II SAB/Op 52/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu do załatwienia sprawy A. K. z jego odwołania od decyzji Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 16 marca 2023, nr 8/23, ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej "[...]" na części działki nr a, [...], obręb ewidencyjny K., 2) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, 3) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) dalej idącą skargę oddala, 5) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem datowanym na dzień 25 sierpnia 2023 r. A. K. (dalej: strona, skarżący) złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej jego odwołaniem od decyzji Wójta Gminy Dąbrowa (dalej także: Wójt) z dnia 16 marca 2023 r., nr 8/23, odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia 15 lipca 2019 r., nr [...], ustalającej na rzecz Gminy D. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej [...], gmina D. na części działki nr [...], AM-[...], obręb ewidencyjny K., wydanej w sprawie wznowionej postanowieniem Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr [...], wydanym w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 303/21. W skardze podniósł skarżący, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 15 lipca 2019 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej [...] w K., gmina D. na części działki nr a, AM-[...], obręb ewidencyjny K. (decyzją o lokalizacji) został złożony w dniu 12 marca 2020 r. w Urzędzie Gminy Dąbrowa. Postanowieniem z dnia 14 maja 2020 r., nr [...], Wójt Gminy Dąbrowa odmówił wznowienia postępowania wskazując, że skarżącemu nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Na skutek wniesionego zażalenia z dnia 25 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, pouczając organ, że ustalenie statusu strony może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Następnie Wójt w dniu 18 grudnia 2020 r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji o lokalizacji, twierdząc, że skarżącemu nie przysługuje status strony. Na skutek wniesienia przez stronę odwołania od tej decyzji SKO decyzją z dnia 19 lutego 2021 r., nr [...], uchyliło ją w całości i orzekając co do istoty sprawy stwierdziło, że decyzja o lokalizacji została wydana z naruszeniem prawa, nie uchylając jej jednak z uwagi na przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od jej doręczenia lub ogłoszenia. Od tej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 303/21, uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 18 grudnia 2020 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Na skutek powyższego wyroku Wójt postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr [...], wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 11 sierpnia 2022 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Decyzję tę zaskarżyła strona w instancyjnym toku odwoławczym, a SKO decyzją z dnia 10 listopada 2022 r., nr [...], uchyliło ją i przekazało sprawę organowi pierwszoinstancyjnemu do ponownego rozpatrzenia, zobowiązując Wójta m.in. do wypowiedzenia się co do wszystkich podnoszonych przez stronę zarzutów a także przeprowadzenia postępowania w kierunku wyznaczonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 303/21. Organ odwoławczy – jak zaznaczyła strona – wskazał przy tym na brak zasadności podważania przez Wójta stanowiska SKO co do zakresu oddziaływania inwestycji, gdyż kwestia ta, i w konsekwencji kwestia posiadania statusu strony w postępowaniu lokalizacyjnym, została w sposób jednoznaczny rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu. W dalszych motywach podniósł skarżący, że Wójt ponownie decyzją z dnia 16 marca 2023 r., nr 8/23, odmówił uchylenia decyzji o lokalizacji. Decyzja ta i tym razem - na co zwrócił uwag skarżący - została zaskarżana do SKO, które pismem z dnia 16 maja 2023 r. poinformowało go, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 Kpa, jako przyczynę niedotrzymania terminu wskazało ilość równolegle prowadzonych przez Kolegium spraw oraz konieczność dokonania przez skład orzekający analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. W piśmie tym SKO wskazało nadto, że przedmiotowa sprawa zostanie załatwiona w terminie do 31 lipca 2023 r. Następnie pismem z dnia 27 lipca 2023 r., ponownie zawiadomiło stronę o niemożności załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 § 3 Kpa, jako przyczynę – i tym razem – wskazało konieczność analizy przez wyznaczony skład orzekający materiału dowodowego oraz jego oceny w kontekście argumentacji podniesionej w odwołaniu. W piśmie tym poinformowano również stronę, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie do 31 sierpnia 2023 r. MająC na względzie przyjęty przez organ odwoławczy tok procedowania strona pismem z dnia 9 sierpnia 2023 r. wniosła ponaglenie, którego zasadności nie uznało Kolegium i pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r., nr [...], poinformowało skarżącego, iż brak jest podstaw do stwierdzenia przewlekłości w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Kolegium rozpoznanie przedmiotowej sprawy nie sprowadza się do prostej oceny znanego już wcześniej organowi materiału dowodowego, lecz wymaga wnikliwej analizy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, tak w kontekście podnoszonych w odwołaniu obszernych zarzutów, jak też w kontekście zaleceń wynikających z wyroku WSA w Opolu z 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 303/21. