II GSK 1113/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 901/19 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od E. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 3150 (trzy tysiące sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 901/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę E. M. (strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając o kosztach postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Funkcjonariusze Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie przeprowadzili [...] lipca 2017 r. kontrolę środka transportu: samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] (cysterny przystosowanej do przewozu paliwa), w miejscowości B. k/S. na drodze krajowej nr 7. W trakcie kontroli ustalono, że podmiotem wysyłającym i przewoźnikiem towaru była skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "J." E. B. M. z siedzibą w R. Kierowca wezwany do okazania dokumentów przewozowych okazał m.in. numery referencyjne trzech zgłoszeń do systemu SENT ([...], [...], [...]) na łączną ilość 10.500 litrów oleju napędowego (CN 2710). Na podstawie oględzin komór cysterny kontrolujący stwierdzili nadwyżkę towaru w stosunku do ilości zgłoszonej w systemie SENT. Ustalili przy tym, że cysterna posiadała 4 komory, licząc od strony kabiny: komorę nr 1 o pojemności 7.000 litrów, w której znajdowało się 7.000 litrów oleju napędowego wg oświadczenia kierowcy i potwierdzonego oględzinami komory; komorę nr 2 o pojemności 3.000 litrów, w której znajdowało się 2.800 litrów oleju napędowego wg oświadczenia kierowcy, potwierdzonego oględzinami komory; komorę nr 3 o pojemności 5.000 litrów oraz komorę nr 4 o pojemności 5.000 litrów. W komorach 3 i 4 znajdował się także olej napędowy. W celu ustalenia jego ilości przepompowano zawartość komory numer 4 do komory nr 3 i następnie z komory nr 3 do komory nr 4. Na podstawie wskazań licznika cysterny ustalono, że w komorach 3 i 4 znajdowało się łącznie 2.261 litrów oleju napędowego. Zatem łącznie w cysternie znajdowało się 12.061 litrów oleju napędowego, podczas gdy w systemie SENT zgłoszono przewóz 10.500 litrów. Uwzględniając ustawowy 10% próg tolerancji w zakresie ilości przewożonego towaru ilość paliwa przewożonego w cysternie nie mogła przekroczyć 11.550 litrów, co daje 511 litrów ponad ustawowy próg. Stwierdzona nadwyżka oleju napędowego wynosiła zatem 1.561 litrów. Ilość niezgłoszonego towaru przekroczyła ustawowy próg tolerancji. Na brakującą ilość towaru w toku kontroli wystawiono SENT [...]. W wyniku kontroli stwierdzono nadto, że przewoźnik zgłosił jako środek transportu cysternę oraz przyczepę o stosownych numerach rejestracyjnych, której w czasie kontroli fizycznie nie było. Tym samym dane w zgłoszeniach SENT nie odpowiadały stanowi faktycznemu stwierdzonemu w toku kontroli. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, podpisany przez kierującego bez zgłaszania uwag. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 20.000 zł w związku z naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (ustawa SENT), oraz karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z naruszeniem art. 24 ust. 1 ustawy SENT. Na skutek wniesionego odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z [...] listopada 2018 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, nałożył na skarżącą, na podstawie art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 5 ust. 1, 2 i 4, art. 26 ust. 1 i 5 ustawy SENT, karę pieniężną w łącznej wysokości 30.000 zł. Spółka złożyła ponownie odwołanie. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca przed rozpoczęciem przewozu towaru nie wykonała obowiązku zgłoszenia w systemie SENT przewozu 1.561 litrów oleju napędowego, czyli towaru objętego systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. To zaś oznacza, że jako podmiot wysyłający dopuściła się naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o SENT i zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł, gdyż przedstawione przez organ pierwszej instancji wyliczenia wykazały, że wartość netto przewożonego towaru podlegającego zgłoszeniu nie przekroczyła 46%. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy brak dokonania zgłoszenia w systemie był celowym działaniem podmiotu, czy też był spowodowany błędem lub niedopatrzeniem. Podmiot wysyłający ma obowiązek przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny i przekazać ten numer przewoźnikowi, a kierujący pojazdem ma obowiązek w momencie kontroli okazać kontrolującym numer referencyjny zgłoszenia. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy podczas kontroli kierujący pojazdem nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia SENT na przewóz 1.561 litrów oleju napędowego. Zgłoszenia przedmiotowego towaru dokonano dopiero w trakcie kontroli, co zdaniem organu odwoławczego, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy SENT. Dyrektor IAS wskazał również, że dodatkowo w toku kontroli ustalono, iż przewoźnik, który jest jednocześnie podmiotem wysyłającym, zgłosił jako środek transportu cysternę oraz przyczepę o stosownych numerach rejestracyjnych, podczas gdy w rzeczywistości przewóz był realizowany bez przyczepy. Dane dotyczące środka transportu, którym przewożony był towar objęty zgłoszeniami SENT, były nieprawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego, stanowi to o naruszeniu przez skarżącą przepisów art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy SENT i zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 10.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę skarżącej na powyższe rozstrzygnięcie, uznając że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd Wojewódzki podzielił wątpliwości skarżącej co do prawidłowości ustalenia podczas kontroli ilości paliwa znajdującego się w cysternie, ponieważ nie zostały dostatecznie wyjaśnione okoliczności prawidłowości dokonania pomiaru tego paliwa. Pomiaru paliwa poprzez przelanie i odczyt stanu licznika dokonano jedynie co komór nr 3 i 4. Ilość paliwa w komorach nr 1 i 2, jak przyjął organ odwoławczy i jak to wynika z protokołu kontroli i notatki urzędowej z dnia [...] lipca 2017 r., w odniesieniu do komory nr 1 o pojemności 7.000 l, w której, jak stwierdzono, znajdowało się 7.000 l oraz w odniesieniu do komory nr 2 o pojemności 3.000 l, w której, jak stwierdzono, znajdowało się 2.800 l oleju napędowego, ustalono w oparciu o oględziny oraz oświadczenie kierowcy. Kierowca cysterny, jak wynika z treści protokołu, nie zgłosił uwag do ustaleń zawartych w protokole, jednak zeznając jako świadek podał, iż jego zdaniem w cysternie było tyle paliwa, ile zostało zgłoszone w systemie SENT, a w komorach 3 i 4 było paliwo, które przemieściło się z komory 1 lub 2, co mogło się zdarzyć poprzez otworzenie dwóch zaworów dwóch komór, powodując przepłynięcie paliwa. Okoliczności te nie zostały wyjaśnione, a wobec braku zmierzenia ilości paliwa w komorach 1 i 2, tak jak to uczyniono odnośnie do komór 3 i 4, istnieje wątpliwość co do tego, czy w cysternie znajdowała się nadwyżka paliwa w ilości 1.561 l, tak jak przyjęły orzekające w sprawie organy. Tym samym przedwcześnie przyjęto, że skarżąca przewoziła paliwo w sposób sprzeczny z ustawą o SENT, tj. nie zgłosiła 1.561 l paliwa w zgłoszeniu SENT, co w konsekwencji stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł. Okoliczność ta jest istotna także z uwagi na zawarty w ustawie SENT 10% próg tolerancji, co oznacza, że w realiach rozpoznawanej sprawy możliwe jest wystąpienie braku podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary w przypadku, gdyby nadwyżka przewożonego paliwa mieściła się w tym progu. Precyzyjne wyjaśnienie ilości przewożonego paliwa jest zatem niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że ustalenia kontroli dotyczą rzeczywistej ilości przewożonego paliwa z uwzględnieniem ewentualnego wcześniejszego przemieszczenia paliwa pomiędzy komorami. Jednakże, jak wynika z akt administracyjnych, jak i decyzji organu odwoławczego, nie dokonano podczas kontroli pomiaru znajdującego się w cysternie paliwa poprzez odczyt licznika odnośnie do wszystkich komór cysterny. Wskazanie na dokonanie oględzin, bez dodatkowych ustaleń i informacji, nie daje podstaw do stwierdzenia, czy ten sposób dokonania pomiaru pozwolił