II OSK 857/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: st. asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N. sp. z o.o. z siedzibą w N., J.C., M.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 810/20 w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w N., J.C., M.H. na uchwałę Rady Miasta N. z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta N. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 810/20, oddalił skargę N. sp. z o.o. z siedzibą w N., J.C., M.H. na uchwałę Rady Miasta N. z dnia [...] 2019 r., nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta N. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miasta N. uchwałą nr [...] z dnia [...] 2019 r. uchwaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta N. W podstawie materialnoprawnej aktu podano art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm., dalej "u.s.g.") oraz art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). W skardze na powyższą uchwałę N. sp. z o.o. z siedzibą w N., J.C. oraz M.H. zarzucili: 1. naruszenie art. 37a ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. przez brak określenia terminu dostosowania istniejących ogrodzeń pełnych z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych zlokalizowanych na terenach dostępnych publicznie oraz placach targowych, o których mowa w § 16 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały; 2. naruszenie art. 37 b ust. 1 w zw. z art. 37 a ust 1 u.p.z.p. przez pominięcie w ww. uchwale kwestii dotyczących gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów z jakich mogą być wykonane obiekty małej architektury, tablice reklamowe, urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia sytuowane na terenie miasta Nowy Targ, pomimo, że kwestie te są regulowane w zaskarżonej uchwale, co stanowi wyjście poza ramy uchwały zakreślone uchwałą Rady Miasta N. nr [...] z dnia [...] 2016 r.; 3. naruszenie art. 37 b ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 18 ust 2 pkt 5 i art. 18 ust 2 pkt 15 u.s.g. przez wszczęcie procedury uchwałodawczej w trybie przewidzianym dla uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, pomimo że dla podjęcia uchwały w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń został przewidziany odrębny tryb, a kwestie te nie mogą być podejmowane w trybie przewidzianym dla uchwalania miejscowych planów; 4. naruszenie art. 37b ust. 2 pkt 3-4 i pkt 6-7 u.p.z.p. przez niezasięgnięcie opinii oraz zaniechanie uzgodnienia wersji projektu uchwały z dnia 17 maja 2019 r., która to wersja została wyłożona do publicznego wglądu oraz ostatecznej wersji tego projektu; 5. naruszenie art. 37b ust. 3 u.p.z.p. przez brak rozpatrzenia wszystkich uwag zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 37b ust. 2 ww. ustawy i tym samym brak sporządzenia przez burmistrza listy wszystkich nieuwzględnionych uwag do projektu, a w szczególności nie umieszczenia na tej liście uwag zgłoszonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie; 6. naruszenie art. 37b ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez sporządzenie projektu zaskarżonej uchwały po upływie 1,5 roku od dnia podjęcia uchwały o przygotowaniu przez wójta projektu uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ww. ustawy, który to termin nie stanowi niezwłocznego sporządzenia projektu uchwały; 7. naruszenie art. 37b ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez podanie informacji o podjęciu ww. uchwały z dnia 27 czerwca 2016 r. do publicznej wiadomości przez burmistrza dopiero po 4 miesiącach od podjęcia uchwały co nie stanowi niezwłocznego podania tych informacji do publicznej wiadomości; 8. art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów w zw. z § 146 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 283, dalej: "ZTP") przez dopuszczenie w § 6 ust. 3c zaskarżonej uchwały sytuowania miejskich tablic reklamowych i miejskich słupów ogłoszeniowych bez sformułowania definicji tych pojęć, pomimo że pojęcia te są nieostre i wieloznaczne i mogą być rozumiane w różny sposób; 9. niezgodność pomiędzy zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. 6.1, a w szczególności § 9 ust. 3 pkt 4e oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. 6.11 (uznanego za nieważny), a w szczególności: § 8 pkt 4d, których zapisy zezwalają na lokalizowanie ogrodzeń pełnych na działkach będących przedmiotem własności skarżących. Skarżący wnieśli też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez siebie dokumentów. W motywach skargi skarżący podali, że zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia w zakresie sytuowania reklam, ogrodzeń oraz obiektów małej architektury na nieruchomościach należących do skarżących. Wskazano, że na podstawie § 16 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały właściciel ogrodzenia zmuszony jest do jego usunięcia lub wymiany – jak ma to miejsce w przypadku skarżących. W odpowiedzi na skargę organ planistyczny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący wskazali, że zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia w zakresie sytuowania reklam, ogrodzeń oraz obiektów małej architektury na nieruchomościach będących ich własnością bądź współwłasnością. Sąd przyznał, że zaskarżona uchwała zakazując skarżącym zachowanie istniejących ogrodzeń oraz zmuszając ich do dostosowania do standardów w niej określonych narusza ich interes prawny. Następnie zaznaczył, że kierując się zasadą, orzekania jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego dokonał merytorycznej kontroli w odniesieniu do zarzutów ujętych w pkt. 1 i 9. Pozostałe zarzuty skargi wykraczają – zdaniem Sądu – poza granice wyznaczone prawną ochroną przysługującą skarżącym ze względu na przysługujący im tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych ustaleniami uchwały krajobrazowej. Poddając kontroli zakwestionowany przez skarżących § 16 ust. 2 uchwały Sąd wskazał, że odkodowanie jego treści powinno nastąpić w oparciu o § 16 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały. W § 16 ust. 2 Rada ustaliła, że: "utrzymuje się z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 3 istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały ogrodzenia, za wyjątkiem ogrodzeń o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 2, które należy dostosować do zawartych w uchwale zasad i warunków, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej uchwały". W § 16 ust. 4 pkt 3 ww. uchwały natomiast podano, że "ogrodzenia pełne z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych zlokalizowane na terenach dostępnych publicznie oraz ogrodzenia na placach targowych winny zostać usunięte lub wymienione w taki sposób, aby były zgodne z zapisami uchwały". W ocenie Sądu wskazany wyżej termin 12 miesięcy na dostosowanie ogrodzeń istniejących w dniu wejścia w życie uchwały dotyczy również przypadku przewidzianego w ust. 4 pkt 3 uchwały. Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w pkt. 9, dotyczącego niezgodności pomiędzy zaskarżoną uchwałą i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. 6.1, a w szczególności § 9 ust. 3 pkt 4e oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. 6.11 (uznanego za nieważny), a w szczególności: § 8 pkt 4d, których ustalenia zezwalają na lokalizowanie ogrodzeń pełnych na działkach będących przedmiotem własności skarżących, Sąd wskazał, że we wcześniej obowiązującym stanie prawnym (do 11 września 2015 r.) art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. umożliwiał ustalenie w planie miejscowym postanowień dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Jednakże przepis ten został uchylony. Jak wynika zaś z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. z 2015 r. poz. 774 z późn. zm.) oraz w związku z wejściem w życie zaskarżonej uchwały w dniu 6 lutego 2020 r., ustalenia zawarte w planach miejscowych. dotyczące obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, utraciły moc obowiązującą. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli N. sp. z o.o. z siedzibą w N., J.C., M.H., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi, na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 101 u.s.g. przez jego błędną, zawężającą wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie mają interesu prawnego w stawianiu zarzutów dotyczących procedury uchwałodawczej poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały, pomimo, że błędy proceduralne wskazane w zarzutach skargi miały istotny wpływ na treść zaskarżonej uchwały i tym samym prawa i uprawnienia skarżących, a w konsekwencji brak jego zastosowania i tym samym brak odniesienia się do zarzutów skargi wskazanych w punktach 2-8, a w szczególności: a. zarzutu wskazanego w punkcie 2. skargi dotyczącego wyjścia poza ramy uchwały określone Uchwałą Rady Miasta N. nr [...] z dnia [...] 2016 r. i uregulowanie w zaskarżonej uchwale gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów i materiałów z jakich mogą być wykonane obiekty małej architektury, tablice reklamowe, urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia sytuowane na terenie miasta N., pomimo, że uregulowanie takie wpływa na prawa i uprawnienia skarżących poprzez ograniczenie ich w przysługującym im prawie własności i ograniczenia możliwości sytuowania na swoich nieruchomościach ww. obiektów i urządzeń w postaci określenia materiałów, ich gabarytów i standardów jakościowych, b. zarzutu wskazanego w pkt 3, 4, 5 dotyczących błędów w procedurze uchwałodawczej; 2. naruszenie art. 37a ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. przez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że w zaskarżonej uchwale został wskazany termin na dostosowanie ogrodzeń usytuowanych na terenie targowisk, pomimo że w zaskarżonej uchwale brak jest przepisu regulującego dostosowanie ogrodzeń na terenach placów targowych, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie. Na podstawie art. 173 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art 134 § 1 oraz 135 p.p.s.a. przez brak rozważenia zgodności z prawem wszystkich elementów zaskarżonej uchwały i ograniczenie się jedynie do kwestii podniesionych w zarzutach z pkt 1 i 9 skargi bez rozpoznania zarzutów dotyczących błędów na etapie procedury uchwałodawczej, których skutkiem było podjęcie uchwały o nieprecyzyjnej treści i dodanie przepisów dotyczących ogrodzeń sytuowanych na targowiskach dopiero na posiedzeniu – sesji Rady Miasta, na której została podjęta zaskarżona uchwała bez ich konsultacji, zasięgnięcia opinii, czy wyłożenia projektu zawierającego takie przepisy, co sąd powinien był zbadać nawet wychodząc poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą zaskarżenia, a tego nie uczynił, a owo zaniechanie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta N. z dnia [...] 