II GZ 620/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 347/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 25 lipca 2024 r. nr SKO 4162/59/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 347/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi R. L. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 25 lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia 25 lipca 2024 r., o której wstrzymanie wykonania wniósł w skardze skarżący, utrzymująca w mocy decyzję z dnia 15 maja 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wałbrzyskiego z dnia 19 grudnia 2023 r. nie kwalifikuje się do wykonania, ponieważ ma ona charakter wyłącznie formalny, więc nie rozstrzyga merytorycznie o istocie sprawy i tym samym nie nakłada na jej adresatów żadnych obowiązków ani nie przyznaje im żadnych uprawnień. Niezależnie od powyższego, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie skarżący nie uzasadnił w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe braki uniemożliwiły dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z przywołanego przepisu. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, który zaskarżając je w całości wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010 s. 192; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54; Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003/5/26). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05). Wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja orzekająca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż nie przyznaje skarżącemu żadnych uprawnień ani nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ nie ma ona przedmiotu (materii) wykonania. Zgodzić się należy więc z Sądem pierwszej instancji, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.