I FSK 2051/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Adam Nita, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 909/18 w sprawie ze skargi S. V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do sierpnia 2014 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 909/18, wydanym ze skargi S. V., powoływanego dalej jako skarżący, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 stycznia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do sierpnia 2014 r. Powyższe orzeczenie zostało doręczone organowi w dniu 28 maja 2019 r. na co wskazuje prezentata Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na potwierdzeniu odbioru (k. 186). Skarga kasacyjna organu została wniesiona do biura podawczego w dniu 28 czerwca 2019 r. co wynika z prezentaty biura podawczego sądu pierwszej instancji (k. 187). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, reprezentowany przez radcę prawnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku art. 141 § 4 P.p.s.a oraz w związku z art. 153 P.p.s.a i art. 127 i art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p." poprzez sformułowanie w zaskarżonym wyroku wskazań dla organu co do dalszego postępowania sprzecznych z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, co nie pozwala w istocie organowi na realizację powyższych wskazań a ponadto w świetle art. 153 P.p.s.a. może mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd uznał w swoich rozważaniach opartych na treści zaskarżonej decyzji, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 120, 121 § 1, 127, 187 § 1, 191 O.p., gdyż mimo zebrania obszernego materiału dowodowego organy podatkowe nie dokonały jego logicznej, spójnej i czytelnej oceny. Podkreślić należy, że formułując tę konkluzję sąd nie zakwestionował jednocześnie kompletności zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem, wbrew powyższemu stwierdzeniu, wskazującemu na ograniczony zakres naruszenia przepisów postępowania, formułując wskazania dla organu do dalszego postępowania sąd nałożył na organ odwoławczy obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w bardzo szerokim zakresie, przewidując wręcz konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy w trybie art. 229 O.p.. Sąd nie uwzględnił jednak, iż zakres zgromadzonych już dowodów w kontekście zakresu ustaleń koniecznych do poczynienia przez organ w wykonaniu zaskarżonego wyroku, dalece wykracza poza dopuszczalne w art. 229 O.p. uzupełniające postępowanie dowodowe. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonego wyroku zmusiłoby organ podatkowy do naruszenia art. 127 O.p., tj. naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a oraz w związku z art. 234 O.p. poprzez sformułowanie w zaskarżonym wyroku wskazań dla organu co do dalszego postępowania, które bez względu na wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego i jego ponownej oceny nie będą mogły doprowadzić do odmiennego stanowiska organu podatkowego w zakresie rzetelności dostaw skarżącego do jego odbiorców. Podkreślić należy, iż zarówno w decyzji organu pierwszej instancji jak i w decyzji zaskarżonej nie kwestionowano dostaw dokonanych przez skarżącego na rzecz odbiorców ustalonych na podstawie ewidencji sprzedaży za okres objęty postępowaniem. Zalecenia sądu nakazują zaś ponowną analizę szczególnie istotnej okoliczności jaką jest dla sądu zawieranie przez skarżącego transakcji nie tylko z jego dostawcami ale i odbiorcami. W tej sytuacji wykonanie zalecenia sądu należałoby uznać za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż bez względu na efekt poczynionych ustaleń, nawet w przypadku niekorzystnym dla skarżącego, organ podatkowy nie zmieni dotychczasowego stanowiska bez naruszenia art. 234 O.p. Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasadzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie doręczenie organowi wyroku nastąpiło w dniu 28 maja 2019 r. zaś wniesienie skargi kasacyjnej w dniu 28 czerwca 2019 r. Wobec powyższego termin trzydziestodniowy upływał w dniu 27 czerwca 2019 r. W tym dniu nie przypadała sobota, niedziela, dzień ustawowo wolny od pracy zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 90), które mogłyby uzasadniać upływ terminu w dniu faktycznego wniesienia skargi kasacyjnej. Z kolei jak wskazano w art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Art. 180 P.p.s.a. przewiduje odrzucenie przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, co powinno mieć miejsce w rozpatrywanej sprawie. Na podstawie art. 90 § 2 P.p.s.a. sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną. Dodatkowo wskazać należy, iż nie zachodzi podstawa do zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Adam Nita Małgorzata Niezgódka-Medek Janusz Zubrzycki