II SA/Bk 84/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 2 stycznia 2023 r. nr WG-VI.7534.194.2022.PŁK w przedmiocie zwrotu części nieruchomości oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 2 stycznia 2023 r. nr WG.VI.7534.194.2022.PŁK Wojewoda Podlaski, utrzymał w mocy decyzję Starosty Grajewskiego z dnia 15 listopada 2022 r. nr WG.6821.4.2018 orzekającą o zwrocie własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0049 ha (powstałej z podziału działki nr [...] o pow. 0,0648 ha) położonej na terenie obrębu [...] – B1., jednostka ewidencyjna B., dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Nr [...], na rzecz: A.W. - w udziale 1/4 części, B.M. - w udziale 1/4 części, A.U. - w udziale 1/16 części, B.B. - w udziale 1/16 części, W.C. - w udziale 1/16 części, P.C. - w udziale 1/32 części, A.B. - w udziale 1/32 części, J.B. - w udziale 1/12 części, K.B. - w udziale 1/24 części, J.B1. - w udziale 1/24 części, J.K. - w udziale 1/36 części, P.K. - w udziale 1/36 części, M.K. - w udziale 1/36 części. Ponadto organ I Instancji ustalił wysokość odszkodowania, zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym w dniu 16 sierpnia 2022 r., przez rzeczoznawcę majątkowego A.G. przypadającego do zwrotu na rzecz Gminy Białystok i zwaloryzowanego na dzień 03 października 2022 r. w wysokości 391,42 zł. i zobowiązał wnioskodawców do wpłaty kwoty na rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w Białymstoku, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, zwaloryzowanego odszkodowania adekwatnie do wysokości posiadanych udziałów w zwracanej nieruchomości. Jednocześnie, stwierdził, iż do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego (art. 141 ust. 1 pkt 4 u.g.n.). Ponadto organ I Instancji wskazał, iż integralną część niniejszej decyzji stanowi mapa z projektem podziału nieruchomości przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w skali 1:500 wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych nr [...] (załącznik nr 1) oraz wykaz synchronizacyjny (załącznik nr 2). Końcowo stwierdził, iż zgodnie z art. 96 ust. 1 b u.g.n., przedmiotowa decyzja zatwierdza podział działki nr [...] i stanowi podstawę dokonania wpisów w księdze wieczystej nr [...]. Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco. Zgodnie z treścią aktu własności ziemi z dnia 29 września 1975 r., nr Rol.OU.457400-324/75 H.K., J.W., J.P. oraz M.W. byli współwłaścicielami nieruchomości, położonej w Białymstoku, m.in. w obr. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Decyzją z dnia 03 maja 1976 r. znak GKM.210/36/76 Prezydent Miasta Białegostoku, orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości, oznaczonej m.in. jako działki: nr [...] i nr [...] o powierzchni łącznej 1159 m2. Jednocześnie, ww. decyzją ustalono odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie 16.690,00 zł. Z treści uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej wynikało, że wywłaszczona nieruchomość była niezbędna inwestorowi – W. Zakładom Telewizyjnym "U." w B. - pod budowę zakładów telewizyjnych, zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 07 kwietnia 1975 r., znak GP-II- 600/121/75-51/75. Jak wynikało z akt sprawy, w tym z decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Białymstoku, nr BGM-401-73/75 z dnia 29 grudnia 1975 r., dokonano zmian w ewidencji gruntów miasta Białegostoku w obrębie ewidencyjnym Nr [...], polegającym na wykreśleniu m.in. działki nr [...] i jej powierzchni i zapisaniu jej jako działki nr: [...] o pow. 1105 m2 i [...] o pow. 54 m2. Na dzień złożenia wniosku o zwrot, wywłaszczona nieruchomość stanowiła część działki nr [...] o pow. 0,0648 ha, stanowiącej własność Gminy Białystok, w zarządzie Zarządu Mienia Komunalnego w Białymstoku. Wnioskami z dnia: 30 listopada 2017 r. A.W. i J.K.; 05 grudnia 2017 r. J.B.; 14 grudnia 2017 r. W.C., P.C., A.B., A.U., B.B. praz B.M., zwrócili się do Prezydenta Miasta Białegostoku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w Białymstoku, wchodzącej obecnie w skład nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], stanowiącej własność Gminy Białystok. Wnioskodawcy dołączyli dokumenty spadkowe po zmarłych byłych współwłaścicielach wywłaszczonej nieruchomości. Z dokumentacji tej wynikało, że wnioskodawcy są spadkobiercami byłych współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości, a więc są uprawnieni do dochodzenia jej zwrotu. Prezydent Miasta Białegostoku, powołując się m.in. na przepisy art. 142 ust. 1 i 2 u.g.n. uznał, że podlega wyłączeniu od załatwienia przedmiotowej sprawy na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I k.p.a. Wojewoda Podlaski, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r., znak WGVI.7534.16.2018.DS wyznaczył Starostę Grajewskiego do załatwienia sprawy z ww. wniosków. W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, Adam A.W. pismem z dnia 12 maja 2020 r., rozszerzył swój wniosek o zwrot całej nieruchomości wywłaszczonej decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 03 maja 1976 r., znak GKM.210/36/76, oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...]