I SA/Po 412/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcia części nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 9 marca 2022 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołań K. K., R. T. i D. H. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 13 maja 2021 r. znak [...] Ww. decyzją wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") Starosta [...]: 1. Zezwolił spółce E. Sp. z o.o., z siedzibą w P., na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości stanowiącej własność D. H., R. T. i K. K., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] W., jednostka ewidencyjna [...]), zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej KW [...], w celu wykonania prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. - napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. – S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych) o długości linii po osi 35 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości równej odległości między skrajnymi przewodami fazowymi powiększonej o odległość 2 m od skrajnych przewodów, - kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną o długości linii po osi 14,4 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi linii kablowej), - jednego stanowiska słupowego rurowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 222,8 m2. 2. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z 11 października 2021 r. spółka E. wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Do wniosku załączono wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypis uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz korespondencję prowadzoną z współwłaścicielami nieruchomości, dotyczącą prób uzyskania tytułu prawnego do gruntu. Organ wskazał, że działka będąca przedmiotem wniosku objęta jest Uchwałą Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z 25 maja 2017 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji W. – D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W.. Organ I instancji wskazał, że decyzją z 13 stycznia 2022 r., znak [...] Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność D. H., R. T. i K. K., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...] W., jednostka ewidencyjna [...] (M), zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej nr [...], poprzez zezwolenie spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. ; - napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. – S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych) o długości linii po osi 35 m (po osi), o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości równej odległości między skrajnymi przewodami fazowymi powiększonej o odległość między skrajnymi przewodami fazowymi powiększonej o odległość 2 m od skrajnych przewodów, - kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną o długości linii po osi 14,4 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości 1 m (po 0,5 m o osi linii kablowej), - jednego stanowiska słupowego rurowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 222,8 m2. Organ wskazał, że we wniosku przedsiębiorca przesyłowy wskazał argumenty przemawiające za wydaniem decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał przepisy prawa, t.j. art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV relacji W. – C. , jest inwestycją celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Organ stwierdził, że wnioskodawca jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo–obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 10 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców. Spółka E. Sp. z o.o. jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Organ wskazał, że obowiązki o charakterze gospodarczo-obronnym wnioskodawcy zostały określone w przepisach ustawy z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym. Organ stwierdził, że z przepisów wynikających z ww. aktów prawnych wynikają ustawowe obowiązki wnioskodawcy do dokonywania przebudowy istniejącej infrastruktury służącej do przesyłu energii elektrycznej, a tym samym zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego konkretnego regionu. Zdaniem organu inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV relacji W. – C. jest inwestycją zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu. Organ uznał zatem, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji zezwalającej na niezwłocznym zajęciu części nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odwołaniach od ww. decyzji odwołujący wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że Starosta [...] podkreśla zgodność inwestycji z Uchwałą Miasta i Gminy W. nr [...] z 25.05.2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii energetycznej WN 110 kV relacji W. -D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W.. Zdaniem odwołujących inwestycja ta nie jest zgodna z ww. uchwałą, ponieważ zajmuje część działki poza terenem oznaczonym na mapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniach podniesiono, że za wykonaniem ww. inwestycji nie stoi wyjątkowo ważny interes gospodarczy, interes strony ani interes społeczny. Ponadto D. H. zarzuciła, że przedmiotowa inwestycja będzie miała nieodwracalne skutki na uprawę roślin na nieruchomości, gdyż słup utrudni obróbkę ziemi maszynami rolniczymi, ewentualne wycieki zatrują glebę. Zarzuciła też, że budowana rozdzielnia sieciowa będzie emitować szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne. Podniosła, że budowa rozdzielni nie pozwoli na wykorzystanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, czyli na cele mieszkaniowe, a cała nieruchomość stanie się bez wartości. Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z dnia 6 lipca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne, stan prawny z odniesieniem do orzecznictwa. Wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n., czy też art. 108 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że przedmiotem decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest odebranie posiadania nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi (...), w których posiadaniu znajduje się nieruchomość, aby inwestor mógł niezwłocznie rozpocząć na niej realizację celu publicznego. Decyzja ta podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej, jako określone w niej świadczenie niepieniężne, dlatego też decyzja ta stanowi tytuł wykonawczy do przeprowadzenia tej egzekucji przez organ, który ją wydał, t.j. przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że dystrybucja energii, modernizacja, budowa i eksploatacja sieci przesyłowych jest głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora. Inwestor w realizację inwestycji zaangażował wielkie nakłady finansowe. Możliwość opóźnienia realizacji inwestycji poważnie godzi w podstawy ekonomiczne inwestora, będącego stroną postępowania. Inwestor jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przetwarzanie energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 10 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności Państwa realizowanych przez przedsiębiorców. Ponadto spółka E. Sp. z o.o. została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy wskazuje, że spełnione są przesłanki niezbędności wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Inwestor podniósł, że planowana inwestycja ma służyć interesowi społecznemu. Zdaniem inwestora dzięki realizacji planowanej inwestycji dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy dostępności komunikacyjnej regionu, zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla obecnych i przyszłych odbiorców. Poprawa niezawodności sieci przesyłowej będzie miała pozytywny wpływ na bezpieczeństwo energetyczne regionu, jak również na stabilność i prawidłowość funkcjonowania infrastruktury energoelektrycznej. Inwestor zaznaczył też, że opóźnienie w realizacji inwestycji wiązać się będzie z naruszeniem interesu publicznego lokalnej społeczności. Inwestor zaznaczył też, że zobowiązany jest do rozwijania i modernizacji sieci elektroenergetycznej, a natychmiastowe rozpoczęcie przedmiotowej inwestycji zapewni dostawy energii do nowych odbiorców. Organ stwierdził, że planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym jednym z celów publicznych w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ wskazał, że planowana inwestycja spełnia przesłanki m.in. ważnego interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. W skardze z 28 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca D. H. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zarzuciła: I) naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6, § 4 pkt 2 lit. a, § 13 pkt 2, 3 i 4 oraz § 14 pkt 7 i 8 Uchwały Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z dnia 25.05.2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji W. – D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W., poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie zajęcia części nieruchomości skarżącej jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości wyłącznie w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie bądź modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, a nie kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV; 2. art. 124ust. 2 u.g.n., poprzez nieuprawnione rozszerzenie przez organy przedmiotu wniosku inwestora bez stosownego i uzasadnionego wyjaśnienia w zakresie rodzaju inwestycji i jej przebiegu, podczas gdy wniosek spółki E. Sp. z o.o. dotyczył ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącej polegającej na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego, natomiast zakres inwestycji nie obejmował budowy kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną.; II) naruszenie przepisów postepowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz braku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Pismem z 29 sierpnia 2022r. uczestnik postępowania E. spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie Sąd wskazuje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs ze zn. 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zauważa, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z treści powyższego przepisu postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, wszystkie powołane orzeczenia publikowane są [...] Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Spółka, będąca operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, uzyskała decyzję Starosty z 13 stycznia 2022 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j.: - napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W. – S. (montaż przewodów fazowych i odgromowych) o długości linii po osi 35 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości równej odległości między skrajnymi przewodami fazowymi powiększonej o odległość 2 m od skrajnych przewodów, - kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną o długości linii po osi 14,4 m, o powierzchni zajęcia oznaczonej w załączniku graficznym jako pas ograniczenia o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi linii kablowej); - jednego stanowiska słupowego rurowego wraz z fundamentem, uziemieniem i osprzętem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 222,8 m2. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącą i uczestników postępowania Wojewoda decyzją z 3 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 września 2022 r. (sygn. akt I SA/Po 340/22) oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na decyzję Wojewody. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że w świetle art. 108 § 1 i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Przy czym, zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Inwestycja jest niezbędna w celu budowy elementów układów zasilania sieci trakcyjnej – przebudowy linii kolejowej będącej w ciągu komunikacyjnym P. -S. , która jest elementem korytarza Morze P. -Morze B. sieci bazowej T. . W ramach projektu Modernizacji Układów Zasilania, Spółka P. S.A. realizuje przedsięwzięcie, którego celem jest wzmocnienie układu zasilania sieci trakcyjnej w związku z dostosowaniem głównych szlaków kolejowych dla potrzeb komunikacji kolejowej, co ma się przyczynić do bezawaryjnego ruchu pociągów oraz skrócenia czasu ich przejazdu. Inwestycja ma za zadanie umożliwić zasilanie nowoprojektowanej sieci trakcyjnej. Budowa przedmiotowej inwestycji stanowić będzie o realizacji priorytetów rozwojowych, w tym niezbędnej poprawy dostępności komunikacyjnej regionu oraz zapewnienia niezbędnego poziomu bezpieczeństwa elektroenergetycznego. Spółka E. Sp. z o.o. jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym, realizującym zadania publiczne w zakresie bezpieczeństwa energetycznego Państwa, mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspakajanie jego potrzeb w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, jak również dla stabilności i prawidłowości funkcjonowania infrastruktury elektroenergetycznej. Oznacza to, że realizacja inwestycji jest wypełnieniem nałożonych na spółkę przez ustawodawcę powinności. Ponadto inwestycja ma na celu zapewnienie dostaw energii dla nowych odbiorców, gdyż podstawowym obowiązkiem wnioskodawcy, jako dystrybutora energii elektrycznej, jest zapewnienie ciągłego, bezawaryjnego zaopatrzenia w energię elektryczną osób prywatnych oraz przedsiębiorstw. W ramach swojej działalności spółka jest zobowiązana rozwijać i modernizować sieć elektroenergetyczną. Planowana inwestycja ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego poprzez m.in. zwiększenie niezawodności i efektywności oraz dostosowanie sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki, a także zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców, jak również wpływ na prawidłowość pracy infrastruktury kolejowej. W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właścicieli nieruchomości, którym ogranicza się sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. W tych okolicznościach stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach prawa. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, t.j. art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6, § 4 pkt 2 lit. a, § 13 pkt 2, 3 i 4, § 14 pkt 7 i 8 Uchwały Rady Miasta i Gminy W. nr [...] z 25.05.2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji W. – D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji C. – W., na terenie Gminy W., jak i art. 124 ust. 2 u.g.n., wyjaśnić należy, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która była przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wskazano wyżej, rozstrzygając wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ miał jedynie obowiązek ustalenia, czy została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., czy wniosek złożył podmiot, który będzie realizował cel publiczny oraz czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 108 k.p.a. lub wniosek jest uzasadniony ważnym interesem gospodarczym. W związku z tym poza zakresem dociekań Sądu pozostać musiał zarzut dotyczący tego, że organ błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i że przedmiot wniosku dotyczył ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącej polegającej na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego, natomiast zakres inwestycji nie obejmował budowy kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z linią optotelekomunikacyjną. Przedmiot jak i zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] został bowiem wskazany w decyzji wydanej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, t.j. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać również należy, że z uwagi na charakter decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ zobowiązany był do nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co też zgodnie z przepisami prawa uczynił. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.