VI SA/Wa 1553/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2024 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako organ lub Urząd) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 8 grudnia 2022 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia 11 kwietnia 2022 r. o udzieleniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej także jako skarżąca) patentu na wynalazek zgłoszony za numerem [...] z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy okres ochrony wynalazku. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz skarżącej patentu na wynalazek pt. "Sposób wytwarzania powłok dźwiękoszczelnych i powłoka dźwiękoszczelna" pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości 480 złotych za I okres ochrony wynalazku rozpoczynający się w dniu 22 sierpnia 2022 r. i obejmujący 1-3 rok ochrony. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej rz. pat. M. K. w dniu 11 kwietnia 2022 r. wraz z pouczeniem o konsekwencjach niewywiązania się z obowiązku uiszczenia w terminie wymienionej opłaty. Skarżąca uiściła zaległą opłatę za pierwszy okres ochrony wynalazku w dniu 19 sierpnia 2022 r. Decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r. Urząd działając na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324 ze zm., obecnie Dz.U. z 2023 r., poz. 1170, dalej jako: p.w.p.) stwierdził wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek numer [...] na rzecz skarżącej. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując m.in., że informację o konieczności uiszczenia opłaty przekazała M. P.pełniącej funkcję prezesa zarządu skarżącej Spółki, która miała problemy ze zdrowiem, objawiające się m.in. zaburzeniami funkcji poznawczych i pamięci. W rezultacie zrozumiała treść decyzji warunkowej w taki sposób, że wymaganą opłatę należy uiścić przed 23 sierpnia 2022 r. Pełnomocnik podkreśliła, że umowa zawarta ze skarżącą dotyczyła wyłącznie przygotowania dokumentacji zgłoszeniowej i zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym i nie obejmowała monitorowania wnoszenia opłat. Powołała się również na utrudnienia w skontaktowaniu się ze skarżącą ze względu na znaczną odległość miejscowości w której znajduje się jej kancelaria. W ocenie pełnomocnika w przytoczonych okolicznościach nie można się doszukać winy zgłaszającej w uchybieniu terminu. Wspomnianą na wstępie decyzją organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia opłaty za pierwszy okres ochrony wynalazku. Bezpośrednią przyczyną uchybienia terminu na uiszczenie opłaty za ochronę przedmiotowego wynalazku było błędne przekonanie prezesa zarządu Spółki o tym, że wymagana opłata za ochronę powinna być wniesiona przed 23 sierpnia 2022 r., a nie do 11 lipca 2022 r. Organ uznał, że argumenty o niezrozumieniu treści decyzji warunkowej przez osobę wymienioną we wniosku, tj. prezesa zarządu Spółki (związane z jej problemami zdrowotnymi wynikającymi m.in. z obciążenia pracą i zaangażowania w pomaganie uchodźcom) nie mogły zostać uwzględnione. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca Spółka od początku była i jest zastępowana w toku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika. Rzecznik patentowy powinien zdawać sobie sprawę z warunkowego charakteru decyzji o udzieleniu patentu i konsekwencji, jakie powoduje nieuiszczenie opłaty we wskazanym terminie. Natomiast strona, która ustanowiła pełnomocnika, ponosi wszelkie konsekwencje wyboru swojego reprezentanta, zarówno te pozytywne, jak i negatywne. Z tych względów organ uznał, że spóźnienie skarżącej z uiszczeniem opłaty nie mogło zostać uznane za niezawinione. Zdaniem organu przedłożone przez stronę dokumenty (zaświadczenie lekarskie, umowa z pełnomocnikiem) nie są w niniejszym przypadku potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminowi. Zakres załączonego do akt sprawy pełnomocnictwa z dnia 7 sierpnia 2020 r. obejmuje umocowanie do zastępowania zgłaszającej w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w związku ze zgłoszonym wynalazkiem, bez wyłączenia czynności związanych z wnoszeniem i wycofywaniem opłat. Tak ujęte umocowanie nakłada na pełnomocnika obowiązek czuwania nad terminowością i skutecznością czynności dotyczących ochrony przedmiotowego wynalazku. Od tej decyzji skargę złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia 8 grudnia 2022 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7 oraz art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez oparcia jej na przekonujących podstawach i z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; 2. art. 6, 8, 9,10 i 79a k.p.a. poprzez zakończenie postępowania bez dania skarżącej możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co pozbawiło ją możliwości czynnego udziału w sprawie i podważyło zaufanie do organu; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji i nie odniesienie się do wszystkich argumentów skarżącej; 4. art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 1842 ze zm. dalej jako ustawa COVID) poprzez jego niezastosowanie; 5. art. 225 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przedstawiła argumenty świadczące o zasadności podniesionych zarzutów. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Urzędu Patentowego stwierdzająca wygaśnięcie patentu na wynalazek z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za pierwszy okres ochrony. Zgodnie z art. 52 ust. 2 p.w.p. udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu. Decyzja o udzieleniu patentu ma, co do zasady, naturę warunkową. Jest opatrzona warunkiem zawieszającym. Polega on na tym, że patent zostaje udzielony pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony (A. Niewęgłowski [w:] T. Demendecki, J. Sitko, J. Szczotka, G. Tylec, A. Niewęgłowski, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 52.) W rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy, jak wspomniano, decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. udzielił na rzecz skarżącej patentu na wynalazek pt. "Sposób wytwarzania powłok dźwiękoszczelnych i powłoka dźwiękoszczelna". Decyzja ta zawierała informację, że udzielenie patentu uzależnione jest od uiszczenia opłaty w wysokości 480 zł oraz stosownie do art. 224 ust. 1 p.w.p. wezwanie do uiszczenia tej opłaty w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia wezwania. Poinformowano także skarżącą, że w razie nieuiszczenia wskazanej opłaty w terminie organ stwierdzi wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu jej wydania tj. 11 kwietnia 2022 r. Okoliczności te nie są sporne, podobnie jak to, że skarżąca nie uiściła opłaty za pierwszy okres ochronny w ustawowym trzymiesięcznym terminie, który upływał z dniem 11 lipca 2022 r. Stosownie do art. 225 ust. 3 p.w.p. jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Pozytywną przesłanką zastosowania art. 225 ust. 3 p.w.p. jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie powinno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście nastąpiło. Do strony należy przedstawienie argumentacji, dowodów potwierdzających opisywane okoliczności i powinno to nastąpić wraz ze złożeniem wniosku. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminowi powinno się przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Każdy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie (por wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r. sygn. akt II GSK 800/20). Skarżąca opłatę w wysokości 480 zł uiściła w dniu 19 sierpnia 2022 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym przez pełnomocnika skarżącej, wskazano, że do uchybienia terminowi do uiszczenia opłaty doszło w sposób przez skarżącą niezawiniony. Pełnomocnik skarżącej, której doręczono decyzję o udzieleniu patentu wskazał, że przekazała ją prezesowi zarządu skarżącej Spółki (M. P.) która w okresie od marca do lipca 2022 r. była zaangażowana w pomoc uchodźcom z Ukrainy, co spowodowało u niej problemy z sercem i stan ciągłego zmęczenia. Te okoliczności spowodowały u niej zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia pamięci i zdolności postrzegania. Jako dowód strona skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie z dnia 29 listopada 2022 r., z którego wynika, że M. P.w okresie od maja do czerwca 2022 r. korzystała z opieki przychodni lekarskiej z powodu zaostrzenia choroby. Ponadto skarżąca wskazała, że zawarła z pełnomocnikiem umowę zobowiązującą pełnomocnika wyłącznie do przygotowania dokumentacji zgłoszeniowej i zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym. Nie obejmowała ona zaś innych czynności m.in. monitorowania terminowości wniesienia opłaty lub jej samodzielnego wniesienia. Organ, w zaskarżonej decyzji uznał, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia opłaty, zaś Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko organu w pełni aprobuje. Zasadniczym argumentem świadczącym o braku winy w uchybieniu terminowi była okoliczności zaburzeń poznawczych prezesa zarządu skarżącej spółki, spowodowanych m.in. długotrwałym stresem, przemęczeniem i innymi chorobami. Dodatkowo zdaniem strony skarżącej umowa zawarta między pełnomocnikiem, a Spółką nie obejmowała czynności związanych z uiszczeniem opłaty za udzielenie patentu. Zdaniem Sądu przedstawione przez skarżącą okoliczności na poparcie stanowiska o braku winy w uchybieniu terminu, nie zasługiwały na uwzględnienie, zaś organ prawidłowo przyjął, że były wynikiem braku dochowania należytej staranności. W orzecznictwie wskazuje się, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 278/18). O braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu zalicza się np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. m.in. wyrok NSA z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3163/15). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że choroba M. P., która zgodnie z oświadczeniem skarżącej była odpowiedzialna w Spółce za prowadzenie księgowości i dokonywanie różnego rodzaju płatności, w tym odpowiedzialna za terminową realizację wymaganej opłaty patentowej, nie może być okolicznością przemawiającą za brakiem winy Spółki w uchybieniu terminu. Sąd zwraca uwagę, że wymieniona osoba pełniła funkcję jednego z dwóch prezesów Spółki. Ewentualna wina jednego z prezesów spółki lub brak takiej winy nie jest tożsama z winą Spółki. Spółka jako podmiot funkcjonujący profesjonalnie w obrocie gospodarczym powinna starannie dbać o swoje interesy. Skoro z różnych względów jeden z członków organu spółki lub jej pracownik nie może wykonywać swoich obowiązków, powinna ona tak zorganizować pracę, aby te obowiązki zrealizowała inna osoba, a jej brak nie paraliżował działalności spółki, szczególnie w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy funkcję prezesa zarządu pełnią dwie osoby. Tego typu sytuacja z całą pewnością nie stanowi niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody w terminowej realizacji obowiązku ciążącego na skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1143/14). Innymi słowy, nawet gdyby przyjąć, że choroba M. P. uniemożliwiała jej podjęcie