. Starosta Grajewski po stwierdzeniu, iż wnioskowane do zwrotu grunty, oznaczone jako działka nr [...], nie wchodzą w skład nieruchomości, oznaczonej aktualnie jako działka nr [...]9, pismem z dnia 16 grudnia 2020 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał przedmiotowy wniosek Prezydentowi Miasta Białegostoku. Natomiast, decyzją z dnia 11 marca 2022 r. znak WG.6821.4.2018, Starosta Grajewski, odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w Białymstoku, obręb [...] B1, oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka nr [...], obecnie wchodzącej w skład części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność Gminy Białystok, będącej w zarządzie Zarządu Mienia Komunalnego w Białymstoku. Od powyższej decyzji odwołania o tożsamej treści wnieśli A.W., B.M., J.B., K.B., J.B1., J.K., A.U., B.B., W.C. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik P.C. i A.B., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w części dotyczącej odmowy zwrotu nieruchomości, oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka nr [...], obecnie wchodzącej w skład części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. Wojewoda Podlaski, decyzją z dnia 20 maja 2022 r., znak WG -V1.7534.72.2022.PT, uchylił w całości decyzję Starosty Grajewskiego z dnia 11 marca 2022 r. znak WG.6821.4.2018 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż nie została zbadana przesłanka realizacji celu wywłaszczenia, tj. ustalenia czy przedmiotową nieruchomość wywłaszczono pod budowę W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B.. Ponadto stwierdził, iż jeżeli dopuszczona była także realizacja tzw. strefy izolacyjnej to powinno to wynikać z decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, wydany przez Prezydenta Miasta Białegostoku dnia 07 kwietnia 1975 r., znak GP-Il-600/121/7551/75 oraz z załącznika graficznego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 15 listopada 2022 r. znak WG.6821.4.2018, Starosta Grajewski, orzekł o zwrocie własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0049 ha (powstałej z podziału działki nr [...] o pow. 0,0648 ha) położonej na terenie obrębu [...] – B1., jednostka ewidencyjna B., na rzecz osób wskazanych w tej decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Gmina Białystok, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Białegostoku, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Zdaniem Skarżącej, cel wywłaszczenia, jakim była budowa W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. został zrealizowany. Przedmiotowa nieruchomość, pozostała niezagospodarowana jednakże, w ocenie skarżącej, winna być uznana za element strefy ochronnej wokół zrealizowanego Zakładu, gdyż znajduje się na niej zieleń izolacyjna, która stanowiła integralną część zagospodarowania terenu zgodnie z celem określonym w akcie wywłaszczeniowym. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 2 stycznia 2023 r., nr WG-VI.7534.194.2022.PŁK, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Grajewskiego z dnia 15 listopada 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał i omówił przepisy regulujące kwestię zwrotu niewykorzystanej na cel wywłaszczenia nieruchomości. Dalej organ wyjaśnił, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest, czy na wnioskowanej do zwrotu nieruchomości cel wywłaszczenia został zrealizowany. W jego ocenie, cel wywłaszczenia został precyzyjnie określony w decyzji wywłaszczeniowej z dnia 03 maja 1976 r., znak GKM.210/36/76, gdzie wskazano, że nieruchomości, oznaczone m.in. jako działki: nr [...] i nr [...] były niezbędne inwestorowi - pod budowę zakładów telewizyjnych, zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 07 kwietnia 1975 r., znak: GP-II-600/121/75-51/75, W. Zakładom Telewizyjnym "U.". Na dzień złożenia wniosku o zwrot, wywłaszczona nieruchomość stanowiła część działki nr [...] o pow. 0,0648 ha, stanowiącej własność Gminy Białystok, w zarządzie Zarządu Mienia Komunalnego w Białymstoku. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji, podjął czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym w decyzji kasacyjnej Wojewody Podlaskiego z dnia 20 maja 2022 r. Ustalono wówczas, że w zasobach archiwalnych Archiwum Państwowego w Białymstoku oraz Urzędu Miejskiego w Białymstoku nie odnaleziono decyzji Urzędu Miejskiego w Białymstoku Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska z dnia 07 kwietnia 1975 r. znak: GP-II-600/121/75-51/75, zatwierdzającej plan realizacyjny związany z budową zakładów telewizyjnych "U." w B. wraz z załącznikiem graficznym do tego planu. Powyższa decyzja nie znajduje się również w aktach sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku znak: GKM.210/36/76 z dnia 3 maja 1976 r. Ponadto, w toku prowadzonego postępowania Starosta Grajewski uzyskał z Archiwum Zakładowego Urzędu Miejskiego w