II OZ 600/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 459/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi G. R. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr 55/2024 znak: WOP.7722.49.2024.BZ w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 459/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę G. R. (dalej Skarżący) na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr 55/2024 znak: WOP.7722.49.2024.BZ w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Sąd stwierdził, że skarżący wnosząc skargę na decyzje organu uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł czyli w niepełnej wysokości, wobec czego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 czerwca 2024 r. na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. został wezwany do uzupełnienia wpisu o kwotę 220 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wezwanie odebrał 6 lipca 2024 r. (zpo k. 25 akt) lecz w terminie do tego przewidzianym (13 lipca 2024 r.) uzupełnił wpis o kwotę 100 zł czyli w niepełnej wysokości. Wobec powyższego Sąd uznał, że pomimo wezwania skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych skargi co obligowało do jej odrzucenia. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w odpowiedzi na powyższe postanowienie 5 sierpnia 2024 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia, w którym wskazał okoliczności przemawiające jego zdaniem za uznaniem, że skarżący nie wykonał zarządzenia w terminie w braku winy. Spełniono wymogi warunkujące rozpatrzenie tegoż wniosku. Ponadto we wskazanym wniosku pełnomocnik skarżącego z ostrożności procesowej złożył również zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Wobec uzupełnienia wpisu od skargi (potwierdzenie przelewu w kwocie 220 zł) pełnomocnik skarżącego domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i merytorycznego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił argumentację odnoszącą się do braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału. W uzasadnieniu tym nie przedstawiono argumentacji, która kwestionowałaby podstawy wydania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje § 3 ww. artykułu bowiem pismem podlegającym opłacie była skarga. W myśl tego przepisu Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. O odrzuceniu skargi przesądziła okoliczność nie uzupełnienia przez skarżącego na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 19 czerwca 2024 r. wpisu sądowego o kwotę 220 zł. Skarżący otrzymał wezwanie 6 lipca 2024 r. i jego wykonaniu 13 lipca 2024 r. dokonał wpłaty 100 zł (potwierdzenie k. 26 akt). W piśmie z 10 lipca 2024 r. (wpływ 16 lipca 2024 r.) odpowiadając na wezwanie w sprawie wpisu sądowego stwierdził, że wszystkie opłaty sądowe od spraw wskazanych powyżej (II SAB/Łd 459/24) zostały uiszczone (k. 27 akt). W tych okolicznościach Sąd dokonał weryfikacji konta bankowego pod kątem wpłat od skarżącego powiązanych z niniejszą sprawą i ustalił, że na poczet wpisu uiszczono po 100 zł w dniach 13 maja 2024 r. i 15 lipca 2024 r. (notatka służbowa k. 30 akt). Wobec powyższego Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę bowiem wpis sądowy nie został uzupełniony w terminie w pełnej wysokości wskazanej w wezwaniu. Zabrakło jeszcze wpłaty 120 zł. Dla odrzucenia skargi nie miało zatem znaczenia to jakie okoliczności doprowadziły do braku wpłaty w pełnej wysokości ale zasadnicze znaczenie miało to, że wezwanie nie zostało w pełni zrealizowane w terminie do tego przewidzianym. W ocenie NSA, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia bowiem w uzasadnieniu tego pisma nie postawiono zarzutów kwestionujących prawidłowość odrzucenia skargi i nie wskazano okoliczności, które podważałyby skutecznie wydanie takiego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skoncentrował się na przedstawieniu okoliczności, które mają znaczenie wyłącznie w kontekście przywrócenia terminu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego. Wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej oraz zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na brak uzupełnienia wpisu sądowego są odrębnymi środkami procesowymi opartymi na innych przesłankach. Podstawę odrzucenia skargi stanowi niedochowanie wymogów przy jej wnoszeniu (np. uiszczenia wymaganego wpisu po uprzednim wezwaniu). Natomiast wniosek o przywrócenie terminu nie kwestionuje, że skarga nie spełniała wymogów ale odnosi się do okoliczności na które skarżący nie miał wpływu, a które doprowadziły do niedochowania tych wymogów. Wniosek o przywrócenie terminu będzie przedmiotem oceny sądowej Sądu I instancji w odrębnym postanowieniu zgodnie z właściwością (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Podkreślić należy, że wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy jedynie wówczas gdbyy NSA uznałby, że nie było podstaw do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.