II OSK 271/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 692/21 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty K. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w P. kwotę 1 137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 692/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia [...] S.A. w P., utrzymał w mocy postanowienie Starosty K. z [...] marca 2021 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Starosty K. z [...] grudnia 2015 r. znak: [...], którą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono R. G. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę stacji paliw, poprzez: posadowienie podziemnego zbiornika o pojemności 80 m3 trzykomorowego dwupłaszczowego na paliwa płynne: olej napędowy i benzynę; montaż czterech sztuk dystrybutorów paliw; wykonanie zadaszenia nad dystrybutorami; wykonanie planowanych dystrybucji i przyjmowanie paliw jako szczelne, z ujęciem wód opadowo-roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej, zmianę lokalizacji dystrybutora gazu, do realizacji na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. Organ odwoławczy podał, że decyzja Starosty K. z [...] grudnia 2015 r. stała się ostateczna, gdyż żadna ze stron postępowania nie wniosła od niej odwołania, przy czym spółka [...] nie brała udziału w tym postępowaniu. [...] grudnia 2020 r. spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną, podnosząc, że akt ten został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Do wniosku dołączono m.in. ilustrację poglądową - projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji wraz z naniesieniem przewidzianych prawem (zdaniem spółki) odległości, których brak jest na projekcie zatwierdzonym ostateczną decyzją, tj. 31,7 m - odległość odmierzacza gazu płynnego od budynku stacji [...] S.A. i 60,00 m - odległość od tego budynku. Zdaniem Spółki takie usytuowanie odmierzacza gazu uniemożliwia rozbudowę jej stacji paliw. Wojewoda podniósł, że pierwszorzędną kwestią w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania, w oparciu o przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a., jest ustalenie przez organ, czy podanie to zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 148 § 2 k.p.a. Wnioskodawca winien udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o decyzji, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jego podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Wojewoda podkreślił, że zachowanie terminu miesięcznego musi zostać udowodnione przez wnioskodawcę. Jeżeli strona nie udowodni powyższego, organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w określoną w art. 16 k.p.a. zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Organ II instancji podniósł, że [...] w piśmie z [...] grudnia 2020 r. jako termin, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania wskazała datę powzięcia przez nią informacji w sprawie decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2015 r. - dzień badania przez projektanta akt postępowania zakończonego tą decyzją, tj. [...] listopada 2020 r. Natomiast z oświadczenia kierownika budowy, znajdującego się w aktach organu pierwszej instancji wynika, że roboty budowane na terenie stacji paliw R. G. realizowane były w latach 2015 - 2016. Zdaniem Wojewody, złożenie wniosku o wznowienie postępowania uzasadnione jest okolicznością, że na działce sąsiedniej prowadzone są roboty budowlane - zarówno prowadzone legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, której wnioskującej Spółce nie doręczono, lub zgłoszenia, jak i nielegalne tj. będące samowolą budowlaną. Wojewoda stwierdził, że Spółka nie wykazała, że jej obecność na sąsiedniej nieruchomości nr [...], której jest użytkownikiem wieczystym (KW [...]), i na której znajduje się działająca nieprzerwanie stacja paliw, była okresowa i incydentalna, co mogłoby mieć wpływ na możliwość i termin uzyskania informacji o realizowanej na sąsiedniej działce inwestycji. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy przyjął, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę stacji paliw R. G. biegł od dnia rozpoczęcia robót budowlanych, tj. na przełomie roku 2015 i 2016. Wojewoda podkreślił, że organ pierwszej instancji przyjął datę wywieszenia tablicy informacyjnej ujawniającej, że została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, od której należy liczyć miesięczny termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że nie jest to równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. - jednak znaczny upływ czasu (5 lat), w sytuacji gdy spółka nieprzerwanie prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu konkurencyjnej stacji paliw na sąsiedniej nieruchomości, prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie nie został zachowany. W okolicznościach sprawy organ II instancji stwierdził, że zobowiązany był do zbadania z urzędu, zachowana terminu, co w rezultacie doprowadziło do zakwestionowania daty podanej przez wnioskodawcę ([...] listopada 2020 r.) w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. Dlatego wniosek spółki o wznowienie postępowania administracyjnego Wojewoda uznał za złożony bez zachowania terminu określonego w art. 148 k.p.a. Dodał, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, merytoryczne zarzuty zawarte w zażaleniu pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Wojewody wniosła spółka [...] S.A. w P. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W merytorycznym uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że skarga nie jest zasadna i nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wydając rozstrzygnięcia organy przyjęły, że skarżąca spółka nie dochowała terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania, wynikającego z art. 148 k.p.a. W ocenie sądu I instancji stanowisko organów jest prawidłowe i sąd podziela ustalenia faktyczne jak również argumentację prawną przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przy tym przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 k.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Sad wojewódzki podał, że w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że wydanie postanowienia w kwestii wznowienia odbywa się w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ nie może natomiast oceniać, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. Ta kwestia podlega ocenie dopiero w fazie rozpoznawczej, następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z tego względu, w razie powoływania się w podaniu o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, ustalenia w zakresie pozbawienia skarżącej jej udziału w postępowaniu wobec niedoręczenia jej spornej decyzji mogą być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., może dojść m.in. w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia. Podstawą faktyczną wydania w sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było ustalenie, że wniesienie przez skarżącą podania o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nastąpiło z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a. Zdaniem sądu I instancji, nie budzi wątpliwości, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. W ocenie WSA w Kielcach, za zgodne z przedstawioną wykładnią, jak i znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy, należy uznać stanowisko organów, że podanie o wznowienie postępowania skarżąca złożyła po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Lektura akt sprawy niniejszej pozwala podzielić stanowisko organu, że skarżąca posiadała wiedzę o istnieniu decyzji o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę stacji paliw R. G. od dnia rozpoczęcia objętych tą decyzją robót budowlanych, co miało miejsce na przełomie roku 2015 i 2016, przy uwzględnieniu również okoliczności, iż tablica informacyjna zawierała m.in. informacje dotyczące: decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestora oraz osób prowadzących nadzór. Trafnie wskazał organ, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki sąsiedniej nr [...], na której nieprzerwanie prowadzi stację paliw. W ocenie sądu, rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych było bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Prowadzenie robót budowalnych na działce sąsiedniej w zakresie konkurencyjnej stacji paliw w połączeniu z ujawnieniem decyzji o pozwoleniu na jej budowę na tablicy informacyjnej pozwala uznać, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę biegł od dnia rozpoczęcia robót budowlanych dotyczących stacji paliw na przełomie roku 2015 i 2016. Dlatego organy zasadnie przyjęły, że jednomiesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nie został zachowany, co uzasadniało wydanie zaskarżonego postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] S.A. z siedzibą w P., zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., znak: [...] oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2021 r., znak: [...] wydanego w pierwszej instancji przez Starostę K. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych postanowień, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonych postanowień organu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy organy administracyjne ustaliły, kiedy strona mogła się dowiedzieć o decyzji, a nie kiedy strona faktycznie dowiedziała się o decyzji. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonych postanowień organu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy organy administracyjne badały przesłanki wznowienia postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, co narusza art. 151 k.p.a. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi, a w konsekwencji rozpoznania tej skargi – o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2021 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] grudnia 2015 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że organ odwoławczy nie ustalił, kiedy strona dowiedziała się o decyzji, a jedynie ustalił, kiedy strona mogła się dowiedzieć o decyzji. Natomiast co do kwestii, kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji, organ przyjął nieuprawnione domniemanie, oparte o stwierdzenie, kiedy strona mogła się dowiedzieć o decyzji (kiedy rozpoczęto budowę), polegając w tym zakresie na dowolnych ustaleniach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Trafny jest zarzut z punktu b) skargi kasacyjnej naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonych postanowień organu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy organy administracyjne ustaliły, kiedy strona mogła się dowiedzieć o decyzji, a nie kiedy strona faktycznie dowiedziała się o decyzji." Jeszcze raz trzeba przypomnieć, że art.148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. § 2 tego przepisu, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (czyli w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początkiem biegu terminu jest "dowiedzenie się o decyzji". NSA wielokrotnie wskazywał, że termin biegnie od dnia, w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, a więc chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy (np. wyrok z 28 listopada 2018 r. II OSK 2952/16). Należy jednak podkreślić, że organy orzekające mają obowiązek ustalić kiedy strona dowiedziała się o decyzji, nie zaś kiedy mogła dowiedzieć się o jej wydaniu. Okoliczność, że na działce sąsiadującej z działką osoby wnioskującej o wznowienie postepowania trwała budowa, o której osoba ta wiedziała oraz, że na terenie budowy była w widocznym miejscu tablica informacyjna zawierająca m.in. dane o pozwoleniu na budowę świadczy wyłącznie o tym, że osoba ta mogła dowiedzieć się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie zaś, że o decyzji tej wiedziała (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2071/10, z 4 grudnia 2019 r. II OSK 168/18). W przedmiotowej sprawie Starosta K. za dowód dowiedzenia się o decyzji przyjął datę wywieszenia tablicy informacyjnej ujawniającej, że została wydana decyzja dla R. G. o pozwoleniu na rozbudowę stacji paliw, Wojewoda [...] i WSA w Kielcach za wystarczający dowód dowiedzenia się o decyzji uznały znaczny upływ czasu – 5 lat, w sytuacji kiedy [...] nieprzerwanie prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu również stacji paliw na sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem sądu I instancji rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych było niewątpliwie okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaś prowadzenie robót budowalnych na działce nr [...] w zakresie konkurencyjnej stacji paliw w połączeniu z ujawnieniem decyzji o pozwoleniu na jej budowę na tablicy informacyjnej pozwala uznać, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę biegł od dnia rozpoczęcia robót budowlanych dotyczących stacji paliw na przełomie roku 2015 i 2016. Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić gdyż ze wskazanych przez organy orzekające i sąd wojewódzki okoliczności nie sposób wyprowadzić jednoznacznego wniosku, że spółka posiadała wiedzę o decyzji nr [...] Starosty K. z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] przed dniem wskazanym przez nią we wniosku z [...] grudnia 2020 r. (choć rzeczywiście mogła wiedzieć o pracach na nieruchomości). Nie można utożsamiać wiedzy o wydaniu decyzji ostatecznej z wiedzą o prowadzeniu robót budowlanych. Brzmienie art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazuje, że istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień w którym dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót. Dlatego ma racje skarżąca kasacyjnie spółka, że bieg terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. należy liczyć od dnia , w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia w którym miała taką możliwość. Czym innym jest teoretyczna możliwość zidentyfikowania decyzji przez stronę, będącą właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, a czym innym jest rzeczywiste dotarcie przez stronę do informacji o decyzji (wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r. II OSK 2083/17). Należy wskazać, że ciężar dowodu dochowania terminu spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postepowania w sprawie. To ona musi udowodnić w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi ustalić czy jej wniosek o wznowienie wpłynął przed upływem jednomiesięcznego terminu wskazanego w k.p.a. Obowiązkiem organu administracji jest weryfikacja twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dowodów, ale też przeprowadzenie samodzielnie postepowania wyjaśniającego w zakresie tej okoliczności i dokonania jej oceny przy uwzględnieniu wszystkich innych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji i Wojewoda [...] nie przeprowadziły postepowania wyjaśniającego co do zachowania przez spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. z [...] grudnia 2015 r. Jedyny "dowód" w sprawie to pismo z [...] marca 2021 r., będące oświadczeniem kierownika budowy Z. D. (kserokopia, nie poświadczona za zgodność z oryginałem z niewyraźną pieczątką – akta administracyjne K-I-2). Dlatego stanowisko organów orzekających o uchybieniu terminu do wniesienia podania o wznowienie postepowania należy uznać za przedwczesne. W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, zaś istota sprawy dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w następstwie tego do uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Starosty K. z [...] grudnia 2015 r. nr [...] znak: [...]. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.