Białymstoku informację, że plany realizacyjne posiadały kategorię archiwalną B5, w związku z czym dokumentacja z 1975 r. tej kategorii została poddana brakowaniu. Skarżąca Gmina wskazywała, iż cel wywłaszczenia, jakim była budowa W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. został zrealizowany, jednakże nie na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż na niej ustanowiono strefę ochronną. W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 16 października 2020 r., przeprowadzono oględziny nieruchomości, które potwierdziły, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z protokołem oględzin, obecnie wnioskowana do zwrotu nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], wchodząca w skład nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], ma kształt czworoboku i usytuowana jest na skarpie w pobliżu budynku magazynowego hurtowi "W.". Działka jest niezagospodarowana, porośnięta roślinnością trawiastą. Na nieruchomości uwidocznione zostały elementy starego ogrodzenia - słupek i siatka. Powyższe okoliczności potwierdziła zgromadzona przez organ I instancji dokumentacja fotograficzna, w tym także pozyskane w toku postępowania zdjęcia lotnicze z lat 1976, 1982 i 1997, obejmujące wnioskowaną do zwrotu nieruchomość. Z zeznań świadka nie wynikało, iż przedmiotowa nieruchomość była położona w pasie strefy ochronnej, znajdującej się wówczas wokół zakładów "U.", zaś pas strefy ochronnej znajdującej się wówczas wokół zakładów "U.", nie podlegał żadnemu zagospodarowaniu, poza nasadzeniami drobnej roślinności i krzewów. Organ odwoławczy podkreślił także, że obszerne akta archiwalne uzyskane z Archiwum Akt Nowych w zakresie decyzji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 22 października 1974 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji nr 1152/74; opinii zastępców przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. (września 1974 r.); wniosku nr 45/74 z dnia 18 września 1974 r. w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B.; stanowiska Zakładu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 05 lipca 1974 r.; stanowiska Zespołu Inwestycji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie wniosku o ustalenie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 19 czerwca 1974 r.; stanowiska Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku Wojewódzka Komisja Planowania w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 06 marca 1974 r. oraz wniosku ze stycznia 1974 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji na rozbudowę Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B., nie potwierdzają realizacji na terenie działki, oznaczonej obecnie nr [...], prac związanych z celem wywłaszczenia, tj. budową zakładów telewizyjnych. W ocenie Wojewody Podlaskiego, organ I instancji, prawidłowo ocenił, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że na nieruchomości wnioskowanej do zwrotu były podejmowane czynności zmierzające do budowy Zakładów "U.". Brak jest budynków, budowli, infrastruktury, czy innych obiektów związanych z realizacją tego celu. Z tego też względu nie można jednoznacznie stwierdzić i udowodnić że przedmiotowa nieruchomość stanowiła element strefy ochronnej Zakładów "U.". Powyższe wynikało z faktu, iż na nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem istnieje niezmieniony od daty wywłaszczenia stan zagospodarowania. Organ odwoławczy podkreślił, że stan zagospodarowania nieruchomości, wchodzącej obecnie w skład części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], nie zmienił się od dnia wywłaszczenia, co tym bardziej nie czyni z niej automatycznie strefy ochronnej powstałych zakładów. Istnienie samej zieleni /i to nieurządzonej/, uznać trzeba za niewystarczające z punktu widzenia realizacji celu wywłaszczenia. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że powstałe zakłady telewizyjne stanowiły typ zakładu uzasadniający utworzenie strefy izolacyjnej w celu ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem, poprzestając jedynie na przytoczeniu treści przepisów rozporządzenia. Odnosząc się do natomiast do przytaczanych przez skarżąca Gminę treści obowiązujących dla omawianego terenu zapisów planów miejscowych: z 1965 r., z 1982 r., z 1990 r., z 1994 r. oraz z 2018 r., organ odwoławczy podniósł, że plany zagospodarowania przestrzennego określają przeznaczenie planistyczne danej nieruchomości. Przeznaczenie to nie jest tożsame z celem wywłaszczenia, określonym w decyzji wywłaszczeniowej. Natomiast zgodność zagospodarowania nieruchomości z zapisami planu miejscowego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy zwrotowej. W przedmiotowej sprawie zbędność nieruchomości winna być więc oceniana jedynie przez pryzmat zrealizowania celu wywłaszczenia na tej konkretnej, wnioskowanej do zwrotu działce. Cel ten, jak wyżej wskazano, nie został zrealizowany, a więc nie ulega wątpliwości, że spełnione zostały przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz jej byłych właścicieli lub ich następców prawnych. W związku z ustaleniem, iż cel zawarty w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości nie został zrealizowany, na zlecenie Starosty Grajewskiego, została sporządzona dokumentacja geodezyjna w postaci wykazu synchronizacyjnego i wykazu zmian danych ewidencyjnych przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], na podstawie której stwierdzono, że działka dawniej o nr [...] i powierzchni 0,0054 ha, objęta postępowaniem w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, obecnie będzie miała nr [...] i powierzchnię 0,0049 ha. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, zaś zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do oceny stanu faktycznego w sprawie. Starosta, prawidłowo zidentyfikował żądaną do zwrotu nieruchomość oraz ustalił strony postępowania. Przeprowadził oględziny nieruchomości oraz sporządził stosowną dokumentację fotograficzną. Zlecił także sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość zwracanej działki w celu ustalenia, czy spełniony jest warunek z art. 217 ust. 2 u.g.n., oraz prawidłowo ustalił wysokość należnego do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Inwestycja stanowiąca cel wywłaszczenia nie została zrealizowana na wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej obecnie jako działka nr [...], a więc poprzedni właściciele mogą skutecznie dochodzić jej zwrotu. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Gmina Białystok, w której zarzuciła: – naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia; – naruszenie przepisów art. 136 ust. 1 i 2 oraz art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.; dalej: u.g.n.), poprzez uznanie, iż część nieruchomości gruntowej stała się zbędna na cel określony w akcie wywłaszczeniowym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione wątpliwości budzą ustalenia poczynione przez organ w toku prowadzonego postępowania, jak również interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organu prowadzącego przedmiotowe postępowanie brak jest odniesienia do okoliczności mających niezwykle istotne znaczenie dla sprawy. Powołując się na treści obowiązujących dla omawianego terenu zapisów planów miejscowych: z 1965 r., z 1979 r. z 1982 r., z 1990 r., z 1994 r. oraz z 2018 r. skarżąca wskazała, że teren znajduje się na obszarze terenów przemysłowych, a cel odjęcia prawa własności przedmiotowej nieruchomości polegający na budowie W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. został zrealizowany. Powołano się na treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 1966 r. o ochronie powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczeniami (Dz. U. z 1966 r., nr 14, poz. 87), Zarządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 9 listopada 1982 r. w sprawie szczegółowych zasad wyznaczania granic i obszarów stref ochronnych oraz orientacyjnych wskaźników ich szerokości (Monitor Polski z 1982 r. nr 27 poz. 241)oraz § 1, § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie stref ochronnych ustanawianych dla ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem z dnia 23 marca 1967 r. (Dz.U z 1967 r., nr 15, poz. 66) wskazując, że zagospodarowanie terenu strefy ochronnej lub jego części polega na uprawie odpowiednich roślin, zakrzewianiu lub zadrzewianiu. Z uwagi na nie zmieniony od daty wywłaszczenia stan zagospodarowania nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem, powinna ona zostać uznana za element strefy ochronnej wokół zrealizowanych W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B., skoro znajduje się na niej zieleń spełniająca funkcje izolacyjne, która stanowiła integralną część zagospodarowania terenu zgodnie z celem określonym w akcie wywłaszczeniowym. Strona skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z założeniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Białegostoku zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Białymstoku Nr XI/83/86 z 17 kwietnia 1986 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Białegostoku oraz programu przejściowego rolniczego wykorzystania gruntów, na rysunku planu została wyznaczona projektowana strefa ochronna obejmująca zasięgiem obszar działki oznaczonej numerem [...] o pow. 0,0648 ha. Określenie w treści decyzji wywłaszczeniowej celu jako budowa W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. nie jest zatem pojęciem jednoznacznym z zabudową nieruchomości budynkami. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił jednocześnie, że, że w toku prowadzonych innych postępowań administracyjnych, zakończonych ostatecznymi decyzjami, zwrócono następcom prawnym byłych właścicieli działki sąsiednie, położone w tym samym kompleksie wywłaszczonych nieruchomości, oznaczone nr: [...], [...] i [...]