 23 czerwca 2023 r. dłużnik rzeczowy spółka E. wniosła do organu egzekucyjnego skargę na czynność egzekucyjną zajęcia ww. nieruchomości. W złożonym piśmie zarzucił dokonanie czynności z naruszeniem ustawy, nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzenie badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wskazała na zbytnią uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego dla prowadzonej działalności gospodarczej (k. 23-30). Postanowieniem z 26 lipca 2023 r. nr 2011-SEE.7112.2.14.2023.7 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sokółce oddalił skargę na czynność egzekucyjną (k. 31-33). W złożonym zażaleniu spółka podtrzymała zarzuty zawarte w skardze na czynność egzekucyjną oraz wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na korzystny dla strony wyrok NSA V Wydział z 12 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. V SA/Wa 1289/22, ewentualnie w razie nieuwzględnienia powyższego, zmianę zaskarżonego postanowienia na korzyść strony oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (k. 34-38). Postanowieniem z 7 września 2023 r. nr 2001-IEE.7192.64.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 49-52). Jednocześnie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie stwierdził przesłanek do wstrzymania postępowania egzekucyjnego ze względu na uzasadniony przypadek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora z 7 września 2023 r. i zmianę na korzyść strony; ewentualnie umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na korzystny dla strony wyrok NSA V Wydział z 12 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. V SA/Wa 1289/22; ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego, zmianę zaskarżonego postanowienia na korzyść strony i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów, w tym nieprzeprowadzenie badania dopuszczalności prowadzenia egzekucji; - art. 54 § 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), poprzez przeprowadzenie czynności egzekucyjnych z naruszeniem ustawy, tj. egzekwowanie niewymagalnego zobowiązania; - art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez przeprowadzenie czynności egzekucyjnych z naruszeniem ustawy, tj. braku badania dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Skarżąca wskazała, że Dyrektor nie uwzględnił korzystnego dla niej wyroku WSA w Warszawie z 12 lipca 2023r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1172/22. Zdaniem strony, wyrok jest wiążący dla organu administracji publicznej, który powinien obligatoryjnie umorzyć postępowanie egzekucyjne z powodu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej ze względu na zobowiązanego. W ocenie spółki, organ błędnie zinterpretował przedstawioną argumentację strony, poprzez przyjęcie, że skarga zasługuje na oddalenie i nierozpatrzenie jej. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że nie zachodzi przesłanka dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, ani też, że nie zastosowano zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zaznaczyła, że organ ma inne możliwości przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wybrał najbardziej uciążliwy dla strony środek egzekucyjny. Podniosła, że niedoręczenie podmiotom kolejnego tytułu wykonawczego, powoduje pozbawienie ich wiedzy o wdrożeniu przeciwko nim egzekucji administracyjnej oraz o treści obowiązku objętego tym tytułem, a także ogranicza możliwość skorzystania z przysługującego im prawa do wniesienia sprzeciwu. Nie zgodziła się z twierdzeniem organu egzekucyjnego, że wystawienie przez wierzyciela kolejnego tytułu wykonawczego, w sytuacji zmiany właściciela nieruchomości, jest obligatoryjną przesłanką do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości obciążonej hipoteką przymusową. Spółka uważa, że zajęcie jej nieruchomości jest niezgodne nie tylko z przepisami o przeprowadzeniu egzekucji w administracji, ale również z zasadami współżycia społecznego oraz z gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, spółka podtrzymała zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zaznaczyła, że zajęcie nieruchomości zagraża jej egzystencji, utrudnia funkcjonowanie i skierowane jest na wyrządzenie jej znacznej dolegliwości. Wskazała, że uciążliwość w przypadku skarżącej oznacza niemożność wykonywania zadań i brak możliwości funkcjonowania w obrocie handlowo-gospodarczym rynku np. braku możliwości pozyskiwania środków unijnych, kredytów i dotacji. Spółka zwróciła uwagę, że uznanie słuszności przeprowadzonej przez organ egzekucji, narazi ją na ryzyko likwidacji oraz doprowadzi do zwolnienia jej pracowników. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, co słusznie zaznaczył organ, że ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) ustawodawca wprowadził szereg zmian do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), m.in. dodał przepis art. 27i normujący podstawy formalne prowadzenia egzekucji w stosunku do właściciela przedmiotu objętego hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym. Zgodnie z treścią § 1 ww. przepisu, jeżeli prawo własności rzeczy lub inne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym lub hipoteką przymusową zabezpieczającymi należność pieniężną i odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie zostało przeniesione na inny podmiot, podstawą do prowadzenia egzekucji z tej rzeczy lub prawa majątkowego jest: 1) tytuł wykonawczy wystawiony na zobowiązanego; 2) kolejny tytuł wykonawczy wystawiony zgodnie z art. 26ca § 1 pkt 2. Stosownie do art. 27i § 2 u.p.e.a. tytuł wykonawczy, o którym mowa w § 1 pkt 1 lub 2, jest podstawą do prowadzenia egzekucji z rzeczy lub prawa majątkowego obciążonych zastawem skarbowym lub hipoteką przymusową również kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Powołany przepis w § 3 wyraźnie stanowi, że nabywca rzeczy obciążonej hipoteką przymusową, w egzekucji z tej rzeczy uczestniczy "na prawach zobowiązanego". Oznacza to, że właściciel rzeczy będzie miał prawo wnoszenia środków zaskarżenia w tej egzekucji. Mając na względzie, że dłużnik rzeczowy uczestniczy na prawach zobowiązanego jedynie w konkretnej egzekucji, to nie będą mu przysługiwały środki zaskarżenia dotyczące całego postępowania, a tylko te dotyczące środka egzekucyjnego zastosowanego do rzeczy obciążonej, np. skarga na czynność egzekucyjną. Nowelizacja ta weszła w życie 30 lipca 2020 r. i przewidziano w niej przepisy intertemporalne. I tak, zgodnie z art. 13 ust. 4 ww. ustawy, w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na zobowiązanego, do egzekucji z rzeczy lub prawa majątkowego obciążonego zastawem skarbowym lub hipoteką przymusową, które zostało przeniesione na inny podmiot, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. W takim przypadku do skargi na czynności egzekucyjne również będą miały zastosowanie "nowe" przepisy. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności. Kwestionowaną przez skarżącą Spółkę czynnością było zajęcie nieruchomości dokonane przez organ egzekucyjny. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogą wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się o prawidłowości wszczęcia egzekucji administracyjnej, w tym co do istnienia egzekwowanego obowiązku (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 3439/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Lex/el 2023, komentarz do art. 54). Oznacza to, że zarzut braku zbadania przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji, w tym ustalenie czy dochodzony obowiązek nie wygasł i nadal istnieje, nie może być przedmiotem rozpatrzenia w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego, może stanowić podstawę wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Z żądaniem umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą wystąpić wyłącznie wierzyciel i zobowiązany, o czym stanowi art. 59 § 4 u.p.e.a. Jak wskazano wyżej, dłużnik rzeczowy uczestniczy na prawach zobowiązanego jedynie w konkretnej egzekucji (w tej sprawie: egzekucji z nieruchomości), co oznacza, że nie przysługują mu środki zaskarżenia dotyczące całego postępowania egzekucyjnego, w tym wniosek o umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Z powyższego wynika, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 54 § 1 pkt 1 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a., z uwagi na niedopuszczalność egzekucji. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołany w skardze do Sądu wyrok WSA z 12 lipca 2023 r. wydany "na korzyść strony" w sprawie o sygn. V SA/Wa 1172/22, uzasadniający, zdaniem Skarżącej, umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji, pozostaje bez wpływu na prowadzoną egzekucję z nieruchomości wobec E. Sp. z o.o. i zasadność skargi na czynność zajęcia tej nieruchomości. Zaznaczyć należy, że wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członków zarządu O. Sp. z o.o. za zaległości Spółki. Sąd stwierdził, że nie zaistniały w sprawie przesłanki wskazane w treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, "mianowicie organ nie wykazał, że egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub części bezskuteczna". Nie oznacza to, że zaistniała niedopuszczalność egzekucji z nieruchomości wszczętej wobec dłużnika rzeczowego – E. Sp. z o.o. Uchylenia przez Sąd decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki w żaden sposób nie ogranicza możliwości dochodzenia przez wierzyciela swoich wierzytelności z majątku dłużnika rzeczowego. Na marginesie należy zauważyć, że jako jeden z powodów uchylenia decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu Sąd wskazał zajęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sokółce nieruchomości należących do E. Sp. z o.o. Z powyższych względów w niniejszym postępowaniu Dyrektor ogranicza się jedynie do oceny zastosowanego środka egzekucyjnego, tj. egzekucji z nieruchomości. Zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego na poczet egzekwowanych zobowiązań było możliwe na podstawie art. 27 i u.p.e.a. Organ egzekucyjny dysponował kolejnym tytułem wykonawczym nr [...] wystawionym zgodnie z art. 26ca § 1 pkt 2 przeciwko dłużnikowi (zobowiązanemu – O. Sp. z o.o.) oraz zwierającym dane właściciela przedmiotu hipoteki – E. Sp. z o.o. oraz pozostałe elementy o których mowa w art. 26ca § 2 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że wierzyciel dokonał zabezpieczenia swoich wierzytelności na nieruchomości objętej Kw nr [...] już w 2018 r. Natomiast przeniesienie prawa własności działki nr [...] przez spółkę O. Sp. z o.o. na rzecz spółki E. Sp. z o.o. nastąpiło w 2022 r., jeszcze przed wszczęciem egzekucji z przedmiotowej nieruchomości. Trafnie zauważył organ egzekucyjny, że wskutek zmiany właściciela działki nr [...] i założenia dla niej nowej Kw nr [...] nie nastąpiło wygaśnięcie hipoteki i prawa wierzyciela do zaspokojenia się z przedmiotu hipoteki. Z treści księgi wieczystej wynika, że hipoteka na rzecz ARiMR została przeniesiona z urzędu do współobciążenia działki nr [...]. Formułując zarzut dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy Spółka nie podniosła żadnych okoliczności wskazujących na błędy formalnoprawne, które odnosiłyby się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego przy dokonywaniu zajęcia nieruchomości. Dyrektor nie dopatrzył się nieprawidłowości w dokonaniu zaskarżonej czynności pod względem zgodności z regulującymi tę czynność przepisami. Zajęcia nieruchomości dokonano zgodnie z przepisami u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszelkie wymagane elementy, w tym także stosowne pouczenia, a zatem zaskarżona czynność organu egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia Spółce odpisu kolejnego tytułu wykonawczego, a w konsekwencji pozbawienia strony wiedzy o wdrożeniu przeciwko niej egzekucji administracyjnej oraz o treści obowiązku objętego tym tytułem, a tym samym ograniczeniu możliwości skorzystania z przysługującego prawa do wniesienia sprzeciwu należy zauważyć, że ustawodawca nie przewidział wymogu doręczenia odpisu kolejnego tytuły wykonawczego, ani zobowiązanemu, ani podmiotowi, na który przeniesiono przedmiot hipoteki przymusowej, w niniejszej sprawie spółce E. Sp. z o.o. Powyższe stanowisko wynika wprost z treści art. 26ca § 4 w zw. z art. 26c § 4 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniu Spółki, brak doręczenia jej kolejnego tytułu wykonawczego nie pozbawiło wiedzy o treści obowiązku objętego tym tytułem. Dokonując bowiem zajęcia nieruchomości organ egzekucyjny doręczył Spółce wezwanie, o którym mowa w art. 110 c § 2 u.p.e.a., z którego wynika kwota dochodzonej należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, kwota odsetek naliczonych do dnia wystawienia wezwania oraz kwota kosztów egzekucyjnych. Ponadto zauważyć należy, że stosownie do art. 27j u.p.e.a., podstawą sprzeciwu jest ograniczenie, wyłączenie lub ustanie odpowiedzialności rzeczą lub prawem majątkowym. W niniejszej sprawie. Spółka nie powołała się na żadną z powołanych w sprzeciwie okoliczności oraz nie przedstawiła dowodów na wystąpienie zdarzenia uzasadniającego wyłączenie lub ograniczenie egzekucji z przedmiotu hipoteki. Z kolei, odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, należy wskazać, że wbrew twierdzeniu Spółki, w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (tj. od 30 lipca 2020 r.) kwestia uciążliwości środka egzekucyjnego nie stanowi podstawy zarzutów (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), lecz skargi na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Oznacza to, że zarzut ten podlega rozpatrzeniu w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. I tak, stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, ma obowiązek stosować środki przewidziane w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (w niniejszej sprawie dłużnika rzeczowego). Przytoczony przepis zawiera dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru. Innymi słowy, aby organ mógł zastosować najmniej uciążliwy środek, musi mieć w tym zakresie wybór. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Nadmienić należy, że czynności egzekucyjne będą z reguły uciążliwe dla strony. Egzekucja administracyjna jest szczególnym rodzajem postępowania z uwagi na swój przymusowy charakter. W niniejszej sprawie Spółka podniosła szereg negatywnych skutków związanych z zajęciem nieruchomości i możliwym jej zlicytowaniem, wskazując na znaczną uciążliwość dla prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie produkcji owoców i warzyw, a w konsekwencji upadek przedsiębiorstwa. Istnieje jednak problem wyboru środka egzekucyjnego, który będzie najmniej uciążliwy dla skarżącej Spółki. W sytuacji prowadzenia egzekucji z przedmiotu hipoteki przymusowej zasada stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego doznaje ograniczeń w tym sensie, że organ egzekucyjny nie ma możliwości wyboru stosowania innych środków egzekucyjnych. Odpowiedzialność dłużnika rzeczowego ogranicza się jedynie do majątku, na którym ustanowiono hipotekę przymusową, w niniejszej sprawie do nieruchomości. Uwzględniając okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że zastosowany środek egzekucyjny polegający na zajęciu nieruchomości nie może być kwalifikowany jako zbyt uciążliwy i dolegliwy. Aby organ mógł zastosować najmniej uciążliwy środek, musi mieć w tym zakresie wybór, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, bowiem jedynym możliwym zastosowanym wobec skarżącego środkiem egzekucyjnym było zajęcie nieruchomości. Ponadto, wystawienie przez wierzyciela kolejnego tytułu wykonawczego, w celu dochodzenia należności z przedmiotu hipoteki przymusowej, obliguje organ egzekucyjny do wszczęcia i prowadzenia egzekucji z majątku dłużnika rzeczowego. Nie ma więc możliwości odstąpienia od prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka nie może bowiem prowadzić do wstrzymania egzekucji, a co najwyżej skierować ją do innych składników majątkowych zobowiązanego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 16 stycznia 2018 r., I SA/Gd 1530/17). Twierdzenia Spółki przedstawione na poparcie zbytniej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, świadczą o tym, że Spółka dąży do tego, by organ egzekucyjny zaprzestał podejmowania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w sprawie, co oczywiście jest niemożliwe. Zauważyć należy, że na rzecz ARiMR organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku spółki O. Sp. z o.o. już od 2018 roku. W toku prowadzonego postępowania dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do wyegzekwowania dochodzonych należności i zakończenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że "sięgnięcie" do majątku dłużnika rzeczowego było konieczne i zgodne z celem prowadzonego postępowania. Nie ulega wątpliwości, że Spółka kupując zadłużoną nieruchomość, stała się odpowiedzialna za długi, które na tej nieruchomości ciążą. Jednocześnie należy zauważyć, że Spółka jako właściciel zakupionej działki z długiem hipotecznym musiała liczyć się z tym, że wierzyciel hipoteczny może rozpocząć egzekucję z nieruchomości. O tym, że Spółka posiadała wiedzę na temat ponoszonej odpowiedzialności już w dniu nabycia nieruchomości, świadczy zapis na stronie 8 aktu notarialnego, na mocy którego E. Sp. z o.o. nabyła przedmiotową nieruchomość, tj. "B. F. działając w imieniu i na rzecz spółki O. spółka z ograniczona odpowiedzialnością dokona spłaty wierzytelności zabezpieczonych hipotekami, opisanymi w § 1 tego aktu oraz że wierzyciele nie będą żądać od spółki E. spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu jako dłużnika rzeczowego spłaty zobowiązań zabezpieczonych tymi hipotekami." Zważywszy na fakt, że jak wskazuje Spółka, egzekucja z przedmiotowej nieruchomości spowoduje nadmierne utrudnienia w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa i zagraża egzystencji jego i jego pracowników, to Skarżąca może zastosować się do zapisu art. 71ca § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym należność pieniężna, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie, koszty upomnienia oraz koszty egzekucyjne mogą być zapłacone organowi egzekucyjnemu przez aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej - jeżeli te należności są zabezpieczone tą hipoteką. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia nieruchomości. Stosując ten środek egzekucyjny organ egzekucyjny dopełnił wszystkich czynności, o których mowa w przepisach u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Działanie organu ocenić należy jako prawidłowe i zgodne z celami prowadzonego postępowania. Wybór środków był w rozpoznawanej sprawie ograniczony zasadą celowości postępowania zmierzającego do wyegzekwowania zaległych należności oraz zakresem odpowiedzialności dłużnika rzeczowego. Niezasadne tym samym okazały się sformułowane w skardze zarzuty naruszenia ogólnych zasad i przepisów postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 11, art. 75 § 1 oraz art. 77 K.p.a. Ze względu na powyższe, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.