III SA/Kr 281/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2022 r., nr WP-VII.8640.563.2022 w przedmiocie odmowy uznania za osobą bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski, decyzją z 1 grudnia 2022 r. nr WP-VII.8640.563.2022 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 690 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z 27 września 2022 r., nr RRE.7131.673.2022.AW, orzekającej o odmowie uznania J. K. (dalej: skarżący) za osobę bezrobotną od 9 września 2022 r. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 9 września 2022 roku skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Tarnowie celem rejestracji jako osoba bezrobotna. Na podstawie złożonych oświadczeń oraz dokonanej weryfikacji danych w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego [...] Urząd ustalił, że skarżący jest Likwidatorem Spółki z o.o. w likwidacji "[...]". W związku z powyższym Prezydenta Miasta Tarnowa, decyzją z 27 września 2022 r. nr RRE.7131.673.2022.AW, odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 9 września 2022 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył odwołanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie statusu osoby bezrobotnej, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (poprzez odmowę uznania skarżącego za bezrobotnego, pomimo spełnienia wszelkich przesłanek do przyznania takiego statusu, w szczególności pozostaje osobą nie zatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy; - art. 1 i 11 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości dostępnego materiału dowodowego oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie gotowości do podjęcia zatrudnienia przez skarżącego i braku przeszkód w takim podjęciu. Opisaną we wstępie decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że sformułowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na przesłanki pozytywne (warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego). Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych (okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu). Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie co oznacza, że brak którejkolwiek z przesłanek pozytywnych lub wystąpienie przesłanki negatywnej wyklucza nabycie czy zachowanie statusu osoby bezrobotnej. Organy stosujące prawo muszą dokonać analizy pod kątem określenia czy dana osoba spełnia powyższe warunki. W orzecznictwie wskazuje się, iż kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest kategoryczne. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć w przedmiotowych sprawach istotnego znaczenia. Stąd też, bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego. Przyczyną odmowy przez organ I instancji uznania skarżącego za osobę bezrobotną było właśnie stwierdzenie braku gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy z uwagi na pełnienie funkcji likwidatora w spółce prawa handlowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy skarżący pełnił funkcję likwidatora Spółki z o.o. w likwidacji "[...]". Zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji odnośnie do spółki z o.o. regulują przepisy rozdziału 6 Kodeksu spółek handlowych. W odwołaniu, skarżący podniósł pełną gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu, jednak – w ocenie organu odwoławczego - gotowości do podjęcia zatrudnienia nie można utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Z zapisów o sposobie reprezentacji spółki sp. z o.o. w likwidacji ([...], Dział 6, Rubryka 1), wynika, że likwidator samodzielnie reprezentuje Spółkę. W przypadku gdy osoba posiada wpis do KRS, należy uwzględnić tę okoliczność przy orzekaniu, bez konieczności badania zdolności i gotowości tej osoby do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skarżący wskazywał, że spółka nie prowadzi działalności i nie wymaga jego czynnego zaangażowania, jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2021 roku, sygn. akt I OSK 1982/19 wskazuje, że; "nie można oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy, że będą one badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej". Z kolei w wyroku z 28 czerwca 2011 roku, sygn. akt I OSK 338/11 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że trudno wymagać od organu administracyjnego aby ustalał na jakim etapie prowadzone jest postępowanie likwidacyjne danej spółki, czy badał przyczyny, dla których osoba wnioskująca o status bezrobotnego nie zrzekła się funkcji likwidatora. Według Sądu domniemanie, że osoba pełniąca funkcję likwidatora spółki nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. W