. Ponadto sprawy w przedmiocie wywłaszczenia terenów znajdujących się przy zakładzie telewizyjnym "U." dotyczyły również spraw toczących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 919/17, II SA/Bk 878/17, II SA/Bk 909/17 oraz II SA/Bk 880/17 dostępne w CBOSA). Sprawy te były również przedmiotem rozpoznanych przez NSA skarg kasacyjnych, (wyrok z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3726/18; wyrok z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 2053/18; wyrok z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2331/18; wyrok z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1828/18, CBOSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899; dalej: "u.g.n."). Zgodnie z dyspozycją art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. Stosownie do treści art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel wywłaszczenia, jeżeli: pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo gdy pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jak stanowi przepis art. 137 ust. 2 u.g.n., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Istotą postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zostało zatem ustalenie zbędności nieruchomości o nr [...] wchodzącej w skład działki nr [...] (na dzień złożenia wniosku), na cel na jaki została ona wywłaszczona. W pierwszej kolejności należało zatem sprecyzować cel wywłaszczenia, by móc następnie ocenić, czy cel ten został zrealizowany. Cel wywłaszczenia wynika przede wszystkim z treści decyzji wywłaszczeniowej. Nie budzi sporu ustalenie, że celem wywłaszczenia nieruchomości oznaczonej nr geod [...] i [...] o powierzchni łącznej 1159 m2 stanowiącej własność H.K., J.W., J.P. oraz M.W. w udziale po 1/4, w dzielnicy B1. była budowa W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B.. Z uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej z dnia 3 maja 1976 r. nr GKM.210/36/76 wynika, że wywłaszczenie nieruchomości pod budowę zakładów telewizyjnych nastąpiło zgodnie z decyzją zatwierdzająca plan realizacyjny wydaną przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 07.04.1975 r. nr GP-II-600/121/75-51/75. Jak wynika z odpowiedzi Prezydenta Miasta Białystok z dnia 12 września 2022 r. w zasobach archiwalnych Archiwum Państwowego w Białymstoku oraz Urzędu Miejskiego w Białymstoku nie odnaleziono decyzji Urzędu Miejskiego w Białymstoku Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska z dnia 07 kwietnia 1975 r. znak: GP-II-600/121/75-51/75, zatwierdzającej plan realizacyjny związany z budową zakładów telewizyjnych "U." w B. wraz z załącznikiem graficznym do tego planu. Powyższa decyzja nie znajduje się również w aktach sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku znak: GKM.210/36/76 z dnia 3 maja 1976 r. Ponadto, w toku prowadzonego postępowania Starosta Grajewski uzyskał z Archiwum Zakładowym Urzędu Miejskiego w Białymstoku informację, że plany realizacyjne posiadały kategorię archiwalną B5, w związku z czym dokumentacja z 1975 r. tej kategorii została poddana brakowaniu. Dokładniejsze ustalenia w tym zakresie nie były zatem możliwe. Podkreślić przy tym należy, że nie ma wątpliwości, że cel wywłaszczenia w przedmiotowej sprawie został co do zasady zrealizowany, bowiem zakłady telewizyjne zostały wybudowane. Kwestią sporną zatem pozostaje to, czy również na przedmiotowej działce został zrealizowany ten cel. W ocenie Sądu, ustalenia organów orzekających w zakresie zwrotu przedmiotowej działki są prawidłowe i zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W omawianym zakresie dokonały one prawidłowej interpretacji przepisu art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz wypełniły obowiązek nałożony z mocy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. tj. zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy oraz oceniły istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania okoliczności w oparciu o całokształt kompletnego materiału dowodowego. Podkreślić przy tym należy, że pierwsza decyzja organu I instancji z dnia 11 marca 2022 r. została uchylona przez Wojewodę Podlaskiego celem zbadana przesłanka realizacji celu wywłaszczenia, tj. ustalenia czy przedmiotową nieruchomość wywłaszczono pod budowę W. Zakładów Telewizyjnych "U." w Bu. Ponadto stwierdzono, iż jeżeli dopuszczona była także realizacja tzw. strefy izolacyjnej to powinno to wynikać z decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, wydany przez Prezydenta Miasta Białegostoku dnia 07 kwietnia 1975 r., znak GP-Il-600/121/7551/75 oraz z załącznika graficznego. Sąd w składzie orzekającym kontrolując zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko organów, że przedmiotowa nieruchomość nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, a tym samym zaistniały przesłanki materialnoprawne pozwalające na orzeczenie o jej zwrocie. W ocenie Sądu nie można uznać, że na terenie działki oznaczonej w okresie przejęcia nr [...] i obecnie powstałej z podziału działki nr [...] został wybudowany W. Zakład Telewizyjny "U.". Na zdjęciach spornego terenu nie tylko nie widać elementów charakterystycznych dla zakończonego czy też trwającego procesu budowlanego, ale także nie widać pozostałości tego