II GZ 569/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. D. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 577/24 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 16 maja 2024 r., nr SKO.522.136.2024 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2024 r., Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), wezwał A. D. do uiszczenia wpisu w kwocie 200 złotych od wniesionej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 16 maja 2024 r., w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. A. D. zażaleniem zaskarżył zarządzenie z dnia 4 listopada 2024 r. domagając się umorzenia postępowania o sygnaturze II SPP/Ol 577/24 i podnosząc, że w sprawie wystąpiły rażące braki formalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości zarządzenia wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej przez niego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 16 maja 2024 r., w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie zaś z art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Wyłączenia obowiązku, o którym mowa w powołanym art. 214 § 1 p.p.s.a., określone zostały enumeratywnie w przepisie art. 219 § 1 pkt 1 – 4 oraz w § 2 ustawy. Zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w całości lub w części, wynikać może również z udzielonego stronie prawa pomocy, o którym mowa w art. 243 i następnych p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przedmiot wywołanej skargą sprawy sądowoadministracyjnej nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 194 § 1 pkt 1 lit. a) – h) p.p.s.a. wyłączonych z mocy prawa z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skarżący nie jest też podmiotem, o którym mowa w § 2 i § 3 art. 194 p.p.s.a., tj. wyłączonym z mocy prawa z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skarżący nie jest również podmiotem korzystającym z instytucji prawa pomocy określonej w art. 194 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. nie zostało mu udzielone prawo pomocy w jakimkolwiek zakresie, w tym w szczególności w zakresie zwolnienia od konieczności ponoszenia opłaty sądowej w postaci wpisu. Jak bowiem wynika z analizy akt sprawy, sformułowany w skardze wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy i zwolnienia od kosztów sądowych został rozpoznany negatywnie zarządzeniem z dnia 16 września 2024 r., sygn. akt II SPP/Ol 62/24, którym pozostawiono go bez rozpoznania. Zarządzenie to stało się prawomocne po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowienia z dnia 31 października 2024 r., w którym rozpoznano wniesiony przez skarżącego sprzeciw. W takim stanie sprawy, wobec nieprzysługującego skarżącemu z ustawy ani z orzeczenia sądu zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów sądowych, zasadne było zaskarżone zarządzenie, którym wezwano go do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi w kwocie 200 zł celem nadania sprawie dalszego biegu. Niezasadne są przy tym twierdzenia strony, że w sprawie występowały rażące braki formalne zaś samo zarządzenie było wadliwe z uwagi na brak uzasadnienia oraz brak podstawy prawnej jego wydania. Analiza treści zarządzenia z dnia 4 listopada 2024 r. jednoznacznie wskazuje, że jego podstawę prawną stanowił przepis art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., zaś podstawę wysokości żądanego przez Sąd I instancji wpisu stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Zestawienie powołanych w zarządzeniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazanego rozporządzenia stanowiło natomiast uzasadnienie wezwania strony do wniesienia należnej opłaty sądowej. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził niezgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia, wobec czego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., postanowił o oddaleniu zażalenia.