dacie rejestracji w Urzędzie Pracy skarżący był likwidatorem spółki z o.o. w likwidacji. Pełnienie takiej funkcji, wiążącej się z konkretnymi obowiązkami, które mogą ograniczać gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu stanowi wystarczający powód do odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej. Tym samym skarżący nie spełniał przesłanek do uznania za osobę bezrobotną od 9 września 2022 roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości dostępnego materiału dowodowego oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie gotowości do podjęcia zatrudnienia przez skarżącego i braku przeszkód w takim podjęciu, w szczególności w odniesieniu do zakresu obowiązków likwidatora pełnionych przez skarżącego w "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w T.; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez nieuzasadnienie z jakich przyczyn organ nie uwzględnił oświadczenia skarżącego, dotyczącego zdolności i gotowości do podjęcia pracy; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w wyniku niezbadania przez organ zarówno przez organ I, jak i II instancji, faktycznego zaangażowania skarżącego w likwidację spółki z o.o. II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez odmowę uznania skarżącego za bezrobotnego, pomimo spełnienia wszelkich przesłanek do przyznania takiego statusu, w szczególności pozostaje osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organom do ponownego rozpoznania. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci ostatniego bilansu sporządzonego przez likwidatora oraz protokołu dorocznego Zgromadzenia Wspólników Spółki, celem ustalenia rzeczywistego zakresu obowiązków skarżącego jako likwidatora wyżej wymienionej Spółki, co przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości organów administracji w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z 1 grudnia 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z 27 września 2022 r. w przedmiocie odmowie uznania J. K. za osobę bezrobotną, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy także wskazać, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm.), zwanej dalej p.z.i.r.p. Elementem spornym w niniejszej sprawie, jest, czy skarżący spełnia definicję bezrobotnego określoną w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a szczególnie, czy z uwagi na fakt bycia likwidatorem spółki z o.o. w likwidacji "[...]", jest on osobą gotową do podjęcia zatrudnienia w rozumieniu powołanego aktu normatywnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.i.r.p. generalnie bezrobotnym może być osoba, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, jak również osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej ale zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. W doktrynie podkreśla się więc, że definicja ta składa się z dwóch części. "W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (lub zachować) ten status. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu, pomimo wystąpienia przesłanek pozytywnych. Warto przy tym podkreślić, że w zastosowanym zabiegu ustawodawca nie jest w pełni konsekwentny. Częściowo zatem przesłanki nazwane "negatywnymi" zawierają się w treści przesłanek "pozytywnych" lub stanowią ich dookreślenie (np. wymóg zdolności do podjęcia zatrudnienia przesądza o tym, że bezrobotnym nie może być osoba pobierająca zasiłek chorobowy). Niezależnie od tego, zwraca uwagę to, że definicja jest niezmiernie rozbudowana i kazuistyczna" (Z. Góral [w:] E. Bielak-Jomaa, A. Drabek, M. Paluszkiewicz, E. Staszewska, M. Włodarczyk, T. Wrocławska, Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, art. 2). Dalej doktryna (ibidem.) wyróżnia elementy składowe pojęcia bezrobotnego. Po pierwsze, ma to być obywatel polski, z tym że o status bezrobotnego może się w pewnych przypadkach ubiegać również cudzoziemiec. Po drugie, ma to być osoba, która nie jest zatrudniona, ani nie wykonuje jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Po trzecie, ma to być osoba, która jest zdolna i wykazuje gotowość do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Do przesłanek negatywnych należy ta, że bezrobotnym może być wyłącznie osoba nieucząca się w szkole. Osoba bezrobotna musi również być zarejestrowana w tym charakterze we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Należy przy tym zauważyć, że dana osoba zostaje zarejestrowana jako bezrobotna dopiero po zweryfikowaniu spełniania przez nią wyżej wymienionych przesłanek, których brak realizacji może prowadzić do wydania decyzji odmownej. W orzecznictwie