III OZ 46/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1058/24 o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2024 r., nr SKO.BP/4104/10/2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1058/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I. instancji", "WSA w Krakowie") odmówił dopuszczenia L.K. (dalej też: "wnioskodawca") do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2024 r., nr SKO.BP/4104/10/2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W uzasadnieniu postanowienia Sądu I. instancji wskazano, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego w postępowaniu toczącym się na skutek skargi, warunkującego dopuszczenie go do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w roli uczestnika tego postępowania. Zaskarżona decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącego, a nie o jakichkolwiek prawach wnioskodawcy. Sąd I instancji dodał, że przepisy powołane przez skarżącego pozostają bez bezpośredniej, konkretnej i realnej relacji do sytuacji prawnej wnioskodawcy. Samo powołanie się na możliwość naruszenia przepisów prawa nie uzasadnia przyznania statusu strony postępowania każdej osobie, która na takie naruszenie się powołuje. Sąd I instancji dostrzegł, że wnioskodawca, jako mieszkaniec tej samej ulicy, na której prowadzona jest działalność w zakresie zbierania odpadów, może być faktycznie zainteresowany wynikiem postępowania sądowego w tej sprawie, jednak uznanie wnioskodawcy za uczestnika postępowania byłoby wbrew wyraźnej treści art. 33 § 2 p.p.s.a., który jednoznacznie przewiduje, że należałoby to uczynić, jeżeli wynik postępowania administracyjnego dotyczyłby interesu prawnego wnioskodawcy. Zdaniem Sądu I. instancji takiego interesu wnioskodawcy nie można w sprawie stwierdzić. Pismem z 29 października 2024 r. wnioskodawca wywiódł zażalenie na ww. postanowienie WSA w Krakowie z 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1058/24, wnosząc o jego uchylenie. Z zażalenia wynika, że skarżący zamieszkuje przy tej samej ulicy, przy której znajduje się działka objęta wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Zdaniem wnioskodawcy planowane zbieranie odpadów stworzy realne zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, bowiem przez teren inwestycji przechodzi gazociąg. Wnioskodawca zarzucił Sądowi I instancji, że nie wziął pod uwagę powołanego we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wyroku WSA w Krakowie z 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 372/24. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (...). Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy wnioskodawcy przysługuje interes prawny w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena Sądu I. instancji w tym zakresie jest prawidłowa. We wniosku wnioskodawca powinien wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym osoba prawna lub fizyczna wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por.: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 265/13, CBOSA). We wniosku, ani w zażaleniu wnioskodawca nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jego interes prawny w udziale w niniejszym postępowaniu. Samo zamieszkiwanie przy tej samej ulicy, przy której planowana jest działalność polegająca na zbieraniu odpadów, nie jest tożsame z posiadaniem interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Wnioskodawca poza przedstawieniem swoich zastrzeżeń do inwestycji nie podjął skutecznej próby wykazania interesu prawnego w postępowaniu. Powołane przez wnioskodawcę orzeczenia sądów administracyjnych pozostają bez związku z kwestią stanowiącą przedmiot zaskarżonego postanowienia, tj. odmową dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania z uwagi na brak interesu prawnego. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.