II SA/Kr 981/23

SENTENCJA Kraków, dnia 18 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 18 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D. K. i G. K. na decyzję Starosty Myślenickiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr 806/2021 znak: AB.6470.850.2021.AS w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2023 r. wezwano skarżących D. K. i G. K. o uzupełnienie braków formalnych między innymi poprzez sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia i jednoznaczne wskazanie czy jest nim decyzja Starosty Myślenickiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. czy też postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 12 czerwca 2023 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłali pisma z dnia 31 sierpnia 2023 r. w których wyraźnie wskazali, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postepowaniu jest decyzja Starosty Myślenickiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Starosty Myślenickiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. wydana w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Bez wątpienia w niniejszym postepowaniu Starosta Myślenicki działał jako organ I instancji. Co więcej wskazać należy, że w treści decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Wojewody Małopolskiego, za pośrednictwem organu, który wydał niniejszą decyzję, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia. Zatem Sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona po wyczerpaniu toku postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny w pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 721/07). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z powyżej wskazanych środków zaskarżenia na decyzję, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją organu I instancji na skutek wniesienia odwołania przez stronę podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Przepis art. 127 § 2 K.p.a. stanowi, iż właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Na marginesie należy zaznaczyć, że poza zakresem rozważania Sądu w niniejszej sprawie pozostawała kwestia ewentualnego terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Ponieważ skarga D. K. i G. K. została wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, dlatego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a.