procesu (akt admin. brak numeracji tom II). W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 16 października 2020 r., przeprowadzono oględziny nieruchomości, które potwierdziły, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z protokołem oględzin, obecnie wnioskowana do zwrotu nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], wchodząca w skład nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], ma kształt czworoboku i usytuowana jest na skarpie w pobliżu budynku magazynowego hurtowi "W.". Działka jest niezagospodarowana, porośnięta roślinnością trawiastą. Na nieruchomości uwidocznione zostały elementy starego ogrodzenia - słupek i siatka. Powyższe okoliczności potwierdziła zgromadzona przez organ I instancji dokumentacja fotograficzna, w tym także pozyskane w toku postępowania zdjęcia lotnicze z lat 1976, 1982 i 1997, obejmujące wnioskowaną do zwrotu nieruchomość. Także z zeznań - zatrudnionego uprzednio na stanowisku Architekta Miejskiego - kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Prezydium Miejskiej Rady Narodowej nie wynikało, iż przedmiotowa nieruchomość była położona w pasie strefy ochronnej, znajdującej się wówczas wokół zakładów "U.". W tych okolicznościach wniosek o niezrealizowaniu na działce wywłaszczonej nr [...] celu wywłaszczenia nie jest, wbrew twierdzeniom skarżącej Gminy, wyłącznie domniemaniem, ale jest to wniosek podjęty w oparciu o swobodną (nie dowolną) ocenę całokształtu materiału dowodowego, znajdujący w tym materiale oparcie, a więc wniosek logiczny, uprawniony i uzasadniony. Również informacje i dokumenty przekazane przez Prezydenta Miasta Białegostoku nie potwierdzają faktu realizacji na terenie dawnej działki [...] (obręb [...]), w granicach obecnej działki 199/4 (wydzielonej z działki nr [...], obręb [...] B1.) celu wywłaszczenia - budowy zakładów telewizyjnych. Organ odwoławczy podkreślił także, że obszerne akta archiwalne uzyskane z Archiwum Akt Nowych w zakresie decyzji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 22 października 1974 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji nr 1152/74; opinii zastępców przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. (września 1974 r.); wniosku nr 45/74 z dnia 18 września 1974 r. w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B.; stanowiska Zakładu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 05 lipca 1974 r.; stanowiska Zespołu Inwestycji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie wniosku o ustalenie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 19 czerwca 1974 r.; stanowiska Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku Wojewódzka Komisja Planowania w sprawie lokalizacji rozbudowy Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B. z dnia 06 marca 1974 r. oraz wniosku ze stycznia 1974 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji na rozbudowę Zakładu Podzespołów Telewizyjnych w B., nie potwierdzają realizacji na terenie działki, oznaczonej obecnie nr [...], prac związanych z celem wywłaszczenia, tj. budową zakładów telewizyjnych. Słusznie zatem Wojewoda prawidłowo ocenił, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że na nieruchomości wnioskowanej do zwrotu były podejmowane czynności zmierzające do budowy Zakładów "U.". Brak jest budynków, budowli, infrastruktury, czy innych obiektów związanych z realizacją tego celu. Z tego też względu nie można jednoznacznie stwierdzić i udowodnić że przedmiotowa nieruchomość stanowiła element strefy ochronnej Zakładów "U.". Ponadto posiadana dokumentacja fotograficzna również nie pozwala na uznanie istniejącej na nieruchomości roślinności za roślinność o charakterze izolacyjnym ponieważ są to głównie zakrzaczenia i inna roślinność samosiewna. Ostatecznie skarżąca Gmina okoliczności tych co do zasady nie kwestionowała podnosząc w odwołaniu, że cel wywłaszczenia, jakim była budowa W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. został zrealizowany. Podkreślono jednocześnie, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], pozostała niezagospodarowana jednakże, w ocenie skarżącej, winna być uznana za element strefy ochronnej wokół zrealizowanego Zakładu, gdyż znajduje się na niej zieleń izolacyjna, która stanowiła integralną część zagospodarowania terenu zgodnie z celem określonym w akcie wywłaszczeniowym. Konieczność ustalenia takiej strefy istniała dla zakładów lub kompleksu zakładów wydalających substancje (wyziewy) zanieczyszczające powietrze atmosferyczne (§ 1 i § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie stref ochronnych ustanawianych dla ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem z dnia 23 marca 1967 r. (Dz. U. z 1967 r., nr 15, poz. 66). Zarzuty tożsame skarżąca Gmina w zasadzie podniosła również w skardze, powołując się w tym zakresie na obowiązujące w różnych okresach miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić jednakże należy, że ustalenia planów miejscowych wskazane w skardze również nie podważają wniosków wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Jak wynika z twierdzeń skarżącej, plan z 1965 r. "przeznaczał" sporny teren pod infrastrukturę przemysłową. Podobne przeznaczenie było w następnych planach. Aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla Jaroszówka w Białymstoku z 2018 r. wskazuje, że działka nr [...] o pow. 0,0648 ha znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolami 18 U,UC,P – zabudowa usługowa, zieleń urządzona oraz zabudowa produkcyjna wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a także 15U, UC,ZP – zabudowa usługowa, zieleń urządzona oraz obiektu i urządzenia towarzyszące. Wprawdzie zabudowa produkcyjna nie wyklucza infrastruktury przemysłowej, ale tego typu obiektów na spornej nieruchomości nie ma. Podobnie jak nie ma zieleni urządzonej. Jednak należy mieć na uwadze, że przeznaczenie wynikające z planu przyjętego kilka lat przed wskazanym terminem rozpoczęcia realizacji inwestycji nie dowodzi skuteczności tej realizacji. Plan z 1965 r., określał podobne przeznaczenie terenu, tożsamo jak i plany kolejne. Wskazać jednak należy i powtórzyć, że przeznaczenie nie dowodzi realizacji inwestycji, zaś zgromadzony materiał dowodowy potwierdza brak na wywłaszczonym terenie elementów infrastruktury charakterystycznej dla prowadzonego lub przeprowadzonego procesu budowlanego, co w zestawieniu z treścią zdjęć i wynikami oględzin na gruncie czyni prawidłowymi wnioski sformułowane przez organy obydwu instancji. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności art. 80 K.p.a., co w skardze niesłusznie zarzucono. Należy również podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego Gmina nie formułowała żadnych wniosków dowodowych, które miałyby wskazywać na okoliczności przeciwne ustalonym przez organ lub które mogłyby przynajmniej podważać ich wiarygodność (o przesłuchanie świadków, o przeprowadzenie dowodów z dokumentów). Zdaniem sądu, organ prowadzący sprawę, nie dysponując żadnymi dowodami podważającymi poczynione ustalenia, przy braku inicjatywy dowodowej dotychczasowego właściciela nieruchomości i przy sformułowaniu wyłącznie ogólnych zarzutów odnośnie niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie był zobligowany do prowadzenia z urzędu dalszego postępowania wyjaśniającego, tym bardziej że postępowanie to zostało uzupełnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Również sąd nie znajduje podstaw aby podważać ustalenia organu, co w konsekwencji prowadzi do uznania zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. za bezpodstawne. Zgodzić się także należy z argumentami podniesionymi w zaskarżonej decyzji, dotyczącymi nieuznania zwracanej działki za element strefy ochronnej wokół zrealizowanych Zakładów. W decyzji wywłaszczeniowej jako cel wywłaszczenia wymieniono wyłącznie budowę W. Zakładów Telewizyjnych "U." w B. i nie żadnego nawiązania do strefy ochronnej. Jeżeli dopuszczona była także realizacja tzw. strefy izolacyjnej - jak podnosi skarżąca w skardze - powinno to wynikać (oprócz treści decyzji) z planu realizacyjnego zakładów telewizyjnych "U." oraz załącznika graficznego do tego planu. Natomiast, w decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 07 kwietnia 1975 r., znak GP II-600/121/75-5I/75, zatwierdzającej plan realizacyjny budowy zakładów telewizyjnych "U.", brak jest wzmianki dotyczącej zlokalizowania wokół zakładów strefy izolacyjnej. Skarżąca Gmina w żaden sposób nie uprawdopodobniła również, że powstałe zakłady telewizyjne, stanowiły typ zakładu uzasadniający utworzenie strefy izolacyjnej w celu ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem, poprzestając jedynie na przytoczeniu treści przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie stref ochronnych ustanawianych dla ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem z dnia 23 marca 1967 r. (Dz. U. z 1967 r., nr 15, poz. 66). Ponadto, na przedmiotowej działce istnieje wyłącznie zieleń nieurządzona (niezagospodarowana, porośnięta roślinnością trawiastą), co jest wystarczające aby uznać należy za niewystarczające z punktu widzenia realizacji celu wywłaszczenia, tym bardziej, że w regulacji tej jest mowa o "uprawie odpowiednich roślin" (§ 3 pkt 1 rozporządzenia). Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z § 4 pkt 1 tego rozporządzenia decyzję dla poszczególnego zakładu lub kompleksów zakładów ustanawiającą strefę ochronna oraz ustalającą sposób jej zagospodarowania i okres, wydaje organ miejscowego planowania przestrzennego, w porozumieniu ze stosownymi organami. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała również, aby jakakolwiek decyzja w tym zakresie została wydana, co tym bardziej potwierdza, że taka strefa nie istniała i nie istnieje aktualnie, a ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie było również podstaw do przyjęcia, że zwrócony teren był w przeszłości zagospodarowany na cel wywłaszczenia, a dopiero z czasem sposób jego zagospodarowania uległ zmianie, co wykluczałoby zwrot na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 12/11, dominujące jest od lat stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym "Nie można zatem mówić o zbędności nieruchomości i obowiązku jej zwrotu, jeśli nieruchomość wywłaszczona została prawidłowo wykorzystana zgodnie z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie tej realizacji zaprzestano lub nieruchomość przeznaczono na inne cele, włączając w to rozporządzenia tą nieruchomością na rzecz osób trzecich (sprzedaż, oddanie w użytkowanie wieczyste, oddanie w użytkowanie, najem, dzierżawę lub w trwały zarząd)". Okoliczności sprawy niniejszej nie uprawniały do powyższych wniosków. Dodać też należy, że w stanie prawnym aktualnym na datę wydania zaskarżonej decyzji mamy do czynienia z normatywną definicją przesłanki zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia (art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.), która to definicja nie obowiązywała w dacie spornego wywłaszczenia. Przepis art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1998 r., zaś przepis art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. – w dniu 22 września 2004 r. Zastosowanie terminów wynikających z tego przepisu do wywłaszczeń mających miejsce przed wejściem w życie art. 137 u.g.n. byłoby zastosowaniem prawa wstecz, co jest niedopuszczalne, zwłaszcza że nie obowiązuje szczególny przepis intertemporalny zezwalający na takie stosowanie (vide wyroki z dnia 10 listopada 2017 r., I OSK 1603/17; z dnia 15 lipca 2014 r., I OSK 761/13, CBOSA). Jak wskazał natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie P 38/11, jak długo "wywłaszczone rzeczy (prawa) nie są przekazywane na cel publiczny uzasadniający wywłaszczenie, tak długo nie został osiągnięty cel wywłaszczenia i tak długo działanie organów państwa stanowi ingerencję w prawo własności, która nie ma konstytucyjnej legitymacji". W sprawie niniejszej pozostaje to aktualne. Reasumując, ocena przesłanki zbędności wywłaszczenia nieruchomości w 1976 r. została dokonana bez naruszenia prawa, odnosi się do okoliczności sprawy oraz zawiera rozważenie przesłanek wydania orzeczenia na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. Należy również w całości podzielić ustalenia faktyczne i ocenę prawną organów odnośnie legitymacji wnioskodawców do skutecznego żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Możliwość rozstrzygnięcia wyłącznie o zwrocie udziałów wynika bowiem wprost z art. 136 ust. 3 u.g.n. Podzielić należy również ocenę i rozstrzygnięcie organów odnośnie ustalenia wysokości podlegającego zwrotowi zwaloryzowanego odszkodowania. Skarga nie zawiera w tym zakresie żadnych zarzutów, zaś sąd ją rozpoznający w całości podziela rozstrzygnięcie w tym zakresie. Jak wynika z akt administracyjnych, dopuszczono dowód z opinii w postaci operatu szacunkowego z 16 sierpnia 2022 r., w którym ustalono wysokość zwaloryzowanego odszkodowania na kwotę 391,42 zł. Operat został sporządzony w sposób prawidłowy pod względem formalnym, zawiera zrozumiałe wyjaśnienia oraz niebudzące wątpliwości konkluzje, co powoduje brak podstaw do jego zakwestionowania. Tym samym stanowi wiarygodny dowód będący podstawą rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania od wnioskodawców w kwotach odpowiadających wielkości ich udziałów (fakt wielkości udziałów został wykazany stosownymi dokumentami urzędowymi) Ocenę organów tego dowodu należy uznać za trafną, niebudzącą wątpliwości. Jako niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia. Wskazane przepisy, a także art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 136 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 137 u.g.n. polegający na tym, że skoro wywłaszczenie całej nieruchomości nastąpiło pod budowę zakładów telewizyjnych, ale inwestycja ta została zrealizowana tylko na jej części, to warunek określony w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. musi odnosić się do całości nieruchomości a nie jej części. Istotne jest również, że na podstawie ostatecznych decyzji zwrócono następcom prawnym byłych właścicieli działki sąsiednie, położone w tym samym kompleksie wywłaszczonych nieruchomości, oznaczone nr [...], [...] i [...]. Od decyzji tych Gmina Białystok - jako właściciel nieruchomości na dzień ich zwrotu - nie odwoływała się. Ponadto sprawy w przedmiocie wywłaszczenia terenów znajdujących się przy zakładzie telewizyjnym "U." dotyczyły również sprawy toczące się w tutejszym sądzie (sygn. akt II SA/Bk 919/17, II SA/Bk 878/17, II SA/Bk 909/17 oraz II SA/Bk 880/17 CBOSA, w których oddalono skargi Gminy Białystok w podobnych stanach faktycznych). Sprawy te były również przedmiotem rozpoznanych przez NSA skarg kasacyjnych, które zostały również oddalone (wyrok z 23.01.2020 r. I OSK 3726/18; wyrok z 27.02.2019 r. I OSK 2053/18; wyrok z 26.06.2019 r. I OSK 2331/18; wyrok z 25.01.2019 r. I OSK 1828/18, CBOSA). Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji Na mocy art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.