III SAB/Gl 164/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi B sp. z o.o. w S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pracę cudzoziemców postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 20 czerwca 2023 r. B. Sp. z o.o. w S. (dalej jako: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") wystąpiła do Wojewody Śląskiego (dalej jako: "organ" lub "Wojewoda") o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Pismem z dnia 21 kwietnia 2023 r. (znak sprawy: [...]) Wojewoda wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia wniosku z dnia 20 czerwca 2023 r. poprzez złożenie kopii zeznania o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty przez podmiot powierzający wykonywanie pracy jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8 wraz z potwierdzeniem złożenia w urzędzie skarbowym) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku, wraz z dokumentami potwierdzającymi zapłacenie tego podatku; umów o pracę (kopii uwierzytelnionej przez notariusza lub kserokopii wraz z oryginałami do wglądu) co najmniej 2 pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę, zatrudnionych na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, za okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku wraz z deklaracjami rozliczeniowymi ZUS DRA wraz z raportami imiennymi oraz ZUS RCA. Pismem z dnia 19 maja 2023 r. organ pozostawił wniosek o wydanie zezwolenia na pracę bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. W dniu 6 czerwca 2023 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiotowej sprawie. Argumentując zasadność skargi pełnomocnik wskazał, że w dniu 20 marca 2023 r. strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie pracy cudzoziemcowi na okres od dnia 4 kwietnia 2023 r. do 3 kwietnia 2026 r. (zezwolenie TYP-B). Wniosek ten dotyczył kontynuacji wydanego uprzednio zezwolenia typ [...] nr [...] wydanego w dniu 5 kwietnia 2022 r. na okres od 5 kwietnia 2022 r. do 3 kwietnia 2023 r. Pełnomocnik wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania skarżąca spółka wykazała spełnienie przesłanek określonych m. in. w art. 88 ust. 4 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także przedstawiła informację dotyczącą ilości zatrudnianych pracowników na umowę zlecenie, jak i wskazała posiadanie środków finansowych dających podstawę stwierdzenia, że w przyszłości będzie ona wstanie spełnić warunek określony w pkt 1. Pomimo przedłożenia stosownych dokumentów organ, do dnia złożenia skargi, nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Na wstępie wskazać trzeba, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej także: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na wskazanej podstawie prawnej Sąd rozpoznał niniejszą sprawę. Strona skargą na bezczynność kwestionuje działanie organu polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemki na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., co nastąpiło pismem z 19 maja 2023r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)." Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) – dalej: "k.p.a." stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. ma określone konsekwencje związane z obowiązkiem jego rozpatrzenia. W wypadku złożenia ponaglenia zgodnie z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje bowiem postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. W związku z powyższym strona skarżąca, stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów obowiązana była przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego wnieść ponaglenie do właściwego organu i dopiero wówczas złożyć skargę na bezczynność. Z akt administracyjnych sprawy, przedstawionych Sądowi, które na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd ocenia przy orzekaniu wynika, że skarżąca nie wyczerpała trybu o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a. i nie złożyła ponaglenia do właściwego organu. Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu tego przepisu. Jednocześnie wskazać należy, że strona może wnieść ponaglenie na bezczynność w każdym czasie, o ile tylko stan bezczynności nie ustał. W związku z tym, jeśli organ nie załatwił jeszcze wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, strona może w trybie art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. wystąpić z takim ponagleniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu, który prowadził postępowanie, o czym organ winien był pouczyć stronę w piśmie z 19 maja 2023r. tym bardziej, że w tym postępowaniu strona nie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, a czego nie uczynił. Jakkolwiek bowiem obowiązek pouczania czy i w jakim trybie służą stronie środki odwoławcze ciąży na organie jedynie w odniesieniu do decyzji i postanowienia odpowiednio na podstawie art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. i 124 § 1 k.p.a., to jednak nie można pominąć, że organ ma także obowiązki wynikające z zasad ogólnych k.p.a. Stosownie zaś do art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Tego obowiązku organ zaś nie dochował.