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że sprawa ma charakter skomplikowany, a ilość równolegle prowadzonych przez składy orzekające spraw jest znaczna, co przekłada się na czas trwania postępowania odwoławczych. W dalszych motywach skarżący podniósł, że Kolegium zwróciło się do organu pierwszoinstancyjnego o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez pozyskanie i przedłożenie dowodów z dokumentów potwierdzających fakt i termin wywieszenia na tablicy ogłoszeń w K. (w innych miejscach zwyczajowo przyjętych) obwieszczeń skierowanych do sołtysa K., za pismami z 27 maja, 21 czerwca i 15 lipca 2019 r., zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego (data publikacji na BiP Urzędu Gminy Dąbrowa oraz wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Dąbrowa: 21 czerwca 2019 r.), zawiadomienia o postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 czerwca 2019 r. uzgadniającym projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (data publikacji na BIP Urzędu Gminy Dąbrowa oraz wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Dąbrowa 28 maja 2019 r.) oraz zawiadomienia o decyzji z dnia 15 lipca 2019 r., nr [...], (data publikacji na BIP Urzędu Gminy Dąbrowa oraz wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Dąbrowa: 16 lipca 2019 r.), a także o ustalenie sposobu zakończenia postępowania w przedmiocie zaskarżenia postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 czerwca 2019 r. nr [...] uzgadniającego bez uwag projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. SKO wyznaczyło Wójtowi na odpowiedź 10-dniowy termin od dnia doręczenia powyższego pisma, zawiadamiając jednocześnie strony postępowania, że termin rozpatrzenia sprawy ulegnie ponownemu przedłużeniu do 30 września 2023 r. Zdaniem strony skarżącej z powyższego ewidentnie wynika bezpodstawne i świadome przedłużanie postępowania przez SKO. W jego ocenie w toku całego postępowania od jego rozpoczęcia, zebrane zostały wszystkie występujące w sprawie dowody, w związku z czym SKO bezzasadnie zwróciło się ostatnim pismem (z dnia 21 sierpnia 2023 r.) o doręczenie dodatkowych dowodów sprzed czterech lat, które, gdyby istniały, znajdowałyby się w aktach sprawy, szczególnie, że była ona już kilkukrotnie przedmiotem analizy zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji, a następnie WSA w Opolu. Równocześnie skarżący stwierdził, że poza bezpodstawnym kilkukrotnym wyznaczaniem kolejnych terminów załatwienia sprawy, organ nie podejmował żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy, a ostatnia czynność w postaci bezzasadnego zwrócenia się do organu pierwszej instancji o dostarczenie dowodów, które nie istnieją, jest ewidentnie pozorna i ma na celu po raz kolejny przedłużenie postępowania, a w dodatku nastąpiła dopiero po wniesieniu przeze mnie ponaglenia, kiedy to sprawa powinna już dawno zostać załatwiona mimo SKO jest w posiadaniu akt sprawy już od kwietnia br. tj. od ponad 4 miesięcy. W tych okolicznościach strona złożyła do tut. Sądu przytoczoną na wstępie skargę, w której wniosła o stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 7 dni, a także że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów i przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w wys. pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaznaczył także skarżący, że spełnił konieczny do złożenia skargi wymóg wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. składając w pierwszej kolejności do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu ponaglenie z dnia 9 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Zaznaczyło, że postępowanie odwoławcze w tej sprawie zostało zakończone decyzją z dnia 26 września 2023 r., nr SKO.40.2011.2023.li, uchylającą zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 16 marca 2023 r., nr 8/23, w całości i orzekającą co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy Dąbrowa z 15 lipca 2019 r., nr [...], ustalającą na rzecz Gminy D. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej "[...]", na części działki nr a, a.m. [...], obręb ewidencyjny K., wydana została z naruszeniem prawa. Tym samym uznało Kolegium, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy zatem postępowania ostatecznie zakończonego. W ocenie Kolegium brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i zasadny jest wniosek o jej odrzucenie. Niemniej jednak zaznaczyło nadto, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 16 marca 2023 r., nr 8/23, przekazane zostało do Kolegium pismem Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 13 kwietnia 2023 r., a Kolegium pismami z dnia 16 maja 2023 r. i 27 lipca 2023 r. poinformowało strony o nowym terminie załatwienia sprawy odpowiednio do dnia 31 lipca i 31 sierpnia 2023 r. Wyjaśniło przy tym, że sprawa miała charakter skomplikowany, a jej rozpoznanie nie sprowadzało się do prostej oceny znanego już wcześniej organowi materiału dowodowego, lecz wymagało wnikliwej analizy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, tak w kontekście podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu obszernych zarzutów, jak też w kontekście zaleceń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 3 marca 2022 r., sygn. II SA/Op 303/21. Dodatkowo podnosiło Kolegium, że w przywołanym wyroku Sąd zwrócił uwagę na konieczność zbadania prawidłowości zastosowanego przez organ pierwszej instancji trybu informowania stron przedmiotowego postępowania o czynnościach i podjętych aktach w trybie obwieszczenia, stąd – w jego ocenie – niezbędne było podjęcie dodatkowych czynności wyjaśniających, a sprawa została załatwiona niezwłocznie po uzupełnieniu akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a.. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Ponadto stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przystępując do oceny niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: Kpa, jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 Kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 Kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Istotne jest również i to, zwłaszcza z perspektywy niniejszej sprawy, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne niż wymienione w Kpa terminy rozpoznania spraw przez właściwe organy administracji publicznej (na co zwrócił uwagę ustawodawca w treści art. 35 § 4 Kpa). I o ile skład orzekający w tej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły, to jednakże dostrzega, że nawet w sprawach o skomplikowanym charakterze organ powinien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 Kpa), czego w tej sprawie zabrakło. To uznanie stanowiło o stwierdzeniu, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. Niemniej jednak mając na uwadze charakter sprawy i poddanie ocenie istotnych jej okoliczności, w tym właśnie - w szczególności - stopnień jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym, czego dowodzi materiał dowodowy sprawy), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11; wyrok NSA z 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17), o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny, czy naruszenie prawa ma rażący charakter, nie można poprzestać wyłącznie na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania, przede wszystkim wynikające z przepisów prawa materialnego obowiązki organu, które implikują podejmowanie czynności dla merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Zatem orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Z taką formą w ocenie Sądu nie mamy do czynienia w tej sprawie, z przyczyn wyżej wskazanych. Samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (zob. wyroki NSA: z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19; z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). W przekonaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, albowiem nie zachodzi przypadek niedbałego czy lekceważącego braku podjęcia przez organ czynności i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji powyższego Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 4 wyroku czy zasądzenia sumy pieniężnej. Skoro bowiem zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru, to - w ocenie Sądu - orzeczenie w tym przedmiocie było zbędne i niecelowe. Równocześnie Sąd wskazuje, że ustawodawca w art. 149 § 2 p.p.s.a., ukształtował uprawnienie sądu administracyjnego wymierzenia grzywny organowi lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej – stanowiąc, że "sąd może". Nie pozostawia także wątpliwości, że wybór środka (grzywna lub suma pieniężna) należy do sądu, to przede wszystkim powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność lub przewlekłość, którym jest zwalczenie bezczynności organów i przewlekłości postępowania oraz doprowadzenie do zakończenia postępowania w sprawie, co w sprawie nastąpiło bez konieczności dyscyplinowania organu grzywną. Wskazania przy tym wymaga, że celem określonym w art. 149 p.p.s.a. jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań, polegających w szczególności na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, bądź też do zobowiązania organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Ponieważ postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją z dnia 26 września 2023 r. nr SKO.40.2011.2023.li uchylającą zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Dąbrowa z dnia 16 marca 2023 r. nr 8/23 w całości i orzekającą co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy Dąbrowa z 15 lipca 2019 r. nr [...] ustalająca na rzecz Gminy D. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej "[...]", na części działki nr a, a.m. [...], obręb ewidencyjny K., wydana została z naruszeniem prawa, to bezprzedmiotowym stało się zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, gdyż postępowanie odwoławcze zostało ostatecznie zakończone. Tym samym skoro na dzień orzekania przez Sąd organ wydał już decyzję w sprawie, to w rezultacie zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) stało się bezprzedmiotowe. Uzasadnione stało się zatem umorzenie postępowania w tej części, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł (pkt 5 wyroku).