wskazuje się (wyrok NSA z 1.03.2017 r., I OSK 3283/15, LEX nr 2275325), że ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Kierując się zasadami wykładni językowej, celowościowej i systemowej, nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie taka deklaracja także jest niezbędna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost i w konkretnej formie uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. Jednakże gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, co należy rozumieć, jako rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. "Weryfikatorem tak pojmowanej gotowości jest przede wszystkim pozostawanie do dyspozycji urzędu pracy, przez co należy rozumieć zgłaszanie się w urzędzie bez zbędnej zwłoki i korzystanie z usług świadczonych przez ten urząd. Znajduje to swoje potwierdzenie w art. 33 ust. 3 u.p.z., zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy" (Z. Góral [w:] E. Bielak-Jomaa, A. Drabek, M. Paluszkiewicz, E. Staszewska, M. Włodarczyk, T. Wrocławska, Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, art. 2). W orzecznictwie podkreśla się, że nie ma znaczenia kwestia odpłatności w sytuacji gdy dana osoba pełni jakąś funkcję. Tak więc w przypadku pełnienia funkcji członka zarządu spółki istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności są wykonywane odpłatnie, lecz to, że na każdej z osób pełniących omawianą funkcję ciążą określone zadania, które muszą one wykonywać, co do zasady osobiście (zob. wyroki NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt: I OSK 1982/14, Lex 2108316 i I OSK 1983/14, Lex 2108317, wyrok NSA z 1.03.2017 r., I OSK 3283/15, LEX nr 2275325). Stąd trafne jest stanowisko, że odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, np. z uwagi na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 maja 2014 r., II SA/Go 258/14, Lex 1465372). Nie sposób jednak zgodzić się ze stwierdzeniem, że w przypadku likwidatora spółki ma miejsce domniemanie, zgodnie z którym osoba pełniąca tę funkcję nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia. Domniemanie to może być obalone "tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji". Organ orzekający nie jest przy tym obligowany do przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia, na jakim etapie prowadzone jest postępowanie likwidacyjne czy też jaka jest dyspozycyjność osoby ubiegającej się o przyznanie statusu bezrobotnego, bądź też przyczyn, dla których nie zrzekła się ona funkcji likwidatora, zwłaszcza wtedy, gdy jest to prawnie dopuszczalne i obiektywnie możliwe (wyrok WSA w Łodzi z 21 marca 2012 r., III SA/Łd 104/12, Lex 1139516). Przede wszystkim należy podkreślić, że zasadniczo bowiem domniemania prawne są tworzone w systemie prawnym przez ustawodawcę, a nie w drodze orzecznictwa sądowego. Maja one bowiem daleko idące konsekwencję polegające na przerzuceniu ciężaru dowodowego. Co więcej to ustawodawca ma prawo do określenia, co powoduje obalenie takiego domniemania. Funkcja likwidatora spółki jest obecnie unormowana w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 z późn. zm.). Zgodnie z art. 77 § 1 k.s.h. likwidatorzy powinni zakończyć bieżące interesy spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki. Nowe interesy mogą być podejmowane tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do ukończenia spraw w toku. Z kolei § 2 powołanego przepisu stanowi, że w stosunkach wewnętrznych likwidatorzy są obowiązani stosować się do uchwał wspólników. Likwidatorzy ustanowieni przez sąd powinni stosować się do jednomyślnych uchwał powziętych przez wspólników oraz przez osoby mające interes prawny, które spowodowały ich ustanowienie. Z art. 78 § 1 k.s.h. wynika, że likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania. Dalej przepisy przewidują, że likwidatorzy sporządzają bilans na dzień rozpoczęcia i zakończenia likwidacji, a w przypadku gdy likwidacja trwa dłużej niż rok, sprawozdanie finansowe należy sporządzić na dzień kończący każdy rok obrotowy. W ramach prowadzonej likwidacji z majątku spółki spłaca się przede wszystkim zobowiązania spółki oraz pozostawia się odpowiednie kwoty na pokrycie zobowiązań niewymagalnych lub spornych. Pozostały majątek dzieli się między wspólników stosownie do postanowień umowy spółki. W przypadku braku stosownych postanowień umowy spłaca się wspólnikom udziały. Nadwyżkę dzieli się między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczą oni w zysku. Rzeczy wniesione przez wspólnika do spółki tylko do używania zwraca się wspólnikowi w naturze. Z kolei jeżeli majątek spółki nie wystarcza