IV SA/Po 584/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. W. oraz skargi K. K. na uchwałę Nr XLIII/419/2017 Rady Gminy Komorniki z dnia 26 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Wiry w rejonie ulic: Łęczyckiej i Dworcowej postanawia odrzucić skargę K. K.. UZASADNIENIE Jednym pismem z dnia 25 czerwca 2024 r. P. W. oraz K. K. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr XLIII/419/2017 Rady Gminy Komorniki z dnia 26 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Wiry w rejonie ulic: Łęczyckiej i Dworcowej. W wykonaniu zarządzenia sędziego z 16 września 2024 r. wezwano K. K. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wykazanie interesu prawnego, w szczególności poprzez wykazanie, że stronie skarżącej przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości objętej miejscowym planem, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, w zakreślonym terminie K. K. przesłał odpis zwykły księgi wieczystej, kopię odpisu skróconego aktu małżeństwa oraz decyzję Wójta Gminy K. z 12 czerwca 2024 r. (znak: [...]) w przedmiocie objęcia K. K. w stałym obwodzie głosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest uprzednie ustalenie, czy jest ona dopuszczalna i czy została wywiedziona przez uprawniony do tego podmiot. Osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 609, dalej: u.s.g.) - vide wyrok NSA z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 810/22 (wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Krąg podmiotów legitymowanych do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ stanowiący gminy został ustalony w przywołanym już art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym to przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma zatem charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Przepis ten wprowadza podmiotowe ograniczenie kręgu osób legitymowanych do wniesienia skargi na taką uchwałę w stosunku do normy prawnej wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Skarżący musi wykazać nie tylko istnienie interesu prawnego, ale również jego rażące naruszenie. Wnosząc skargę na uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Innymi słowy kwestionowana uchwała musi wpływać negatywnie na jego sferę prawnomaterialną i pozbawiać go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwiać ich realizację, lub też nakładać na niego obowiązki (patrz: P. Daniel, Naruszenie przepisów prawa własności jako źródło legitymacji do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, PPP 2016, nr 3, s. 64-76.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że skarżący K. K. nie wykazał posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, z którą związane jest wystąpienie ze skargą w trybie art. 101 u.s.g., a swój interes prawny wywodzi jedynie z pozostawania w związku małżeńskim z E. W., która jest właścicielką nieruchomości przy ul. [...], położonej na terenie objętym miejscowym planem, oznaczonej jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy P. prowadzi księgę wieczystą nr [...] Należałoby zatem uznać, że to E. W. – jako właścicielka przedmiotowej nieruchomości – mogłaby mieć interes prawny w zaskarżeniu miejscowego planu. Nie ma jednakże interesu prawnego skarżący, który w niniejszej sprawie nie wykazał, że przysługuje mu jakiekolwiek prawo rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Podsumowując, skarżący K. K. kwestionuje ustalenia planu miejscowego w zakresie nieruchomości, której nie jest właścicielem, a występując ze skargą w trybie art. 101 u.s.g., swój interes prawny wywodzi z pozostawania w związku małżeńskim z właścicielką nieruchomości objętej ustaleniami miejscowego planu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę.