I SA/Kr 556/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr SKO.Pod./4140/562/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2024 postanawia: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium) przesłało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo W. P. (dalej: Skarżący) z 7 czerwca 2024 r., które potraktowało jako skargę na decyzję z 29 kwietnia 2024 r. nr SKO.Pod./4140/562/2024 w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2024. Pismo Skarżącego zatytułowane zostało jako "ZAWIADOMIENIE" i wskazano w nim, że dotyczy "Odrzucenia długu, odrzucenia odwołania do zagranicznego prywatnego korporacyjnego Sądu Administracyjnego (NIP REGON DUNS PKD) w terminie 30 dni znak; Postanowienie 1/2024, [...], SKO.Pod./4140/562/2024". Ponieważ z treści przesłanego pisma Skarżącego nie wynikało, czy stanowi ono skargę na opisaną powyżej decyzję Kolegium, został on wezwany między innymi do wskazania, czy jego pismo zatytułowane "ZAWIADOMIENIE" stanowi skargę. Odpowiadając na to wezwanie Skarżący wskazał, że nie wnosił "(...) skargi do Sądu takie pismo nie istnieje, to była skarga wewnętrzna do Kolegium (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 395 – dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowanie, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Już z samej treści powyższego przepisu wynika, że z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 2769/22 – dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.,gov.pl). Niemniej jednak powyższa argumentacja dotyczy sytuacji, w której strona faktycznie wniosła skargę. W rozpatrywanej sprawie, jak sam Skarżący wskazał, nie wnosił on skargi. Pomimo tego jego pismo zostało tak potraktowane przez Kolegium i dopiero na etapie czynności podjętych przez Sąd okazało się, że pismo Skarżącego nie stanowi skargi. Ponieważ wątpliwości co do charakteru pisma, które wniósł Skarżący, zostały usunięte dopiero na etapie wstępnego jego badania w oparciu o przepisy p.p.s.a., Sąd nie mógł zwrócić tego pisma Kolegium z informacją, że nie stanowi ono skargi. Procedura sądowadministracyjna została już wszczęta poprzez podjęcie czynności procesowych. Skoro w ich wyniku okazało się, że Skarżący faktycznie skargi nie wnosił, dalsze prowadzenie postępowania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Jedynym zatem możliwym rozstrzygnięciem, kończącym podjęte przez Sąd postępowanie w ramach uregulowanych w przepisach p.p.s.a., było jego umorzenie jako bezprzedmiotowego. Sąd nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia, czyli np. odrzucić skargi, gdyż warunkiem wydania takiego postanowienia jest wniesienie skargi, która mogłaby zostać następnie odrzucona. Tymczasem jak sam Skarżący wskazał, skargi nie wnosił. Brak jest także podstaw prawnych, aby zakończyć podjęte przez Sąd czynności poprzez faktyczny zwrot przekazanego pisma. Najwłaściwszą formą zakończenia niniejszego postępowania jest zatem umorzenie postępowania. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.