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta N. Ewentualnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto na podstawie art. 203 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto N., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie solidarnie od skarżących na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu strona w całości podtrzymała dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie, w szczególności przedstawione w odpowiedzi na skargę, jak i wyrażone podczas rozprawy, uznając zaskarżone orzeczenie za w pełni trafne, jednocześnie zakwestionowała zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozpoznanie skargi zostało ograniczone do zarzutów sformułowanych w punktach 1 i 9. W ocenie Sądu I instancji: "Pozostałe zarzuty skargi wykraczają bowiem poza granice wyznaczone prawną ochroną przysługującą skarżącym ze względu na przysługujący im tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych ustaleniami uchwały krajobrazowej." (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zważywszy, że pozostałe zarzuty ujęte w punktach 2-8 odnoszą się co do zasady do kwestii proceduralnych, Sąd podzielając stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, ograniczył się do stwierdzeń, że: 1) "procedura planistyczna w tej sprawie nie została naruszona"; 2) "potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego" (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przytoczone wyżej fragmenty, odnoszące się do zarzutów podnoszonych w punktach 2-8 skargi są dalece niewystarczające. Sąd I instancji, podejmując się rozpoznania skargi, której podstawa wniesienia została wywiedziona z art. 101 ust.1 u.s.g., uznał (słusznie), że skarżący legitymują się interesem prawnym, ponieważ skarżący są odpowiednio właścicielami i współwłaścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. Ponadto, co jest wymogiem koniecznym do tego by taka skarga podlegała rozpoznaniu, Sąd prawidłowo ocenił, że ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżących, albowiem ograniczają ich prawa do korzystania z przedmiotu własności, w tym zobowiązują ich do dostosowania istniejących ogrodzeń do standardów i parametrów określonych w zaskarżonej uchwale. Skoro zatem warunki określone w art. 101 ust.1 u.s.g. zostały spełnione, Sąd powinien dokonać weryfikacji legalności zaskarżonej uchwały w zakresie zarówno treści, jak i trybu sporządzania jej projektu oraz trybu jej podejmowania, z perspektywy podniesionych w skardze zarzutów i nie tylko, ponieważ zgodnie art 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Jeżeli po przeprowadzeniu takiej weryfikacji dojdzie do wniosku, że zaskarżona uchwała naruszająca interes prawny skarżących równocześnie (mając na względzie dyspozycje wynikające z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g.) w sposób istotny narusza prawo, stwierdza nieważność takiej uchwały w całości bądź w części. Nie ma przy tym powodów do przyjęcia, że istotne naruszenie prawa odnosi się wyłączenie do naruszenia prawa materialnego. Owszem, interes prawny skarżących powinien być wywodzony z przepisów prawa materialnego, natomiast nie jest wykluczone, że interes ten mógł zostać naruszony przez istotne naruszenie przepisów proceduralnych. Sąd I instancji, przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej uchwały, nie wypowiedział się w tym zakresie w sposób dostateczny. Stąd też należało uznać za zasadny zarzut błędnej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g., ograniczającej ochronę interesu prawnego, przez przyjęcie że do naruszenia interesu prawnego skarżących nie może dojść na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały w trybie niezgodnym z obowiązującym porządkiem prawnym. Kontrola uchwały krajobrazowej podobnie jak kontrola planu miejscowego zainicjowana skargą wniesioną na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g., wymaga dokonania oceny zgodności z prawem nie tylko samej zaskarżonej uchwały, ale również poprzedzającej ją całej procedury, począwszy od uchwały inicjującej tę procedurę (por. wyrok NSA z 25.08.2017 r., II OSK 2986/15, LEX nr 2395965). Brak wykazania przez Sąd wywiązania się z obowiązku kontroli legalności trybu sporządzania i podejmowania zaskarżonej uchwały, daje również powody do uwzględnienia zarzutu naruszenia art 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 9.03.2012 r., II OSK 2691/11, LEX nr 1145624). Natomiast nie można zgodzić się z podnoszonym w tym samym punkcie skargi kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten uprawnia sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Zatem po pierwsze, art. 135 p.p.s.a. przewiduje uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę. Po drugie, zastosowanie tego przepisu jest możliwe w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa nie tylko w zaskarżonym akcie, ale także w aktach lub czynnościach go poprzedzających, jeżeli były one podjęte w granicach danej sprawy. W podnoszonym zarzucie skarżący kasacyjnie nie wskazali, który akt oprócz zaskarżonej uchwały lub jaka czynność, miałyby stać się przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37a ust. 1 pkt 9 u.p.z.p., polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że w zaskarżonej uchwale został wskazany termin na dostosowanie ogrodzeń usytuowanych na terenie targowisk, należy zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że przewidziany w § 16 ust. 2 zaskarżonej uchwały termin 12 miesięcy odnosi się do ogrodzeń trwale związanych z gruntem w terenach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolnicze, leśne, zieleni, natomiast w § 16 ust. 4 pkt 3, jest mowa ogrodzeniach pełnych z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz szczelnych płyt blaszanych zlokalizowanych na terenach dostępnych publicznie oraz ogrodzeniach na placach targowych, które winny zostać usunięte lub wymienione w taki sposób, aby były zgodne z zaskarżoną uchwałą. Redakcja § 16 ust. 2 zaskarżonej uchwały nie daje podstaw do twierdzenia, by przewidziany w nim termin 12 miesięcy uznać za odnoszący się do ogrodzeń opisanych w § 16 ust. 4 pkt 3. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd I instancji ponownie rozpoznając skargę uwzględnieni stanowiska i argumentacje zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczące kontroli trybu sporządzania projektu i podejmowania zaskarżonej uchwały oraz odniesienia się do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., zważywszy że uchylenie zaskarżonego wyroku wynikało z powodów leżący po stronie Sądu I instancji.