na prawidłowe wskazanie rzeczywistej ilości przewożonego paliwa. WSA podkreślił, że gdyby nie został przekroczony próg tolerancji wskazany w ustawie SENT, nie wystąpiłyby podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w powyższym zakresie. Niezbędne jest zatem ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, jaka ilość paliwa znajdowała się w cysternie podczas kontroli drogowej i wyjaśnienie zaistniałych w tym zakresie w sprawie wątpliwości wskazanych przez Sąd. W tych okolicznościach nałożenie kary pieniężnej w powyższym zakresie należało uznać co najmniej za przedwczesne. WSA uznał natomiast za niezasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy SENT. Powyższe naruszenie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W sprawie bezsporne jest, iż w chwili kontroli przewóz był dokonywany wyłącznie cysterną o numerze rejestracyjnym WRA 10200, podczas gdy w zgłoszeniach SENT wskazano na dokonywanie przewozu także przy użyciu naczepy o numerze rejestracyjnym WRA 54280. Nie ulega zatem wątpliwości, iż dane wskazane w zgłoszeniach, dotyczące środka transportu (naczepy) były niezgodne ze stanem faktycznym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ odwoławczy, zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 21 ust. 1 ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 czerwca 2018 r. oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie, pomimo tego, że w trakcie kontroli ujawniono przemieszczanie towaru na terytorium kraju w pojeździe poruszającym się po drodze publicznej, w którym znajdował się olej napędowy, a tym samym istniał obowiązek objęcia go systemem monitorowania, 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., w powiązaniu z art. 21 ust. 1 i 3 ustawy SENT z uwagi na błędne uznanie, że doszło do naruszenia ww. przepisów na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organ podatkowy II instancji nie ustalił okoliczności niezbędnych dla oceny zasadności nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy SENT, podczas gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił materiał dowodowy pozwalający na wymierzenie kary pieniężnej, z uwagi na brak dokonania zgłoszenia przez przewoźnika przed rozpoczęciem przewozu towarów, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżąca nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), biorąc pod rozwagę z urzędu podstawy nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 p.p.s.a.) oraz podstawy z art. 189 p.p.s.a. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono istnienia podstaw z art. 183 § 2 i art. 189 p.p.s.a., dlatego Sąd kasacyjny był zobowiązany do zamknięcia procesu rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku, przeprowadzona w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a., wykazała, że podniesiony w skardze kasacyjnej złożony zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy trafnie wywiódł w skardze kasacyjnej, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji negatywna ocena legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy co do ilości paliwa przewożonego w spornych komorach cysterny oraz prawidłowości jego pomiaru jest wadliwa. Sąd Wojewódzki, przeprowadzając proces weryfikacji prawidłowości ocen dowodowych i ustaleń faktycznych organu odwoławczego, sformułował nie tylko dowolne (w części nawet arbitralne) oraz niezgodne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wnioski, lecz przede wszystkim nałożył na kontrolowane organy w istocie niewykonalne obowiązki w zakresie "precyzyjnego wyjaśnienia" kwestii "rzeczywistej ilości przewożonego paliwa z uwzględnieniem ewentualnego wcześniejszego przemieszczenia paliwa między komorami". Tymczasem nie ulega wątpliwości, że odtworzenie pierwotnego stanu ilościowego substancji paliwowej znajdującej w poszczególnych komorach cysterny samochodowej w dniu [...] lipca 2017 r. nie jest możliwe, natomiast następcza ocena prawidłowości ustaleń faktycznych w tym zakresie jest aktualnie zasadniczo możliwa jedynie na podstawie dokumentów urzędowych sporządzonych w toku kontroli pojazdu (w tym przede wszystkim protokołu kontroli pojazdu z dnia [...] lipca 