na spłatę udziałów i długów, niedobór dzieli się między wspólników stosownie do postanowień umowy, a w ich braku - w stosunku, w jakim wspólnicy uczestniczą w stracie. W przypadku niewypłacalności jednego ze wspólników, przypadającą na niego część niedoboru dzieli się między pozostałych wspólników w takim samym stosunku. Tak więc likwidator zajmuje się spłata zobowiązań spółki, a następnie to co pozostaje dzieli pomiędzy wspólników. Na zakończenie swojej działalności likwidator składa wniosek o wykreślenie spółki z rejestru. W niniejszej sprawie skarżący został ustanowiony likwidatorem spółki z o.o. "[...]" w 2004r. na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie. Nie udało mu się zakończyć likwidacji, gdyż jak wynika z protokołu ze zwyczajnego zgromadzenia wspólników, załączonego do akt sądowych, jeden ze wspólników spółki blokuje podjęcie wszelkich uchwał, które dawałyby szanse na likwidacje spółki. Taki stan rzeczy, jak wynika z przedłożonego protokołu trwa od początku likwidacji spółki, to jest od 2004r. Jak wynika również z przedłożonego protokołu zgromadzenia wspólników odbywają się faktycznie raz w roku, a to z którego protokół został załączony do akt sprawy odbyło się 26 czerwca 2019r. o godz. 19.00. Z kolei z dołączonego przez skarżącego bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2018r. wynika, że rachunek zysków i strat spółki wynosi 0, a jej aktywa razem wynoszą 34,34 zł. W swojej skardze skarżący podnosi, że spółka od lat nie prowadzi jakiejkolwiek działalności, ani nie posiada majątku, stąd też czynności likwidatora sprowadzają się do przygotowania kilku dokumentów do rocznego, zerowego sprawozdania finansowego oraz odbycia dorocznego zgromadzenia wspólników celem zatwierdzenia owego sprawozdania. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie można twierdzić, że istnieje automatyzm w uznawaniu nieistnienia gotowości do pracy wynikającego jedynie z faktu że skarżący pełni funkcję likwidatora spółki, a tym bardziej nie można uznać, że istnieje w tym zakresie jakieś domniemanie. Istotne jest bowiem na ile pełnienie funkcji likwidatora w ścisłe określonym stanie faktycznym uniemożliwia podjęcie zatrudnienia, a więc pozostawania skarżącego do dyspozycji urzędu pracy. W sytuacji więc, gdy likwidowana spółka nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej, a działalność likwidatora sprowadza się jedynie do zwołania jednego zgromadzenia raz w roku, które do tego może odbyć się w dowolnej porze – nawet wieczorem – nie sposób twierdzić, że likwidator nie może godzić tak nieczasochłonnych działań z zatrudnieniem na pełny etat, a wcześniej z pozostawaniem do dyspozycji urzędu pracy. Trafnie podkreśla się, że gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, co należy rozumieć, iż musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, gdyż z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych (Wyrok WSA w Gliwicach z 15.12.2016 r., IV SA/Gl 845/16, LEX nr 2187380). Istotne jest więc, czy na likwidatorze ciążą w danym stanie faktycznym takie zadania, które musi on wykonywać, co do zasady osobiście, a jednocześnie, które uniemożliwiają mu podjęcie zatrudnienia z uwagi na ich czasochłonność, a więc świadczą o tym, że nie jest on gotowy do świadczenia pracy. Nie ma przy tym znaczenia fakt pobierania, czy też nie pobierania wynagrodzenia przez osobę pełniącą funkcję likwidatora. W niniejszej sprawie organ nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, którego zdaniem Sądu nie można oprzeć tylko i wyłącznie na tym, że skoro skarżący pełni funkcję likwidatora spółki to automatycznie nie jest on gotowy do podjęcia zatrudnienia. Organy nie przeprowadził właściwego postepowania dowodowego w tej sprawie, a więc nie wykazały czy zakres czynności wykonywanych przez skarżącego osobiście jest tak czasochłonny i zdeterminowany pod względem czasu ich wykonania, że faktycznie nie można przyjąć, że jest on gotowy do podjęcia zatrudnienia. Stąd, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia art. 7 i 77 §1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku uchylając zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzająca ją decyzje organu I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ powinien więc zgromadzić dowody dotyczące faktycznych obowiązków obciążających skarżącego jako likwidatora spółki z o.o. "[...]", a które doprowadzą do pozytywnego bądź negatywnego ustalenia przesłanki pozostawania w gotowości do pracy przez skarżącego. Odpowiednie rozważania powinny następnie znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.