działań w terminie (co jak słusznie zauważył organ nie zostało w sprawie wykazane stosownymi dowodami), to nie była ona jedyną osobą w Spółce, która w sytuacji prawidłowej organizacji pracy mogła w terminie uiścić opłatę. Ponadto rację miał organ, wskazując, że nie bez znaczenia pozostaje fakt ustanowienia przez skarżącą profesjonalnego pełnomocnika, który - z uwagi na chorobę jednego z członków zarządu mógł również podjąć działania zmierzające do uiszczenia opłaty związanej z udzieleniem patentu. Z treści pełnomocnictwa z dnia 7 sierpnia 2020 r. wynika, że skarżąca Spółka udzieliła pełnomocnictwa rzecznikowi patentowemu M. K. w zakresie postępowań przed Urzędem Patentowym dotyczących zgłaszania i utrzymania ochrony wynalazków. Pełnomocnictwo to, jak słusznie uznał organ, nie wyłączało kwestii związanych z uiszczeniem opłaty za I okres ochrony wynalazku. Taki zakres umocowania pełnomocnika nakłada na pełnomocnika obowiązek czuwania nad terminowością i skutecznością czynności dotyczących uzyskania ochrony na wynalazek, a więc również terminowego wniesienia opłaty za I okres ochrony wynalazku. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, która wskazując na umowę o dokonanie zgłoszenia wynalazku do opatentowania z dnia 3 sierpnia 2020 r., stwierdziła, że zakres udzielonego pełnomocnictwa nie obejmował czynności związanych z uiszczeniem opłaty, należy zwrócić uwagę, że stosunek prawny będący podstawą pełnomocnictwa (stosunek podstawowy, stosunek wewnętrzny pełnomocnictwa) to inny niż stosunek pełnomocnictwa stosunek prawny, z którego mogą wynikać obowiązki oraz uprawnienia w relacji pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem (np. obowiązek dokonania oznaczonej czynności prawnej, uprawnienie do wynagrodzenia z tego tytułu) wiążące się z wykonaniem pełnomocnictwa (A. Sylwestrzak [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, Warszawa 2024, art. 96.). Sąd podziela stanowisko organu, że w relacjach zewnętrznych skuteczna jest treść pełnomocnictwa, a nie wewnętrzne ustalenia pomiędzy stronami tego stosunku prawnego. Ustalenia, że pełnomocnik nie będzie podejmował żadnych czynności bez wcześniejszej akceptacji mocodawcy, a jego rola będzie ograniczała się do czynności technicznych, informowania klienta o działaniach podjętych przez organ, są indywidualnymi ustaleniami pomiędzy stronami. Tego typu ustalenia nie mają wpływu na ocenę miernika należytej staranności strony działającej przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika w zakresie dotrzymania terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym. Z faktu ustanowienia profesjonalnego przedstawiciela wynika dla pełnomocnika obowiązek nie tylko przekazywania skarżącej informacji o działaniach podjętych przez organ administracji w toku postępowania, lecz także do czuwania nad prawidłowym i terminowym dokonywaniem czynności ze strony swojego mocodawcy. Stąd też, w ocenie Sądu, argumenty dotyczące braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia opłaty leżące zarówno po stronie Spółki (choroba jednego z członków zarządu), jak też jej pełnomocnika (ograniczony zakres pełnomocnictwa) nie stanowią uzasadnionej przesłanki do uznania ich za usprawiedliwione. Wobec tego zarzut naruszenia art. 225 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie należało uznać za niezasadny. Organ prawidłowo uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w przekroczeniu terminu do uiszczenia opłaty. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez organ art. 15 zzzzn2 ustawy COVID, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów wskazanych w pkt 1-6 organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Sąd zwraca uwagę, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie albowiem stan epidemii spowodowanej wirusem Covid-19 trwał w Polsce do 15 maja 2022 r., zaś termin do uiszczenia opłaty upływał z dniem 11 lipca 2022 r., a zatem w okresie gdy stan ten w Polsce już nie obowiązywał. Zdaniem Sądu organ nie naruszył także przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 79a, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., w tym została prawidłowo uzasadniona. Uzasadnienie decyzji zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo także na podstawie materiału dowodowego ustalił stan faktyczny oraz zastosował przepis art. 225 ust. 3 p.w.p., a swoje stanowisko umotywował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ w sposób całościowy ocenił dowody przedstawione przez skarżącą świadczące o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia opłaty za udzielenie patentu na wynalazek. Zaznaczyć należy, że ciężar wykazania takich okoliczności spoczywał w niniejszej sprawie na skarżącej, a rolą organu była wyłącznie ich ocena, a nie poszukiwanie dowodów z urzędu. Stąd też niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 79a § 1 k.p.a., który zobowiązuje organ do wskazania niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony celem przedłożenia przez nią dodatkowych dowodów. Przepis ten w sprawie w ogóle nie miał zastosowania, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania nie było rozpoznanie wniosku strony o udzielenie patentu, a kwestia stwierdzenia jego wygaśnięcia z uwagi na nieuiszczenie w terminie należnej opłaty. Organ, co prawda, nie poinformował skarżącej o zakończeniu postępowania, do czego obliguje go art. 10 k.p.a. jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). W niniejszej sprawie skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.