2017 r.) oraz weryfikacji prawidłowości ocen dowodowych organów. Z treści protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2017 r. (podpisanego przez kierowcę działającego w imieniu przewoźnika) oraz z powiązanej z nim notatki urzędowej wynika natomiast, że w komorach nr 1 i 2 cysterny znajdowało się odpowiednio 7.000 l (napełnienie całkowite) oraz 2.800 l (napełnienie prawie całkowite, komora o pojemności 3.000 l) oleju napędowego (co ustalono na podstawie oświadczenia kierowcy oraz oględzin komór), a w komorach nr 3 i 4 (komory o pojemności 5.000 l) – 2.261 l oleju napędowego, co zostało ustalone na podstawie wskazań licznika w wyniku pomiaru ilościowego. Ustalenia powyższe, w tym przede wszystkim fakt, że łącznie w cysternie znajdowało się 12.061 l oleju napędowego (podczas gdy zgłoszono do przewozu 10.500 l), nie były kwestionowane w toku kontroli pojazdu przez kierowcę, który dopiero w trakcie składania zeznań w dniu 22 stycznia 2018 r. zasugerował, że z uwagi na "możliwość przepłynięcia paliwa z jednej komory do drugiej w wyniku przypadkowego otwarcia zaworów dwóch komór jednocześnie", mogły być "pewne różnice" pomiędzy ustaleniami wynikającymi z protokołu a faktyczną ilością oleju napędowego znajdującego się w komorach nr 1 i 2, gdyż w komorach nr 3 i 4 "mogło być paliwo, które przemieściło się z komory 1 lub komory 2". Jednocześnie – co również zostało pominięte przez kontrolowany Sąd Wojewódzki – ww. kierowca zeznał, że wnioskował o dokonanie pomiaru jedynie co do komór nr 3 i 4. W tej sytuacji następcze dywagacje świadka, będącego kierowcą – który co najmniej pośrednio zaakceptował ustalenia faktyczne kontrolujących, nie zgłaszając uwag do protokołu kontroli i składając na nim swój podpis – na temat tego, że mógł on przypadkowo "przez chwilę otworzyć dwie komory naraz" w trakcie dostarczania paliwa do klienta, co mogło w dalszej kolejności doprowadzić do przelania się określonej ilości paliwa pomiędzy komorami, są – co prawidłowo zostało stwierdzone przez kontrolowane organy – pozbawione wiarygodności, tym bardziej, że do tego rodzaju przepłynięcia paliwa nie mogło dojść w trakcie kontroli, skoro stan komór nr 1 i 2 został ustalony przede wszystkim na podstawie oględzin funkcjonariuszy celnych. Nie można ponadto nie uwzględnić, że protokół kontroli celno-skarbowej jako dokument urzędowy korzysta z domniemania autentyczności i prawdziwości (art. 194 § 1 o.p.), co oczywiście nie wyklucza przeprowadzenia dowodu przeciwko formie lub treści tego rodzaju dokumentu (art. 194 § 3 o.p.). Ciężar przeprowadzenia takiego kontrdowodu obciąża jednak w takim przypadku podmiot podważający ustawowe domniemanie. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie zaoferowała żadnego konkretnego przeciwdowodu. W związku z powyższym jako dowolne należy ocenić stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że "nie jest wykluczone, iż w komorach nr 1 i nr 2 znajdowała się mniejsza ilość paliwa niż ustalona w oparciu [o] oględziny i oświadczenie kierującego złożone podczas kontroli". Uznanie zasadności rozważonego powyżej zarzutu kasacyjnego w zakresie naruszenia przepisów postępowania skutkuje z jednej strony konstrukcyjną niemożnością oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, z drugiej zaś – odpadnięciem zasadniczej podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji, a tym samym koniecznością powtórzenia procesu jej kontroli legalnościowej, z uwzględnieniem związania sformułowanymi powyżej wytycznymi interpretacyjno-subsumpcyjnymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, w granicach wyznaczonych w art. 170 i 190 p.p.s.a. W szczególności niezbędne jest odniesienie się przez Sąd Wojewódzki do pozostałych zarzutów skargi, których ocena została poprzednio pominięta. W tym stanie rzeczy, mając na względzie skuteczność podniesionego zarzutu kasacyjnego oraz stwierdzając, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 188 p.p.s.a. – orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzeniu, na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu kwoty 3.150 (trzy tysiące sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.