I OSK 2972/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 397/23 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 marca 2023 r., nr SKO Gd/4151/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 13 września 2023 r. II SA/Gd 397/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 14 marca 2023 r. nr SKO Gd/4151/22, w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego: 1. uchylił zaskarżoną decyzję, 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej M. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciło mu naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.; dalej: "u.ś.r.") w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., wyrażające się w zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji normy uzależniającej uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w sytuacji, gdy stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie wypełniał hipotezy tej normy, a faktycznie sprawowana opieka nad osobą niepełnosprawną (jej zakres i wymiar czasowy) nie wyklucza podjęcia przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej choćby w niepełnym wymiarze czasowym; 2) prawa materialnego – art. 17 ust. 1 u.ś.r. z zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w pominięciu przy ocenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej a koniecznością podjęcia się opieki nad osobą niepełnosprawną, sytuacji rodzinnej, tak podopiecznej, jak i wnioskodawczyni w aspekcie możliwości zapewnienia wymaganej opieki z udziałem innych osób zobowiązanych do alimentacji bez konieczności rezygnacji z zatrudnienia oraz możliwości skorzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji rodzica, przez co należy rozumieć m. in. korzystanie z usług opiekuńczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych; 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r. wyrażające się w bezpodstawnym i z pominięciem całości zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego zanegowaniu przez Sąd pierwszej instancji, dokonanej przez organy prowadzące postępowanie obu instancji oceny tego materiału, zgodnie z którym brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy brakiem aktywności zawodowej strony postępowania, a sprawowanej przez nią opieki nad matką, co doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania wyrażonej nim normy w sprawie, 4) przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) w zw. z art. 106 § 1 oraz art. 133 § 1 oraz w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., wyrażające się w przekroczeniu granic sądowej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez sformułowanie przez Sąd własnych ocen zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikających z nich okoliczności faktycznych sprawy w zakresie warunkującym rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty, w miejsce zastosowania przez organy art. 80 k.p.a wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów, co spowodowało nieuzasadnione uchylenie wydanej w sprawie decyzji. Naruszenia te doprowadziły Sąd pierwszej instancji do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do naruszenia przez orzekający organ norm prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do uwzględnienia skargi w miejsce jej oddalenia. Wobec powyższego wniesiono o: 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, 3. o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie SKO zrzekło się rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej - p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu zrzekł się rozprawy, a skarżąca w ustawowym terminie nie zażądał jej przeprowadzenia. Dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W tej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w analizowanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zasadniczego problemu w niniejszej sprawie. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca należy do grona osób uprawnionych do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnej 82 - letniej matki, wdowy, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 8 grudnia 2021 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaną przez nią opieką nad matką. Przypomnieć należy, ze zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Istotnym jest, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki", jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że aby można było mówić o opiece, w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Określenia te wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowy nie istnieje. Takich ustaleń nie można utożsamiać z oceną wskazań, dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Poza sporem bowiem jest, że w przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu, w toku innego postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy w sposób określony w stosownych przepisach. Wskazać należy, że - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu - art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia, czy też jego niepodejmowania, z powodu konieczności sprawowania opieki. Dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie ma zatem znaczenia, od kiedy utrzymuje się rezygnacja z zatrudnienia podyktowana opieką. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie – po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia – wystąpi on o to świadczenie. Organ jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki (zob. B. Chludziński [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, red. P. Rączka, LEX/el. 2023, art. 17). Związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie można zatem rozumieć jako konieczności czasowej korelacji pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę, wystąpieniem niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki oraz złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być dokonywana na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne jest bowiem, aby w tym dniu wnioskodawca spełniał ustawowe przesłanki do przyznania świadczenia. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czy skarżąca zrezygnowała z pracy zarobkowej wcześniej (lub z innych przyczyn), jeżeli w dacie wystąpienia z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne zaistniała realna konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, uniemożliwiająca opiekunowi podjęcie zatrudnienia. Dlatego też, dla odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wystarczające ustalenie, że była od stycznia 2021 r. osobą nieaktywną zawodowo. Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie organem, że zasadniczo wykonywanie czynności opiekuńczych w postaci przygotowywania i podawania posiłków, sprzątania domu, prania, robienia zakupów nie jest wystarczające do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślenia jednak wymaga, że ocena konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną powinna odnosić się każdorazowo w sposób zindywidualizowany do konkretnego przypadku. Istotne jest przy tym, aby była to ocena aktualna, wszechstronna i wnikliwa, obejmująca walidację zakresu potrzeb osoby wymagającej opieki, czynności, których wykonywanie jest konieczne w celach pomocowych oraz czasu, który wnioskujący o świadczenie poświęca na ich sprawowanie. Następnie należy odnieść to do możliwości kontynuacji zatrudnienia, bądź możliwości podjęcia pracy przez opiekuna. Takiej właśnie oceny stanu sprawy dokonał Sąd I instancji, poprzedzając ją wnikliwą analizą stanu faktycznego sprawy i dokonując prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 uśr. Z akt sprawy wynika, że matka skarżącej w mocno zaawansowanym wieku, choruje na demencję starczą, uogólnioną miażdżycę, boreliozę z powikłaniami neurologicznymi, cukrzycę, chorobę niedokrwienną serca, co prawda jest w stanie się sama poruszać, lecz z uwagi na częste zawroty głowy wymaga nadzoru córki (żeby nie upadła i nie doznała urazu), wymaga pomocy w czynnościach higienicznych i fizjologicznych (o których często zapomina), nie jest w stanie samodzielnie przyjmować leków, przygotować posiłków, napalić w piecu, załatwić spraw urzędowych, czy udać się do lekarza. Skarżąca w ramach sprawowanej opieki przygotowuje posiłki, podaje leki, myje, dba o higienę osobistą, sprząta, pierze, robi zakupy, zawozi do lekarzy, pomaga w załatwianiu spraw urzędowych. W powołanym wyżej orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności wskazano, że matka skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Analizując powyższe okoliczności Sąd I instancji uznał, że Kolegium winno było ocenić, że skarżąca realizuje wobec matki opiekę stałą, codzienną, pozostając do dyspozycji podopiecznej, udzielając pomocy i wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy, przy czym czynności opiekuńcze przekraczają zwykłe czynności prowadzone w zwykłym gospodarstwie domowym, w którym nie ma osoby niepełnosprawnej w stopniu znacznym, o takim charakterze potrzeb co matka skarżącej, a co wyklucza możliwość wykonywania przez skarżącą pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze, zgodnie z wymogami art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zakres podejmowanych przez skarżącą obowiązków i konieczny na to czas - zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego - jest wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką (art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższą ocenę. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności trudno uznać, że ciężko schorowana 82 – letnia matka skarżącej, która potrzebuje pomocy w czynnościach higienicznych i fizjologicznych, ma zaawansowaną demencję, nie wymaga poświęcenia czasu i stałej uwagi opiekuna w zakresie, który umożliwiałby opiekunowi jednoczesne świadczenie pracy. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca wzmiankowane czynności opiekuńcze sprawuje stale i codziennie przez cały rok. Opieka ta sprawowana jest także w święta i dni wolne od pracy. Co istotne obejmują one działania podejmowane wielokrotnie w ciągu dnia, np.: kwestie związane z utrzymaniem higieny matki, zaspokajanie potrzeb fizjologicznych, podawanie leków. Nawet, jeśli skarżąca nie wykonuje w danym momencie bezpośrednio czynności opiekuńczych, bowiem nie wymaga tego stan i potrzeba matki, to mimo wszystko nie pozostawia matki bez jakiejkolwiek opieki, bowiem organizuje pomoc w postaci własnej córki, którą deleguje do czynności opiekuńczych na czas kiedy nie ma możliwości sprawowania opieki bezpośrednio. Powyższe bez wątpienia, stanowią element sprawowanej opieki. Nie może ulegać wątpliwości, że matka skarżącej wymaga całodziennej opieki w pełnym zakresie, taką opiekę może zagwarantować jej jedynie skarżąca, a bez tej opieki matka skarżącej nie mogłaby funkcjonować. W tej sytuacji słusznie Sąd I instancji uznał, że zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżąca wobec matki spełnia przesłanki stałej i długotrwałej opieki. Niewątpliwie w warunkach rozpoznawanej sprawy sytuacja zawodowa skarżącej jest bezpośrednio związana ze stanem zdrowia jej matki i zakresem sprawowanej faktycznej opieki. W tym kontekście za nieuprawnione uznać należy stanowisko Kolegium, że w tej sprawie zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą ma charakter czynności dnia codziennego i nie koliduje z możliwością podjęcia przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Podkreślić trzeba, że w odniesieniu do sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych szczególnego rozważenia wymaga charakter wykonywanych przez nie czynności opiekuńczych – nawet tych związanych z przygotowaniem i podawaniem posiłków, sprzątaniem, podaniem leków, umawianiem wizyt lekarskich, itp. To właśnie czynności dnia codziennego, konieczne do wykonania w każdym gospodarstwie domowym w połączeniu z działaniami stricte opiekuńczymi wobec niepełnosprawnego członka rodziny, stają się naturalnie bardziej czasochłonne i absorbujące, w związku z czym mogą wypełnić opiekunowi cały dzień. Pozbawione trafności jest w tej sytuacji twierdzenie, że zakres czynności opiekuńczych sprawowanych przez skarżącą wobec matki w znacznej mierze odpowiada codziennym czynnościom wykonywanym w każdej rodzinie. Zakres czynności i częstotliwość z jaką skarżąca pomaga matce w codziennym funkcjonowaniu w istotny sposób ogranicza ją czasowo i tym samym eliminuje z rynku pracy. Z tych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zaakceptować stanowiska SKO odnośnie braku związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, co czyni nieuzasadnionymi sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Bezzasadne okazały się również zarzuty o charakterze procesowym. Niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta przez organ i sąd I instancji doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej oceny. Dokonana ocena materiału dowodowego może być zatem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo – skutkowego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy dokonał błędnej oceny prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, albowiem uznał, że brak jest związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaną przez nią opieką nad matką. Pozbawione jakichkolwiek podstaw jest natomiast twierdzenie organu, że w ramach sprawowanej kontroli zgodności z prawem działań administracji, sąd administracyjny nie jest władny dokonać własnej oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. W związku z tym nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który zakreśla kompetencje sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sytuacja tego rodzaju nie miała miejsca w rozpoznanej sprawie. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przepis ten daje sądowi administracyjnego uchylającemu zaskarżoną decyzję uprawnienie do formułowania wytycznych co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu mogłoby mieć miejsce, w sytuacji gdyby sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu wyroku nie zawarł wytycznych co do dalszego postępowania. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonał wiążącej dla organu odwoławczego oceny prawnej i zawarł wskazania co do dalszego postępowania w kontekście związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a opieką sprawowaną przez nią nad matką. Twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że wytyczne Sądu co do rozstrzygnięcia sprawy prowadziłyby do naruszenia prawa materialnego poprzez nieuzasadnione przyznanie świadczenia skarżącej stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. Przepisy te są przepisami wynikowymi i kompetencyjnymi. Nie mogą one być samodzielną podstawą kasacyjną i wymagają powiązania ich z innymi przepisami, których wadliwe zastosowanie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Skoro, jak wskazano wyżej, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania, co omówione zostało wyżej, to należało uznać, że również i te przepisy nie zostały naruszone. Odmienne stanowisko skarżącego kasacyjnie organu w kwestii zasadności skargi nie mogło stanowić uzasadnionej podstawy do uznania tego zarzutu za uzasadniony. Pozostałe zarzuty nie zostały w żaden sposób uzasadnione, więc nie jest możliwe odniesienie się do nich. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 oraz art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.